(Δυσ)λειτουργώντας ως πολίτης στη Θεσσαλονίκη σήμερα

5
373

Ιστορίες καθημερινής τρέλας στον μικρόκοσμο της πόλης που λειτουργεί σαν μία μεγάλη οικογένεια. Χύμα, με θράσος και άνεση σε όλα και σχετικά κακομαθημένα με μόνιμη καβάτζα την ντεφάκτο ανοχή της οικογενειακής αγάπης. Δεν λειτουργεί σε όλους το ίδιο δεκτικά αυτό. Δεν είμαστε “όλοι μια παρέα” και αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό. Η λογική της μεγάλης οικογένειας λειτουργεί μόνο για όλους όσοι συμπαθούν ήδη την δική τους. Οι υπόλοιποι απλά υποφέρουν.

ιστορίες 1

Λέμε συχνά ότι αν άλλαζαν τα πράγματα στην πόλη θα ήταν αλλιώς και συνήθως εννοούμε να άλλαζαν μόνο τα «πράγματα» χωρίς να συμπεριλαμβανόμαστε σε αυτά. Οι πόλεις εκτός της αρχιτεκτονικής, των δομών και των υποδομών τους είναι και οι άνθρωποί τους. Αν θεωρούμε πως δεν έχουμε μερίδιο ευθύνης στην περίεργη αστική καθημερινότητα της Θεσσαλονίκης τότε ήρθε η ώρα να παραδεχτούμε πως το ασύντακτο και αποπροσανατόλιστο περπάτημα με το πάσο μας στους δρόμους είναι μακράν εκνευριστικότερο και από τα περιστέρια αυτής της πόλης.

#Vivere Pericolosamente 

Στα φανάρια πεζών στα περισσότερα, στην καλύτερη, ο κόσμος θα είναι μισοκατεβασμένος μπροστά από το πεζοδρόμιο. Στην χειρότερη συνήθως, θα περνάει με κόκκινο την διάβαση και θα στέκεται στο κέντρο του δρόμου νιώθοντας τον αέρα των αυτοκινήτων ξυστά στο κασκόλ τους. Όταν συμβαίνει ατύχημα, φταίει η ελλιπής σήμανση και η απερισκεψία των οδηγών. Όταν επιλέγουμε να μην ακολουθούμε τους ήδη βασικούς ισχύοντες κανόνες ζώντας την ζωή μας στα άκρα, δεν φταίει κανείς άλλος πέραν της επιλογής μας.

ιστορίες 8
Αριστοτέλους με Εγνατία.

ιστορίες 9

#Παιδικά τραύματα

Μουντζουρώνουμε αβέρτα όπου βρούμε γιατί η μαμά δεν μας άφηνε να ζωγραφίσουμε στους τοίχους του δωματίου μας. Σούζα στην μαμά και αναρχία στο δημόσιο χώρο. Μικρογραφία της ψυχοσύνθεσης του μέσου μουντζουρολάτρη. Άλλο τα graffiti έργα τέχνης και η street art και άλλο το παίρνω μια πόσκα και το παίζω γκόμενος στην Βιβή από απέναντι. Πρόβλημα αισθητικής και εκνευρισμός. Αν ήσουν γνήσια αναρχική ψυχή θέλουμε φώτο από το παιδικό σου δωμάτιο και θα πάψουμε μια για πάντα.

Αριστοτέλους-4

#3η ηλικία και απυρόβλητο 

Ανεξαρτήτως του αν έχουν περάσει πολλά ή λίγα στην ζωή τους, οι ηλικιωμένοι έχουν άποψη και θα την πουν θέλεις δεν θέλεις. Ο φόβος του θανάτου ή ο περίεργος καταναγκασμός του σεβασμού στον “μεγαλύτερο” τους βάζει πολλές φορές στο απυρόβλητο. Τουτέστιν, περπατάνε στην πόλη σαν να τους ανήκουν τα τσιμέντα της και βαράνε με δύναμη την μαγκούρα τους για να κάνεις σιωπή. Φωνάζουν και επεμβαίνουν στους δρόμους αντλώντας θάρρετα από εκεί που δεν πρέπει και θεωρούν πώς έχουν μόνιμη προτεραιότητα σε ό,τι έχει να κάνει με ταλαιπωρία (βλ.παρακάτω). Κανείς πιο κακομαθημένος εκ του ευνοουμένου από το “απυρόβλητο” και οι κανόνες κοινωνικής συμπεριφοράς ισχύουν για όλα τα ηλικιακά γκρουπ ανεξαιρέτως.

ιστορίες 2

#Έχουμε να “πάρουμε το χάπι μας”

Μισούμε τις ουρές, από νοσοκομεία και τράπεζες μέχρι τις Δημόσιες Υπηρεσίες. Είναι απόλυτα φυσιολογικό να μισείς το ατελείωτο “περίμενε” σε μία ουρά που δεν δείχνει να τελειώνει αναγνωρίζοντας ότι θα μπορούσε πράγματι να μην είχε καν δημιουργηθεί αν τα πράγματα ήταν αλλιώς και υπήρχε περισσότερο προσωπικό σε κάθε περίπτωση. Αυτό δεν σημαίνει ότι μπορούμε είτε να παρακαλάμε για μία καλύτερη θέση στην ουρά επειδή “χρειαζόμαστε μόνο μια υπογραφή” ούτε να παίρνουμε με θράσος τη σειρά προτεραιότητας επειδή βιαζόμαστε. Δεν υπάρχει άνθρωπος σε ουρά που να μην έχει κάτι καλύτερο ή σημαντικότερο να κάνει από το να στέκεται με τις ώρες σε χώρους που θα του προκαλέσουν την νύχτα εφιάλτες. Μην βάζουμε στο ζύγι το ποιος έχει την ανάγκη “μεγαλύτερη”.

ιστορίες 4

#Με την δύναμη των περιστεριών 

Περπατάμε ασύντακτα στους δρόμους σαν τα περιστέρια. Το “χαλαρά” έχει περάσει μέχρι και στα αντανακλαστικά μας όπως και τους βασικούς κανόνες πεζοδρομιακής συμπεριφοράς. Το χαλαρά είναι (και) εκνευριστικό. Κάτσε χαλαρά και πιες καφέ. Τουλάχιστον στις κομβικές αρτηρίες χρειάζεσαι αερόστατο πάνω από τα πλήθη που βολτάρουν και σταματούν απότομα μπροστά σου χωρίς να δίνουν δεκάρα. Τουλάχιστον τα περιστέρια μπορούν και πετάνε. Τις ώρες βέβαια που δεν μπλέκονται στα πόδια σου και δεν σε τρομάζουν με το πέταγμα σε χαμηλό ύψος πάνω από τις φύτρες των μαλλιών σου.

ιστορίες 7

#Είχα το όνειρό μου το ποδήλατό μου 

Οι ποδηλατόδρομοι σε αυτή την πόλη είτε είναι ανύπαρκτοι είτε είναι λάθος σχεδιασμένοι και τοποθετημένοι. Ωστόσο από την στιγμή που υπάρχουν, εκεί που υπάρχουν οι πεζοί δεν έχουν δικαίωμα να περπατάνε επάνω τους. Βλέποντάς το τελείως ρεαλιστικά όσο λάθος και αν είναι η τοποθέτησή τους είναι καλύτερο να περπατάμε ο ένας σημειωτέον πίσω από τον άλλο και να τους αφήνουμε ελεύθερους. Το αντίθετο δείχνει απλά την τάση μας να διαχειριζόμαστε όπως θέλουμε όλα όσα διαφωνούμε.

ιστορίες 11
Το στιγμιότυπο είναι από πιλοτική πεζοδρόμηση της παραλίας. Υπήρχε ετσι και αλλιώς τηνν συγκεκριμένη μέρα η δυνατότητα να μην στριμωχτεί κανείς.

#Ιστορία μου αμαρτία μου  

Παρκάρουμε όπου μπορεί να ανέβει αυτοκίνητο. Σε κάποιες περιπτώσεις επιμελούμαστε μέχρι και τις συνθήκες για να καταστεί αυτό εφικτό. Δεν είναι λύση στην έλλειψη πάρκινγκ τα στριμωγμένα αυτοκίνητα σε πλατείες, στενά και πεζοδρόμους. Σε άμεση συνάρτηση με το παραπάνω, μέχρι να δημιουργηθεί μια συνθήκη που να συμπεριλαμβάνει και εμάς και το αυτοκίνητό μας στην πόλη, είτε το χρησιμοποιούμε λιγότερο είτε το παρκάρουμε αναγκαστικά πιο μακριά του προορισμού μας.

12028833_10205886232094047_2987936514137659924_o

Διαβάστε επίσης: 5+1 inside ιστορίες στη Θεσσαλονίκη

Shares

5 ΣΧΟΛΙΑ

  1. μου αρεσετε πολύ… και σαν θεματολογία,αλλά και ο τρόπος γραφής…. αλλά βρε παιδιά έχουμε όμορφες ελληνικές λέξεις που αντιστοιχούν σε όλες τις ξενογλωσσες… δείτε στο μικρό βιογραφικό της Έλενας Ταξιδου, πόσες λέξεις χρησιμοποιησατε, τις οποίες στην τελική δεν είμαστε και υποχρεωμένοι να τις γνωρίζουμε…. ευχαριστώ πολύ

  2. Ελλειπέστατο κειμενάκι που βγάζει κόμπλεξ απλά επειδή δε γίνεται το δικό σου. Ειδικά στο σημείο που λες
    “Ωστόσο από την στιγμή που υπάρχουν, εκεί που υπάρχουν οι πεζοί δεν έχουν δικαίωμα να περπατάνε επάνω τους. Βλέποντάς το τελείως ρεαλιστικά όσο λάθος και αν είναι η τοποθέτησή τους είναι καλύτερο να περπατάμε ο ένας σημειωτέον πίσω από τον άλλο και να τους αφήνουμε ελεύθερους” ότι και να σου πω λίγο θα είναι, σιγά μη βουτήξουμε και μέσα στο Θερμαϊκο γιατί θέλετε βόλτα στο πεζοδρόμιο, κατέβα στο δρόμο. Αν δε μπορείς, ποδηλατάκι στο σπίτι και βόλτα με τα πόδια!
    Στα μόνα σημεία που σου δίνω δίκιο είναι το πάρκινγκ και το graffiti.
    Καλή η κριτική αλλά πρώτα κάνουμε στον εαυτό μας αν θέλουμε να λεγόμαστε σωστοί.

    • Ο κλασσικός ο αυνάνας ο Έλλην. Εφόσον έχει νομίμως παραχωρηθεί χώρος για τους ποδηλάτες, γιατί ρε μπούφο να κατέβει στον δρόμο ο ποδηλάτης? Για να κάνεις εσύ ανέμελος τη βόλτα σου? Αν έχεις πρόβλημα μ αυτό, κάνε διαμαρτυρία σ αυτόν που έκανε τον ποδηλατόδρομο, αυτό δηλαδή που ψήφισες για δήμαρχο

  3. Θυμαμαι χαρακτηριστικα οταν εκανα προπονηση στην ποδηλατικη ομαδα του Παοκ , τον καιρο που ειχε προτοφτιαχτει ο ποδηλατοδρομος ….να κανουμε μεσα στον ποδηλατοδρομο ποδηλατο και να μας φωναζει μια γιαγια να παμε αλλου χαχα !

  4. Επισης θα ηθελα να προτεινω τη δημιουργια αρθρου που θα δινει λυσεις σε αυτα τα προβληματα . Για παραδειγμα δρασεις , εκτυπωση φυλλαδιων και τοποθετηση σε αυτοκινητα παρκαρισμενα σε λαθος σημειο , κλπ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ