Βαθμός επικινδυνότητας 10

0
5417

Το ατύχημα του 13χρονου που έπαιζε στον αφύλακτο χώρο του Αλλατίνη είχε αίσιο τέλος, τον Ιούνιο που μας πέρασε. Όχι όμως και για την 15χρονη το Σαββατοκύριακο που μας πέρασε. Δεν υπάρχουν λόγια για να μιλήσεις για τον τραγικό θάνατο ενός παιδιού. Μόνο έργα για να αποφευχθεί η επόμενη τραγωδία που είναι σχεδόν σίγουρη με αυτήν την ανοιχτή παγίδα θανάτου στον κεντρικό αστικό ιστό της πόλης πέντε βήματα από το απέναντι σχολείο. Το κτιριακό συγκρότημα που για κάθε πιτσιρικά -με την φυσιολογική για την ηλικία του τάση για εξερεύνηση και περιπέτεια- αποτελούσε τόπο ονειρικό είναι ένας άκρως επικίνδυνος χώρος που θα έπρεπε να μένει σφραγισμένος και φυλασσόμενος με όποιο κόστος. Το ιδανικό σενάριο αξιοποίησής του εδώ και χρόνια παραμένει άπιαστο όνειρο για λόγους που έχουμε αναλύσει σε προηγούμενο άρθρο. Τα διατηρητέα κτίρια καταρρέουν και το κεντρικό συγκρότημα, απολύτως προσβάσιμο αποτελεί μια παγίδα θανάτου, με πατώματα γεμάτα οπές και σκάλες που οδηγούν στο κενό. Η πρόσβαση στο κεντρικό κτίριο ήταν ελεύθερη μέχρι την ταράτσα του κτιρίου, που δεν διαθέτει κανένα κάγκελο ασφαλείας. Τα κτίρια έχουν πιάσει φωτιά κατά καιρούς, αφού γίνεται συχνά καταφύγιο αστέγων, ενώ οι πεσμένοι φράκτες δεν αποτελούσαν εμπόδιο για όποιον ήθελε να εισχωρήσει στο κτίριο.

Ο Γιάννης Μπουτάρης αναφέρθηκε στο τραγικό περιστατικό στο δημοτικό συμβούλιο της Δευτέρας, χθες, και δήλωσε ότι θα επικοινωνήσει με τον εισαγγελέα προκειμένου να μπορέσει ο Δήμος να μπει στο κτίριο και να κάνει τους απαραίτητους ελέγχους και με τους ιδιοκτήτες ώστε να ερωτηθούν για τις προθέσεις τους. Ο δημοτικός σύμβουλος, Ανδρέας Κουράκης, συνέχισε λέγοντας ότι αν οι ιδιοκτήτες δεν προβούν στις απαραίτητες ενέργειες το κράτος έχει το δικαίωμα να κάνει ό,τι απαιτείται με όποιοδήποτε κόστος που θα κληθούν να πληρώσουν εκείνοι.

Ας ελπίσουμε ότι τουλάχιστον το ατύχημα του παιδιού να είναι το τελευταίο και το συγκρότημα θα αποκτήσει στοιχειώδη φύλαξη ενώ τα κτίρια θα σφραγιστούν εντελώς και άμεσα μέχρι να αποφασιστεί κάπου στο απώτερο μέλλον η τύχη τους.

 

Κείμενο απο
Κύα Τζήμου
Προηγούμενο άρθροΤα σημάδια του καιρού
Επόμενο άρθροΝέα Δυτική Είσοδος Θεσσαλονίκης: Μια ραγισμένη βιτρίνα
Κύα Τζήμου
Γεννήθηκα στην Αθήνα και έζησα την παιδική ηλικία ως νομάδας ανά την Ελλάδα μέχρι να προσγειωθώ στα 18 μου χρόνια στη Θεσσαλονίκη και την αγκαλιά του Α.Π.Θ σε μια άνευ προηγουμένου προσπάθεια να εντρυφήσω στην φιλοσοφία των Μαθηματικών. Πολυτεχνίτης και ερημοσπίτης χρησιμοποίησα ελάχιστα το πτυχίο μου στους επαγγελματικούς μου πειραματισμούς μέχρι που παθολογική μου αγάπη για το σινεμά με έφερε στην πόρτα της Parallaxi πριν από 15 χρόνια περίπου.

ΚΑΝΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ