close search results icon

Η Ελένη άφησε τη Σεβίλλη για τη Θεσσαλονίκη και είχε λόγο σοβαρό

Η Ισπανία, το φλαμένκο, η Θεσσαλονίκη και ο χορός.

Η Ελένη άφησε τη Σεβίλλη για τη Θεσσαλονίκη και είχε λόγο σοβαρό
  • ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ
  • fb
  • twi

Οι άνθρωποι γύρω μας κουβαλούν ο καθένας και από μια ιστορία. Άλλες ιστορίες έχουν περισσότερο ενδιαφέρον, άλλες λιγότερο, αλλά όλες μαζί δεν παύουν να σηματοδοτούν ένα πράγμα: την μοναδικότητα του κάθε ανθρώπου, το ξεχωριστό μονοπάτι της ζωής του.

Η Ελένη Γερμάνη, ετών 29, απόφοιτος του Τμήματος Αγγλικής Γλώσσας και Φιλολογίας του ΑΠΘ, έφτιαξε τις βαλίτσες της για τη Σεβίλλη στην «καρδιά» της κρίσης, το 2013, ερωτευμένη με το φλαμένκο και την ανδαλουσιανή κουλτούρα, το 2017 επέστρεψε στη Θεσσαλονίκη και πλέον έχει ανοίξει τη δική της Σχολή Χορού -αποκλειστικά για την εκμάθηση φλαμένκο- στην πόλη.

Αυτή είναι η ιστορία της, η -μέχρι τώρα- ζωή ενός κοριτσιού που έζησε στην Ισπανία και επέστρεψε στην Ελλάδα, για να κάνει το όνειρό της πραγματικότητα:

«Μεγάλωσα στην Κατερίνη αλλά ζω και εργάζομαι στη Θεσσαλονίκη. Πριν από 7 χρόνια αποφοίτησα από το τμήμα Αγγλικής Γλώσσας και Φιλολογίας του ΑΠΘ με τον ίδιο ενθουσιασμό με τον οποίο μπήκα στη σχολή το 2008, καθώς τα αγγλικά και εν γένει οι ξένες γλώσσες ήταν η μεγάλη μου αγάπη. Ή τουλάχιστον έτσι νόμιζα ως τότε.

Παράλληλα, ασχολήθηκα με το χορό από μικρή: κλασικό μπαλέτο, παραδοσιακοί χοροί, αργεντίνικο τάνγκο, ενώ κάπου το 2010 είδα τυχαία ένα αφισάκι για μαθήματα φλαμένκο στην πόλη και την επόμενη μέρα φόρεσα για πρώτη φορά παπούτσια φλαμένκο.

Ακολούθησαν Erasmus σπουδές στη Σεβίλλη, όπου άρχισα να ανακαλύπτω πτυχές της ανδαλουσιανής κουλτούρας και τον κόσμο του φλαμένκο, εξοικειώθηκα με τη γλώσσα και τότε αποφάσισα να συνεχίσω σπουδές πάνω στο χορό.

Λίγους μήνες μετά την αποφοίτηση μου, έφτιαξα δύο μεγάλες βαλίτσες και ταξίδεψα στην πλέον γνώριμή μου Σεβίλλη με σκοπό να βρω δουλειά και να γραφτώ σε μία από τις πολλές ιδιωτικές σχολές χορού.

Με εντυπωσίασε η ιδιαίτερη και εξωτική ομορφιά της πόλης με το μεγαλύτερο ιστορικό κέντρο στην Ευρώπη, η έντονη παρουσία του αραβικού στοιχείου, το θερμό κλίμα, η φθηνή ζωή, η πολυπολιτισμικότητα και το πανταχού παρόν φλαμένκο – το φλαμένκο στο δρόμο, στα θέατρα, στις αυλές των σπιτιών, στις σχολές χορού, στα στέκια- τo φλαμένκο ως φιέστα, γιορτή με συμμετοχή μικρών και μεγάλων, γυναικών και αντρών, γέρων και νέων, με κιθάρες, παλαμάκια, ιαχές, χωρίς ειδικά παπούτσια χωρίς ειδικό πάτωμα μονάχα με διάθεση για τραγούδι και χορό.

 

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

 

My very first solo flamenco performance. Always remembered with “cariño”❤ #flamencothessaloniki #flamencogrecia #flamencogreece #flamenco #sevillaflamenco #danceshow #dance #dancers #dancethessaloniki #dancelove #χορός #skg_stories #lovedancing

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Volver – Flamenco Studio (@volverflamencostudio) στις

Ακόμα θυμάμαι το πρώτο μου μάθημα σε μια κατάμεστη από γιαπωνέζες χορεύτριες αίθουσα – αργότερα ανακαλύπτω τη μεγάλη απήχηση του φλαμένκο στην Ανατολή και σε άλλες χώρες που ποτέ δε θα φανταζόμουνα.

Ήδη από τον πρώτο καιρό στη Σεβίλλη βρήκα δουλειά σε ένα φροντιστήριο αγγλικών, όπου και εργάστηκα για 4 χρόνια κατά τη διάρκεια της παραμονής μου στην πόλη με σκοπό να αυτοσυντηρούμαι και να πληρώνω και τις σπουδές μου. Τα πρωινά παρακολουθούσα μαθήματα σε σχόλες χορού, ενώ τα απογεύματα εργαζόμουν ως δασκάλα αγγλικών στο φροντιστήριο.

Συμπληρωματικά, μια φορά τη βδομάδα παρέδιδα μαθήματα ελληνικών παραδοσιακών χορών σε ένα σύλλογο φίλων ελληνικής κουλτούρας.

Αν και μια χώρα σε κρίση, οι διαφορές μεταξύ Ισπανίας και Ελλάδας ήταν μεγάλες κυρίως όσον αφορά στους μισθούς, αλλά και στα έξοδα της καθημερινής ζωής. Υπήρχε μια έντονη δυσαρέσκεια με τον κόσμο να παραπονιέται για την κρίση και την ανεργία που ειδικά στην Ανδαλουσία άγγιζε μεγάλα ποσοστά εκφράζοντας σε μεγάλο βαθμό την αλληλεγγύη τους προς τις χώρες της Νότιας Ευρώπης, παρ’ όλα αυτά, στα δικά μου μάτια η Ισπανία βρισκόταν σε καλύτερη μοίρα από την Ελλάδα.

Δυσκολίες κατά την παραμονή μου εκεί σίγουρα υπήρξαν αν λάβει κανείς υπόψη το εξαντλητικό πρόγραμμα σπουδών μιας σχολής χορού σε συνδυασμό με ένα πλήρες ωράριο εργασίας. Υπήρξαν σίγουρα έντονες στιγμές σωματικής κούρασης, όπως τραυματισμοί λόγω της καταπόνησης, στιγμές απογοήτευσης, μοναξιάς και νοσταλγίας, αλλά και οικονομικές δυσκολίες και προβλήματα διαχείρισης, καθότι οι σπουδές στο χορό είναι δαπανηρές.

Σίγουρα μεγάλο ρόλο στην αντιμετώπιση των δυσκολιών έπαιξε η στήριξη της οικογένειας από απόσταση, αλλά και η δεύτερη οικογένεια μου εκεί, οι φίλες και οι φίλοι μου με ελληνικό αναπόφευκτα πυρήνα αλλά με έντονο το πολυπολιτισμικό στοιχείο με κόσμο από όλες τις πλευρές του πλανήτη.

Αν έμαθα κάτι από την εμπειρία μου εκεί, ήταν η αξία των στενών ανθρώπινων σχέσεων, η δύναμη της αλληλεγγύης καθώς και η λειτουργία του χορού και εν γένει της τέχνης ως κοινός παρονομαστής των ανθρώπων.

Το ταξίδι μου δεν ήταν απλώς η εξερεύνηση και η μύηση στην κουλτούρα του φλαμένκο, αλλά στην κουλτούρα διαφόρων πολιτισμών που τους ενώνει κάτι κοινό- η αγάπη για την τέχνη, η αγάπη για το χορό, η αγάπη για το φλαμένκο. Δεν είναι άλλωστε τυχαίο που το 2010 η UNESCO το συμπεριέλαβε στον κατάλογο της άυλης παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς.

Έπειτα, από ένα κύκλο πέντε χρόνων παραμονής στη Σεβίλλη ως φοιτήτρια και εργαζόμενη, και γεμάτη εμπειρίες και νέες γνώσεις, αποφάσισα να γυρίσω στην Ελλάδα έχοντας απόλυτη επίγνωση της οικονομική κατάστασης αλλά και των οικονομικών διαφορών μεταξύ των δύο χωρών.

Θα λέγαμε ότι απλώς έκλεισε ένας κύκλος εκεί και η ζωή με προσκαλούσε να αναζητήσω και να ανοίξω ένα νέο. Επέλεξα να γυρίσω στη Θεσσαλονίκη, την πόλη που πέρασα τα πιο όμορφα και ξένοιαστα χρόνια ως φοιτήτρια, στην πόλη όπου είχα τις καλύτερες αναμνήσεις και παρ’ όλες τις δυσκολίες κατά την περίοδο αναπροσαρμογής, να ασχοληθώ ενεργά με τη διάδοση της τέχνης τους φλαμένκο, μιας τέχνης όχι ευρέως γνωστής στην Ελλάδα.

Προσφάτως, άνοιξα τη δικό μου φλαμένκο στούντιο στο κέντρο της πόλης, ένα όνειρο ζωής που έγινε πραγματικότητα και ακούει στο όνομα VOLVER (μτφ. Επιστρέφω), όπου μοιράζομαι όλες τις γνώσεις και την εμπειρία μου πάνω σ’ αυτό το ιδιαίτερο είδος χορού με όσες και όσους επιθυμούν να έρθουν σε επαφή με το φλαμένκο ή να εμβαθύνουν.

 

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

 

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Volver – Flamenco Studio (@volverflamencostudio) στις

Για μένα, αποτελεί ένα ξεχωριστό είδος χορού για πολλούς και διάφορους λόγους. Για το χορογραφικό του μεγαλείο, για τον αυτοσχεδιαστικό του χαρακτήρα, για το ευρύ μουσικό του ρεπερτόριο, για τη δυνατότητα που σου δίνει να χρησιμοποιήσεις το σώμα σου ως μουσικό όργανο, για τις πολιτιστικές και κοινωνικές καταβολές του και για την πρόκληση να ανακαλύψεις διαφορετικές πτυχές του εαυτού σου.

Ο χορός φλαμένκο χορεύεται από όλες και όλους χωρίς διακρίσεις σε ηλικία, φύλο, καταγωγή, σωματική κατασκευή. Το τραγούδι φλαμένκο γιορτάζει τη ζωή και όλες τις εκφάνσεις της. Την τραγουδάει. Μέρος αυτής ο θάνατος, η ξενιτιά, ο αποχωρισμός, η χαρά, η γιορτή, η φύση, οι ανθρώπινες σχέσεις ως θεματική των τραγουδιών σε καλούν χορογραφικά να αφηγηθείς τη δικιά σου ιστορία. Και σίγουρα όλες και όλοι έχουμε να πούμε από μία.

Αν έπρεπε να προτείνω τρία τραγούδια φλαμένκο, αυτά θα ήταν τα εξής:

Rosa María – Camarón de la Isla

Arrinconamela- Gritos de Guerra

Triana, puente y aparte (Tangos de Triana ) – Miguel Poveda

*Βρείτε την Ελένη στο Facebook ΕΔΩ και τη Volver ΕΔΩ