Η πιο όμορφη κοντινή μας παραλία

0
425

Θαλασσινές περιηγήσεις: Ποταμός, Επανομή…

Πρώτο μπάνιο… Δεν είναι πάντα, αυτό που μένει από ένα καλοκαίρι. Αν έχει αργήσει, όμως, μπορεί…

Φέτος, ήταν στον Ποταμό, στην Επανομή. Πρώτη φορά. Ο ήλιος να καίει όσο έπρεπε, το αυτοκίνητο να μεταφέρει τρεις γυναίκες, χαρά και δροσιά – όχι κλιματισμό, στις φωνές, στα τραγούδια – και να κατευθύνεται εκεί όπου από εποχής παππούδων μας ακόμη, τα μπάνια ήταν καθημερινή συνήθεια.
Μια μεγάλη, απέραντη παραλία. Ένα χαμηλοτάβανο τοπίο, με το Πανόραμα σε μέσα πλάνο, τη χλωρίδα της περιοχής σε άπλετο πράσινο, τη θάλασσα σε πρώτο ρόλο και τον ουρανό να επισκιάζει με το γαλάζιο του. Ακόμη κι εκεί, κίνηση. Ένα αεροπλάνο, δεύτερο, αγριόπαπιες, ένας γλάρος να δοκιμάζει τα φτερά του…

Η άμμος, από μόνη της, ένα έργο τέχνης μαζί με τα κοχύλια, τα διερχόμενα αυτοκίνητα σε ρόλο που έμοιαζε βγαλμένος από γουέστερν. Χάζευα τα παιδάκια, που έπαιζαν δίπλα στο νερό και ότι έβλεπαν, έτρεχαν να το πουν στους γονείς τους. Θυμήθηκα κάτι πολύ παλιό, με έναν… φωνακλά λουκουμά, που ευχάριστα πόζαρε στο φακό μου. Αναρωτήθηκα για τις καλλιέργειες μέσα στη θάλασσα. Μάλωσα με έναν ντόπιο, που πάρκαρε σχεδόν επάνω μας επειδή «εμείς, όμως, έχουμε τζιπ». Ξεχάστηκα με τον ατελείωτο ουρανό, τα πουλιά και τα αεροπλάνα που πετούσαν κάθε τόσο. Θαύμασα ένα ντόμπερμαν, με τρίχα που γυάλιζε στον ήλιο.

Η δροσιά, ανάσα. Το νερό, διαμπερές. Το μίνι – γεύμα και το φρούτο μετά, ευεργετικό. Η ομπρέλα δεν στήθηκε, αλλά δεν καήκαμε. Ήταν ότι έπρεπε. Μια παραλία γεμάτη κόσμο και χαρωπή.

Ο καφές και το παγωτό σε καφέ της παραλίας Επανομής after, ήταν ότι έπρεπε για να κλείσει η μέρα. Με τον Όλυμπο και τον Κίσσαβο να μας χαιρετούν από μακριά, με φοινικόδεντρα και περατζάδες, στο μικρό μουράγιο που είχαμε απέναντί μας.

Μόνο 40΄ από το κέντρο της Θεσσαλονίκης, χωρίς ιδιαίτερη κίνηση, αν επιχειρήσεις τη διαδρομή σε σωστή ώρα. Γι’ αυτό και οικονομική η μετακίνηση. Εμείς, πήγαμε γύρω στις 5 το απόγευμα, Σάββατο. Εναλλακτική, το «Ναυάγιο» της Επανομής. Με ελάχιστη διαφορά στο χρόνο… Συμβουλή προς ναυτιλόμενους: αποφύγετε όποιες πολιτικές συζητήσεις, για όσο είστε στη θάλασσα… Είναι τζάμπα ενέργεια…
Καλό καλοκαίρι…

Φωτογραφίες

dscn8649.jpg

Φωτογραφίες

dscn8658.jpg

Φωτογραφίες

dscn8646.jpg

Φωτογραφίες

dscn8624.jpg

Φωτογραφίες

dscn8620.jpg

Φωτογραφίες

dscn8597.jpg

Φωτογραφίες

dscn8574.jpg

Φωτογραφίες

dscn8568.jpg

Φωτογραφίες

dscn8573.jpg

Φωτογραφίες

dscn8586.jpg

Φωτογραφίες

dscn8562.jpg

Φωτογραφίες

dscn8583.jpg

Φωτογραφίες

dscn8578.jpg

Φωτογραφίες

dscn8433.jpg

Φωτογραφίες

dscn8419.jpg

Φωτογραφίες

dscn8416.jpg

Φωτογραφίες

dscn8420.jpg

Φωτογραφίες

dscn8436.jpg

Φωτογραφίες

dscn8535.jpg

Φωτογραφίες

dscn8540.jpg

Φωτογραφίες

dscn8741.jpg

Φωτογραφίες

dscn8757.jpg

Φωτογραφίες

dscn8739.jpg

Φωτογραφίες

dscn8795.jpg

Φωτογραφίες

dscn8717_-_antigrafo.jpg

Φωτογραφίες

dscn8714.jpg

Φωτογραφίες

dscn8719_-_antigrafo.jpg

Φωτογραφίες

dscn8732.jpg

Φωτογραφίες

dscn8738.jpg

Κείμενο απο
Βαγγελιώ Χρηστίδου
Shares
Προηγούμενο άρθροΣμύρνη: Πόλη μάγισσα!
Επόμενο άρθροΟ παράδεισος έχει χρώμα πράσινο – μπλε
Βαγγελιώ Χρηστίδου
Γεννήθηκα στη Θεσσαλονίκη το 1980. Από μικρή διάβαζα, έγραφα, τραγουδούσα κι έπαιζα μουσική. Ήμουν από τους τυχερούς που μπήκαν στο Μουσικό Σχολείο Θεσσαλονίκης από την Ίδρυσή του, το 1992, έχοντας έτσι την εμπειρία του «δεσίματος» μέσα από τις δυσκολίες, αλλά και του να πάρω μαθήματα από πολύ αξιόλογους δασκάλους. Το 1998 πέρασα στο Τμήμα Δημοσιογραφίας & ΜΜΕ του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, απ’ όπου αποφοίτησα το 2003. Από το 2007 έως και τις αρχές του 2014 έζησα στη Μυτιλήνη, όπου αρχικά παρακολούθησα μεταπτυχιακό στο Τμήμα Περιβάλλοντος και στη συνέχεια εργάστηκα ως δημοσιογράφος σε τοπική εφημερίδα, στους τομείς κυρίως του πολιτιστικού, εκπαιδευτικού, περιβαλλοντικού και του ελεύθερου ρεπορτάζ. Έχω ωστόσο «περάσει» απ’ όλα τα είδη – Πολιτικό, Υγείας, Κοινωνικό, ακόμη και ειδικών αφιερωμάτων, αλλά και… του Αστυνομικού. Στη Λέσβο είχα την ευκαιρία να συνδυάσω όσα με ενδιαφέρουν και σε ερασιτεχνικό, αλλά και σε επαγγελματικό επίπεδο, μεταξύ αυτών το τραγούδι, η κεραμική, οι χειροποίητες κατασκευές, η φωτογραφία και οι εναλλακτικές θεραπείες, αλλά και να βιώσω έντονα αυτό που στη Θεσσαλονίκη συναντάται σε … μεγαλύτερη γεωγραφική διάχυση: τη συνύπαρξη Ανατολής και Δύσης, Οθωμανικών και Νεοκλασσικών στοιχείων, παρελθόντος και παρόντος και κυρίως της θάλασσας. Με την επιστροφή μου στην πόλη μου και μετά από κάποιες ζωντανές μουσικές εμφανίσεις, άρχισα να γράφω για άλλη εφημερίδα της Μυτιλήνης, τα «Πολιτικά» Λέσβου, με ελεύθερη πλέον συνεργασία. Ποδηλατώντας εδώ και χρόνια, βλέπω την πόλη και με αυτή τη ματιά, πέρα από τη ματιά ενός πεζού, ενός χρήστη Μέσων Μαζικής Μεταφοράς κι ενός οδηγού Ι.Χ. Μου αρέσουν οι ιστορίες και οι αφηγήσεις κάθε είδους – ανθρώπων, αντικειμένων και χώρων, με συγκινούν τα παιδιά, τα ζώα, τα χειροποίητα έργα και τα ηλιοβασιλέματα στη θάλασσα, μου αρέσει να ταξιδεύω με το παράθυρο του αυτοκινήτου μου ανοιχτό. Εδώ και καιρό, η φωτογραφική μου μηχανή με συνοδεύει σχεδόν συνεχώς…

ΚΑΝΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ