1974-2018: Η Ελλάδα εν τάχει

0
1194
ellas.jpg

Του Γιώργου Τούλα

Τελευταία σκέπτομαι συχνά πόσο γρήγορα αλλάζουν τα πράγματα στην Ελλάδα. Πόσα ζήσαμε και πόσα ξεπεράστηκαν πριν προλάβουν να κατακάτσουν τα τελευταία σαράντα χρόνια. Πριν γίνουν κατεστημένο. Από το ΄74 μέχρι σήμερα έχει κανείς την εντύπωση πως οι αλλαγές στην καθημερινότητά μας μοιάζουν με το ρόλερ κόστερ σε λούνα παρκ. Πριν προφτάσει κανείς να συνειδητοποιήσει κανείς τι συμβαίνει, κάτι νέο έρχεται να σαρώσει τα προηγούμενα και να αλλάξει το κοινωνικό-πολιτικό -οικονομικό-καλλιτεχνικό στάτους.

Σκεφτείτε μόνο εικόνες. Για παράδειγμα πόσες χιλιάδες παιδιά ετοιμάζονταν τα τελευταία χρόνια για τα talent shows, πόσoυς ηλικιωμένoυς συνταξιούχους μπορούσε να συναντήσει κανείς στην επαρχία να μιλάνε σε κινητά ή να παίζουν σε κουλοχέρηδες σε καζίνο λίγο έξω από τα σύνορα, πόσα lounge σαλόνια ξεφύτρωσαν σε πεζοδρόμια της επικράτειας, πόσα κουτσομπολίστικα έντυπα το μήνα κυκλοφορούσαν, πόσες ανθυποντίβες σταρ ανέτειλαν στην τηλεόραση για να δύσουν την επόμενη χρονιά, πόσα εργοστάσια άνοιξαν, επιδοτήθηκαν, άκμασαν και παρήκμασαν, πόσα λαμόγια έγιναν άνθρωποι και πρότυπα ζωής, πόσο γρήγορα πρότυπα ξεπερνιούνται για να αντικατασταθούν από άλλα πρότυπα;

Μέσα σε σαράντα χρόνια τα πράγματα άλλαξαν τόσες φορές, τόσο γρήγορα, τόσο δραματικά και τόσο απροκάλυπτα, χωρίς στις περισσότερες περιπτώσεις να αφήσουν πίσω ένα υπόστρωμα που να λειτουργήσει συνεκτικά από εποχή σε εποχή. Ζώντας τα πάντα στην υπερβολή περνάμε από τη μία περίοδο στην άλλη μαζικά, χωρίς κριτήριο, χωρίς φίλτρο, χωρίς κόσκινο. Τώρα μπουζούκια, ύστερα ριάλιτι, αύριο χρηματιστήριο, μεθαύριο επώνυμα ρούχα, χτες μεζονέτες, κιτς, υδρομασάζ, προχθές σκάνδαλα. Νίκες, θρίαμβοι, επινίκια, καυγάδες, άναρχη ανοικοδόμηση, γκρέμισμα, ασέβεια, ευσέβεια, γάμοι, διαζύγια, τρία παιδιά οι πλούσιοι, ζώδια, γραμμές 090, εμπορικά κέντρα, πολυσινεμά, Στάθης Ψάλτης, Λευτέρης Βογιατζής, Γιώργος Νταλάρας, Σάκης Ρουβάς, Χάρης Ρώμας, Γιάννης Μπέζος, Γιάννης Σμαραγδής, Γιάννης Χαρούλης, απογευματινά γλέντια την Κυριακή, bodyline, φωτόλυση, eurovision, επιστροφή στα Ραγκουσάρια, τοπικά προϊόντα, ρεφλεξολογίες, ιδιωτικά σχολεία, δημόσιο ξεκατίνιασμα, σπα, ψυχολόγοι, sms, πιστωτικές, ο Θέμος, Σαββατοκύριακα στο Μιλάνο, διακοπές στο πατρικό, πολιτικοί μαθουσάλες, γιοι και κόρες πολιτικών μαθουσάλων, μάνατζερς, ανέκδοτα για ξανθιές, πονεμένες ιστορίες στα μεσημεριάτικα παράθυρα, καχυποψία για τους πάντες, ανοιχτές καρδιές, λάδωμα, χρέη, μπίζνες στα Βαλκάνια, δημόσια έργα της πλάκας, ιδιωτική φιλανθρωπία για το θεαθήναι, κοσμικές βλαχομπαρόκ σελίδες, Μίκης Θεοδωράκης, Φοίβος, Καλομοίρα, Γιάννης Μελισανίδης, Γιουροβίζιον, αστυφιλία, επιστροφή στα χωριά, ευρωπαϊκές επιδοτήσεις, ανατολίτικο ραχάτι, πόρσε καγιέν, ακάλυπτες επιταγές, τα λαδάδικα σε άνοδο, τα λαδάδικα σε παρακμή, φραπές, ο Πρετεντέρης, καπουτσίνο, λάτε, σουβλάκι δικάβαλο, ρόκα παρμεζάνα, βιολογικά προϊόντα, μπότοξ, γυναικεία χειραφέτηση, δεν υπάρχουν άνδρες πια, ελεύθερη κατασκήνωση, πεντάστερα στην Αράχωβα, greeklish, ποντιακά, αντιστασιακοί, τρομοκρατία, καμάκι, chat, bloggers, γάμοι σε ιππικούς ομίλους, γάμοι σε ξωκλήσια, σύμβουλοι γάμου, το σύνδρομο του μαμάκια, υπερπροστατευτικές μαμάδες, δελτία μαμούθ των οκτώ, άδειες αίθουσες στις ελληνικές ταινίες, Πολίτικη κουζίνα και Λούφα και Παραλλαγή, Σπιρτόκουτο και Λάνθιμος, κρητική κουζίνα, ελληνικό χιπ χοπ, Χρυσή Αυγή, εξαθλίωση, νεοάστεγοι, εξοπλιστικά προγράμματα, μίζες, ράντζα στα νοσοκομεία, βίλες πολιτικών, εθνικοί εργολάβοι, οικολογικές ευαισθησίες, εθνικοί απατεώνες, υπερχρεωμένα κανάλια, εθνικοί σχολιαστές, ντόπινγκ στον αθλητισμό, Ολυμπιάδες, ολυμπιακά έργα που ρημάζουν, στοιχειωμένα μετρό, η Πάολα, το Ερωτοδικείο, Πετρούλα, Δημουλά, Άδωνις, Καμένος, Πρώτη φορά Αριστερά, Τρόικα, Μνημόνια, Προαπαιτούμενα, θάνατος μεσαίας τάξης, ψηφιακή εποχή, μεγάλοι αυτοκινητόδρομοι, φτηνές πτήσεις, Τρόικα, μνημόνια, Μαρινάκης, κυρία Πατούλη, Φουρέιρα, πλειστηριασμοί, κατάθλιψη, αυτοκτονίες, bachelor, μεταπτυχιακά, ξενιτεμός. Όλα στην υπερβολή και όλα από λίγο. Μετά κάτι άλλο.

Σε σαράντα πέντε σχεδόν χρόνια, από τη μεταπολίτευση και εδώ τα είδαμε όλα και τα ζήσαμε όλα στον υπερθετικό βαθμό και πριν προλάβουν να γίνουν ιστορία τα πετάξαμε στα σκουπίδια γιατί μια νέα τάση μας είχε παρασύρει σε μια άλλη τρέλα που έπρεπε να υπηρετήσουμε. Η Ελλάδα έμαθε να βιάζεται. Να μην απολαμβάνει  τα χρόνια που έχασε, τις ευκαιρίες που δεν της δόθηκαν, δεν διεκδίκησε, δεν κέρδισε. Που τις έκλεψαν. Και είναι σε έναν διαρκή αγώνα δρόμου. Πριν προλάβει ο αφέτης να σφυρίξει το άλογο με την γαλάζια σημαία έχει ήδη βγάλει την κούρσα και έχει φύγει για την επόμενη. Και πάντα περιμένει ποιος ξέρει τι; Ελλάδα 1974-Ελλάδα 2018. Με μια ανάσα.

ΚΑΝΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ

Αφήστε το σχόλιό σας