Γράφω χωρίς ΑΙ: Οφείλω μια αυθεντική απόδειξη ότι δεν είμαι ελέφαντας
Από τη κατάχρηση, στην καχυποψία της χρησιμοποίησης Τεχνητής Νοημοσύνης - Σας έχει τύχει να σας κατηγορήσουν ποτέ για κάτι που δεν κάνατε;
Δεν μιλάμε πια για το αν κάποιος χρησιμοποιεί το ΑΙ για να γράψει κάτι ή να φτιάξει ένα βίντεο. Αυτό το βήμα έχει ξεπεραστεί προ πολλού.
Εκφράζεται μια βεβαιότητα πως όλοι, ακόμη κι αν δεν το παραδέχονται, έχουν λίγο-πολύ πειραματιστεί, έχουν δοκιμάσει να δουν πώς θα ήταν να γράψουν ή να εκφράσουν κάτι, παίρνοντας ιδέες ή και λέξεις από την Τεχνητή Νοημοσύνη.
Όχι απαραίτητα γιατί έχει μπλοκάρει το μυαλό τους, αλλά και από μια εγγενή περιέργεια προς το καινούργιο, γιατί «θα ήταν εντυπωσιακό να χρησιμοποιήσουν και μερικές ωραίες λέξεις, ή εικόνες», με στόχο να πάρουν μερικά likes παραπάνω.
Μοιάζει με την αντίστοιχη περίοδο που πρωτοβγήκαν τα social. Πολλοί έπεσαν με τα… μούτρα, κάποιοι κράτησαν χαρακτήρα, αλλά στο τέλος το κάστρο τους έπεσε, εκτός έμειναν ίσως κάποιοι ελάχιστοι «δακτυλοδεικτούμενοι» που δεν τα χρησιμοποίησαν ποτέ και δεν τα χρησιμοποιούν ακόμη, πυροδοτώντας… ριπές καχυποψίας. «Δεν έχει social, λες να είναι περίεργος; Μήπως είναι ύποπτος;». Πιθανά σχόλια σε συζήτηση. Δεν σκέφτηκαν απλά ότι μπορεί να μην θέλει κάποιος να εκθέσει τον εαυτό του στον μη ελεγχόμενο διαδικτυακό κόσμο.
Επιστρέφουμε, τώρα, περίπου 20 χρόνια μπροστά, σήμερα, στην Τεχνητή Νοημοσύνη.
Μετά τους πρώτους εισαγωγικούς μήνες, έχουμε ήδη περάσει, από την εποχή της ερώτησης «χρησιμοποιείς ΑΙ;» στην εποχή που η απορία μοιάζει με ένα ιδιότυπο προβοκάρισμα.
«Μη μου πεις ότι δεν είναι ΑΙ;» Ή και στο συμπέρασμα: «Εμένα μου φαίνεται ΑΙ».
Το ερώτημα αν κάποιος χρησιμοποιεί ΑΙ έχει αντικατασταθεί από το βάρος απόδειξης του δημιουργού/συγγραφέα/σχολιαστή/καλλιτέχνη ότι δεν το χρησιμοποιεί.
Η καχυποψία άλλαξε πρόσωπο.
«Αποκλείεται να το έγραψε μόνος του», «αυτός δεν έγραφε έτσι», «η εικόνα αυτή δεν φτιάχνεται από ανθρώπινο χέρι», κι άλλα πολλά σε αυτό το μικρόκοσμο που, ΟΚ, είναι εύκολο να «κλέψεις» ή να «κοροϊδέψεις» μερικούς, αλλά είναι εξίσου εύκολο να σου κολλήσουν και τη ρετσινιά του «κλέφτη» και να πρέπει κάθε μέρα να αποδεικνύεις ότι δεν είσαι ελέφαντας.
Κάποιοι μάλιστα από… περιέργεια κι αυτοί, βάζουν το κείμενο στο ΑΙ και τους ρωτά αν είναι ΑΙ.
Δε δικαιολογώ επ΄ ουδενί τους cheaters που με το boost του ΑΙ δημιουργούν μια εικόνα για τον εαυτό τους που δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Είναι προφανώς καταδικαστέο.
Κάτι ανάλογο, άλλωστε, βλέπουμε πολλές φορές και στα social.
Εδώ όμως το πράγμα πάει και ένα βήμα παραπέρα:
Να ζούμε στην εποχή που κανείς δε θα καταλαβαίνει αν αυτό που βλέπει είναι copyright αυτού του το εκφράζει ή αν είναι το αποτέλεσμα μιας μηχανής που το σκέφτηκε για λογαριασμό του υποκειμένου που το ζήτησε. Ή αν έστω στηρίζεται στις ιδέες αυτής της μηχανής και το υποκείμενο τις επεξεργάζεται. Κι αυτό μια μικρή απάτη είναι.
Μου θύμισε την ταινία «Ρωξάνη» στην οποία ως «φυσικό ΑΙ» ο πρωταγωνιστής, με τη μεγάλη μύτη Στιβ Μάρτιν σκέπτεται τα ποιήματα και τα όμορφα λόγια και κάνει τον υποβολέα στο φίλο του για να ρίξει την καλλονή Ντάριλ Χάνα. Και τα καταφέρνει.
Σκεφτείτε όμως πώς θα ήταν κανείς να μην πίστευε τον πραγματικό ποιητή, τον αυθεντικό εμπνευστή της σκέψης.
Δεν ξέρω πώς θα είναι να πρέπει να αποδεικνύουμε συνεχώς αν αυτό που λέμε ή γράφουμε είναι δικό μας ή όχι.
Να δίνουμε δηλαδή μια αυθεντική απόδειξη ότι δεν είμαστε ελέφαντες.
Και ελάτε, μη μου πείτε ότι αυτό που μόλις διαβάσατε δεν σας πέρασε από το μυαλό πως δεν πέρασε από τον «μύλο» της Τεχνητής Νοημοσύνης.
Ίσως περνάμε στην εποχή της απόλυτης καχυποψίας στο τι από αυτά που θα βλέπουμε είναι αυθεντικό ή όχι. Και ίσως σύντομα να οφείλουμε να συνοδεύουμε σε ένα κείμενό μας, την υποσημείωση αν έγινε με βοήθεια του ΑΙ ή όχι. Γιατί αν το αφήσουμε έτσι, κανείς δε θα μας πιστεύει.
