Ναι λοιπόν, με το ταπεράκι στο Σταύρος Νιάρχος

2
620

χο

Διαβάζω από προχθές σχόλια που αγγίζουν το ύφος Μαρίας Αντουανέτας για το λαουτζίκο που τόλμησε να πάει στα εγκαίνια του Σταύρος Νιάρχος, στο οποίο τόλμησε να τραγουδήσει ο Αλκίνοος και όχι ένας μονοδός της Λυρικής, για τον ”κοσμάκη” που διανοήθηκε να απλώσει το τάπερ και την κουρελού του στα παρτέρια του κήπου του Νιάρχος, να χαρεί τα κούλουμα σε έναν ιερό χώρο. Για το ”Ελληναριό” που βεβηλώνει τα ιερά και τα όσια. Και φρικάρω.

τατε

Έξι χρόνια πριν ένα μεσημέρι ήμασταν με τις κόρες μου στο προαύλιο της Tate στο Λονδίνο. Είχε μια ασυνήθιστη για Απρίλιο λιακάδα και οι Άγγλοι είχαν βγάλει τα παπούτσια τους, είχαν απλώσει υπνόσακους, είχαν ανοίξει ταπεράκια και απολάμβαναν τον υπέροχο καιρό στη σκιά του μουσείου. Τα παιδιά μου ρώτησαν γιατί δεν το κάνουμε αυτό και στην Ελλάδα;

Γιατί ένα παράξενο κόμπλεξ μας έχει κάνει να ξεχάσουμε το παρελθόν, τότε που το πικ νικ δεν ήταν life style, που οι γονείς μας μας έπαιρναν τις Κυριακές βόλτες στο Σέιχ Σου, στα πάρκα της παραλίας και κατασκηνώναμε όλη τη μέρα, χωρίς να έχει κανείς το αίσθημα πως διαπράττει έγκλημα. Πριν η γκλαμουριά σαρώσει τα πάντα. Και για αυτό χαίρομαι πολύ με αυτό που κατάφερε η ανάπλαση της νέας παραλίας που απενοχοποίησε ξανά την απόλαυση στο δημόσιο χώρο και την εκδημοκράτισε. Γιατί πικ νικ δεν είναι το καρό τραπεζομάντηλο στο πανάκριβο κτήμα μονάχα. Αρκεί να φροντίσεις να αφήσεις το χώρο όπως τον βρήκες.

Πιστεύω πως αυτό που καταφέρνει να κάνει το Νιάρχος είναι συγκλονιστικό. Εκεί στον Ελαιώνα του, στη λίμνη με τις βάρκες, στην αυλή, οι άνθρωποι αυτοί που άπλωσαν το φαγητό και το χαμόγελο τους κερδίζουν ξανά τη χαμένη εξωστρέφεια δυο δεκαετιών, το πλησίασμα στον άλλο. Είναι μια μεγάλη χειρονομία στην πόλη αυτό το άνοιγμα του Ιδρύματος στον κόσμο. Και θα το δείξει ο καιρός. Θα το δικαιώσει. Προς απογοήτευση πιθανώς όσων θα ήθελαν να γευτούν το χώρο φορώντας το φράκο τους και πίνοντας σαμπάνια χωρίς την παρουσία του λαουτζίκου. Μόνο που τους ξεπέρασε η εποχή.

IMG_5171

 

Shares

2 ΣΧΟΛΙΑ

  1. ..και τα σκουπιδια που αφηνει ο “λαουτζίκος”? τις γόπες του ηλιοθεράποντα λαού? τα πλαστικά ποτήρια του “κοσμάκη”?
    Την πρώτη μέρα που ανοιξε αυτό το στολίδι της γειτονιάς μου,εκει που κάποτε υπήρχαν ιππόδρομος και στάβλοι,και τα κουνούπια μας έτρωγαν,την πρώτη μέρα αυτός ο οχλος που ενοχλείται στην πλειοψηφία του για το πέρασμα του ΚΠΙΣΝ στο δημόσιο,πεταξε τα σκουπίδια του κάτω.Το σλόγκαν “Δικό σας” σημαίνει πολλά περισσότερα απο μια κυριακάτικη ηλιοθεραπεία στο γρασίδι η τις κλίμακες του κτιρίου.Εσείς που έχετε τη δύναμη παρακαλώ να υπενθυμίζετε κάθε φορά στους αναγνώστες- χρηστες ανοικτών χώρων πως η καθαριότητα είναι η πραγματική αρχοντιά.

  2. Είναι προφανές πως ο αρθρογράφος δεν είναι κάτοικος της περιοχής, ούτε έχει έρθει ποτέ στο πάρκο, το οποίο είναι ανοιχτό στον “λαουτζίκο” με τα τάπερ και τα τραπεζομάντηλα εδώ και αρκετούς μήνες, από το πρωί ως το βράδυ. Αυτό για το οποίο ανησυχούμε όλοι όσοι ζούμε αυτόν τον υπέροχο τόπο είναι για το αν παραμείνει έτσι και στο προσεχές διάστημα, ασφαλής, καθαρός και φιλόξενος ή αν θα ακολουθήσει τη μοίρα των περισσότερων πάρκων της Αθήνας, απ’ όπου δεν τολμάς να περάσεις ούτε μεσημέρι, κάτι στο οποίο το Δημόσιο ειδικεύεται.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ