Εργατικές κατοικίες Φοίνικα. Μακρινή γειτονιά.

3
5632

Λέξεις-Εικόνες: Υρώ Σημαιοφορίδου

Ο δρόμος απλώνεται στα ανατολικά της πόλης. Μετά τα νεόκτιστα του Αη Γιάννη τα σπίτια αραιώνουν. Το αεροδρόμιο μοιάζει η τελευταία στάση. Κι όμως οι εργατικές κατοικίες του Φοίνικα είναι μέρος ζωντανό. Χρόνια αναρωτιόμουν τι κρύβεται μέσα σ’ αυτές τις πολυκατοικίες. Αυτό που απολάμβανα στην πίσω θέση του αυτοκινήτου ήταν οι τοιχογραφίες με τις τέσσερις εποχές του χρόνου και τη γάτα στις κενές επιφάνειες. Τώρα πια οι τοίχοι είναι γκρι. Οι εποχές στις εργατικές κατοικίες όμως συνεχίζουν να αλλάζουν.

Ο οικισμός του Φοίνικα σχεδιάστηκε αρχές του 60′ από τον αρχιτέκτονα Άρη Κωνσταντινίδη. Πρόσφυγες, εργάτες και τσιγγάνοι βρήκαν στέγη εδώ. Οι υπαίθριοι χώροι είναι το κέντρο, το πράσινο οργιάζει, οι πολυκατοικίες συμπληρώνουν τη σύνθεση. Η αρχιτεκτονική στόχευε στη συγκέντρωση των κατοίκων γύρω από φυσικούς χώρους, δημιουργώντας δεκάδες διάσπαρτες γειτονιές. Και το κατάφερε. Σήμερα τα παιδιά παίζουν ακόμα στους δρόμους. Όποιος περνάει μπαίνει στο παιχνίδι, χωρίς να λέγονται πολλά. Τα κτίσματα περικυκλώνουν πράσινους κοινόχρηστους χώρους. Στο κέντρο τους σφηνώνουν τραπέζια και καρέκλες για τις καθημερινές συναθροίσεις. Πιο δίπλα εργαλεία, μπετονιέρες, μικρά οχήματα. Χάρη σ’αυτά βγαίνει το μεροκάματο. Οι απόμερες γωνιές του οικισμού κρύβουν κι άλλες ”περιουσίες”. Καράβια του Λούνα Παρκ, κλουβιά με περιστέρια και βάρκες για τα καλοκαίρια .Σε κάποια σημεία πετιούνται και τα περιττά, κάνουν σωρούς και παλιώνουν το μέρος. Τι αλλαξε άλλωστε εδώ για να μεριμνήσουν κάποιοι;

Ο ξένος εύκολα ξεχωρίζει στις εργατικές κατοικίες του Φοίνικα. Άλλοι σε δέχονται με περιέργεια, άλλοι με ενθουσιασμό και άλλοι δε θέλουν να κλέβεις κάτι από τις ζωές τους. Κανείς όμως δεν είναι αδιάφορος. Είναι και τσιγγάνοι που λένε πως τα μάγια πάνω τους δεν τους αφήνουν να εμφανίζονται στους ξένους. Μια μικρή ρωτάει δυνατά που είναι ο παππούς της. Η γειτόνισσα από το κάτω διαμέρισμα ξέρει καλύτερα απ’ όλους πως ο παππούς πετάχτηκε για ντομάτες και κρεμμύδια στη λαική. Στα μπαλκόνια των σπιτιών ανεμίζουν οι φρεσκοπλυμμένες μπλούζες. Τα παπούτσια κρεμιούνται στη σειρά. Άνοιξη και ο καφές σερβίρεται κρύος. Οι εξωτερικοί διάδρομοι δεν έχουν διαχωριστικά. Ο νέος του τελευταίου ορόφου διασχίζει όλο το δεύτερο και πρώτο για να φτάσει στο ισόγειο.

Σκοντάφτει και στα πόδια κάποιας που ξαπόστασε μετά τη μπουγάδα. Καλημέρα.

Φωτογραφίες

dsc07983.jpg

Φωτογραφίες

dsc07842.jpg

Φωτογραφίες

dsc07979.jpg

Φωτογραφίες

dsc08002.jpg

Φωτογραφίες

dsc07902.jpg

Φωτογραφίες

dsc07883.jpg

Φωτογραφίες

dsc07867.jpg

Φωτογραφίες

dsc07876.jpg

Φωτογραφίες

foinikas_1.jpg

Φωτογραφίες

foinikas_2.jpg

Shares
Προηγούμενο άρθροΜικροί και μεγάλοι μέτρησαν χθες τα άστρα
Επόμενο άρθροΑνάσταση / Risen
Υρώ Σημαιοφορίδου
Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη πριν 24 χρόνια, και τη φωτογραφίζει τα τελευταία πέντε. Στα 18 της πέρασε στην Νομική Σχολή Θεσσαλονίκης,(κάπου στο ενδιάμεσο μετανάστευσε προσωρινά στο Αννόβερο της Γερμανίας) και τελικά πέρυσι αποφοίτησε. Τα τελευταία δύο χρόνια συνεργάστηκε με διάφορα έντυπα και ηλεκτρονικά μέσα, συμπληρώνοντας πολλές φορές τις ιστορίες της με φωτογραφίες, και συμμετείχε στο τελευταίο σεμινάριο δημιουργικής γραφής του ΕΚΕΒΙ κάνοντας έτσι πράξη το μεράκι της. Έχει εκθέσει φωτογραφικό υλικό σε διάφορες εκθέσεις, μεταξύ των οποίων αυτή στο Μέγαρο Μουσικής για τα 100 χρόνια από την απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης. Τον περασμένο Ιανουάριο παρουσίασε και την πρώτη της ατομική φωτογραφική έκθεση.

3 ΣΧΟΛΙΑ

  1. ωραιες φωτογραφιες και ιστοριες του φοινικα , ο τοπος που μεγαλωσα και κατοικω ακομα…
    παρεπιπτωντως η κυρια στην τελευταια φωτο με την λευκη σακουλα ειναι η μητερα μου….
    ποτε τραβηχτηκαν οι φωτογραφιες?

  2. Δεν νομίζω ότι θα μπορούσε να υπάρξει καλύτερη περιγραφή. Σ αυτές τις γειτονιές μεγάλωσα με ανεμελιά και πολύ παιχνίδι.
    Υπέροχες φωτογραφίες.

  3. Ωραίο αρθρο,επιασες ακριβώς το κλιμα της συνοικίας! Πριν 40 χρονια τσιγγανοι στηναν τον καταυλισμο τους περιξ του συνοικισμού κι εγω στην α’δημοτικου με μια γειτονισσα φιλη της μαμας μου τις επισκεπτομασταν με γαλατα για τα μωρα .Βηθουσαμε τις νεαρες μανες να γραψουν γραμμα στον φανταρο σύζυγό τους.χαρτια δεν ειχαν και γραφαμε τα γραμματα σε κουτια τσιγαρων (καρελιας το τετραγωνο κουτι) Οι φρασεις τους κοφτες-δεν υπήρχε και χωρος για πολλα-αλλα γεματες συναισθημα και προσμονη!

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ