Το ομορφότερο χωριό της Χαλκιδικής. Με διαφορά.

5
60270

batch_FullSizeRender (98)

H Χαλκιδική μπορεί να φημίζεται για διάφορα πράγματα αλλά δεν φημίζεται ιδιαίτερα για την ομορφιά των χωριών της. Η λαίλαπα της ανεξέλεγκτης ανοικοδόμησης χωρίς περιορισμούς αρχιτεκτονικούς και περιβαλλοντικούς της αφαίρεσε από νωρίς τη γραφικότητα και την αισθητική. Αν εξαιρέσεις τμήματα της Αθύτου και του Αγίου Νικόλαου, την άνω Νικήτη και την Αρναία η πλειοψηφία των χωριών και των οικισμών της μοιάζει εντελώς αδιάφορη πλέον. Υπάρχει όμως ένα χωριό που το φύλαξε η μοίρα και αποτελεί σήμερα τον ομορφότερο οικισμό του νομού. Ένα στολίδι με θέα το πέλαγο που κόβει την ανάσα.

batch_FullSizeRender (99)

Πέντε χιλιόμετρα πάνω από τον νέο Μαρμαρά, που υπήρξε για το χωριό αυτό ευχή και κατάρα μαζί, δεσπόζει ο μαγικός Παρθενώνας. Τριακόσια μόλις μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας αλλά με απρόσκοπτη θέα στα δάση της Σιθωνίας, το Πόρτο Καράς σαν σύνολο, το νησάκι χελώνα και το πέλαγο με το απίστευτο ηλιοβασίλεμα στα πόδια σου είναι ότι ομορφότερο έχει να επιδείξει η Χαλκιδική σήμερα.

batch_FullSizeRender (100)

Ανεβαίνοντας σε προϋπαντούν οι ελαιώνες που δίνουν σύντομα τη θέση τους σε ένα πυκνό πευκοδάσος που απλώνεται ψηλά μέχρι το Δραγκουντέλι, το βουνό που ξαναζεί μέρες δόξας κάθε Οκτώβρη με μια από τις ωραιότερες δράσεις διαδρομών από κάθε σημείο του ποδιού προς την κορφή του και μετά το αντάμωμα των οδοιπόρων στην πλατεία του χωριού.

batch_FullSizeRender1

Το χωριό αποτελεί έναν από τους πιο ιστορικούς οικισμούς της βόρειας Ελλάδας καθώς αναφέρεται ήδη από τον 10ο αιώνα, ενώ στοιχεία ζωής υπάρχουν από τα προιστορικά χρόνια και την αρχαίοτητα. Με τα ονόματα Παρθενόπολις, Παρθένι και Παρθενιώνας και πιθανότερη εκδοχή αυτή της ονοματοδοσίας από τη βασίλισσα Παρθένοπη, ο γνωστός σήμερα Παρθενώνας, αυτό το στεφάνι πάνω από τον Τορωναίο που λάμπει περιστοιχισμένος από το καταπράσινο σκηνικό του Ίταμου.

batch_FullSizeRender2

Ο Παρθενώνας δεν υπήρξε ποτέ ένα πλούσιο χωριό, ούτε στην Τουρκοκρατία, ούτε στα χρόνια που εξαρτιόνταν από τα Μετόχια του Αγίου Όρους για τα οποία δούλευαν οι κάτοικοι του με ανταμοιβή ένα πιάτο φαγητό, ούτε στα χρόνια του εξήντα που έφευγαν μετανάστες για να ζήσουν.

batch_FullSizeRender (91)

Και κει πάνω στο γύρισμα της τύχης ήρθε το άνοιγμα του Πόρτο Καρράς και η προσφορά του κυρ-Γιάννη Καρρά για εργασία στα αμπέλια του και το ξενοδοχείο. Στην αρχή οι κάτοικοι κατεβαίνουν με τα πόδια το βουνό καθημερινά όμως σιγά σιγά η ιδέα της εγκατάλειψης του ωριμάζει. Το 1970 και το χωριό εγκαταλείφθηκε και οι κάτοικοί του πολιτογραφήθηκαν στο Νέο Μαρμαρά.

batch_FullSizeRender (92)

Μέχρι τα μέσα των΄80ς γίνεται ένα χωριό-φάντασμα. Το χωριό των 400 κατοίκων το 1944 που αναφορές του βρίσκουμε μέχρι και στον Ηρόδοτο! Το 1976, ο Πολυχρόνης Καράπαπας ανεβαίνει και στήνει με μια γεννήτρια σε ένα έρημο χωριό την περίφημη ταβέρνα του Paul.  Η Θεσσαλονικιός δημοσιογράφος Χρήστος Χριστοδούλου θα πρωτοστατήσει μετά στην αναβίωση του χωριού και τη δημοσιότητα του. Αγοράζει ένα σπίτι εδώ και εγκαθίσταται στο έρημο χωριό.

batch_FullSizeRender (93)

Ακολουθούν και άλλοι. Το 1978 ανακηρύσσεται διατηρητέος οικισμός και κει αρχίζει σιγά σιγά η νέα του ιστορία. Κάποιοι κάτοικοι αντιλαμβάνονται τι θα συμβεί και κρατούν τις περιουσίες τους, έστω και γκρεμισμένες. Άλλοι πουλούν σε Έλληνες και Γερμανούς. Ο Χρήστος Ζαφείρης είναι ο δεύτερος δημοσιογράφος που θα αποκτήσει ένα παλιό πέτρινο σπίτι εδώ. Το χωριό δειλά δειλά αρχίζει να έχει και πάλι φωτισμένα σπίτια. Η απαγόρευση αλλοίωσης της αρχιτεκτονικής του κληρονομιάς το προφυλάσσει. Ότι χτίζεται, ακόμα και νέο είναι στο ύφος της μακεδονίτικης αρχιτεκτονικής τους.

batch_FullSizeRender (94)

Το χωριό διαθέτει μια από τις ωραιότερες διαφορετικές εκκλησίες της βόρειας Ελλάδας. Ο Άγιος Στέφανος, με ένα πολύχρωμο τέμπλο να δεσπόζει και εικόνες αγίων ανοιχτόκαρδες εντός, με μια οροφή που παραπέμπει σε άλλους πολιτισμούς με την πρωτοβουλία των κατοίκων του αποκαθίσταται.

batch_FullSizeRender (95)

Δυο σύλλογοι κατοίκων, παλαιών και νεότερων αναλαμβάνουν πρωτοβουλίες. Στο χωριό γυρίζουν τα καλοκαίρια τρίτης γενιάς παιδιά του. Πέρσι για πρώτη φορά στήνουν το πρώτο κινηματογραφικό φεστιβάλ στην πλατεία του που φέτος γίνεται ακόμα μεγαλύτερο και εμπλουτίζεται με δράσεις εικαστικές. Τον Ιούλιο το πανηγύρι του Αγίου Παντελεήμονα που γιορτάζεται εδώ είναι πόλος έλξης για όλη τη Χαλκιδική.

batch_FullSizeRender (96)

Το χωριό μοιάζει σήμερα με πίνακα ζωγραφικής. Σπίτια απίστευτης ομορφιάς. Ένα λαογραφικό μουσείο που μόλις ολοκληρώθηκε, απίστευτα μοντέρνο και σημερινό που αγκαλιάζει την καθημερινή ζωή αυτού του ιστορικού τόπου με ένα εντυπωσιακό τρόπο. Που ανασυνθέτει χώρους ζωής από το σχολείο μέχρι τα υπνοδωμάτια του. Όλες τις εποχές του χρόνου.

batch_FullSizeRender (97) batch_3

Η ταβέρνα του Paul σαν βαλμένη σε αεροπλάνο με το νησάκι Κέλυφος σκηνικό απέναντι. Ο εξαιρετικός ξενώνας Χοροστάσι του Στέλιου που γύρισε στο χωριό με τη γυναίκα του και μένουν εδώ όλο το χρόνο. Με θέα από τα μπαλκόνια του που θα σε ξεμυαλίσει και μια αυλή για χάζι.

Έξι κάτοικοι το χειμώνα. Χιλιάδες επισκέπτες το καλοκαίρι. Και σε απόσταση τετάρτου μερικές από τις ωραιότερες παραλίες της χώρας.

batch_ς batch_σσ batch_σσσ batch_ka

batch_4 batch_5

Δεν θέλεις πολλά για να νοιώσεις την ευλογία αυτής της χώρας. Ένα Σαββατοκύριακο στον Παρθενώνα σου αποκαλύπτει πως η Χαλκιδική ευτυχώς δεν είναι μόνο το ανθρώπινο μποτιλιάρισμα των μπιτσόμπαρων. Είναι μια πινελιά μαγείας σε έναν ευλογημένο τόπο.

batch_6 batch_8 batch_FullSizeRender (90)

Shares

5 ΣΧΟΛΙΑ

  1. Γειά σας!
    Μόλις διάβασα το άρθρο σας σας κ. Καραμφυλίδου. Δεν ξέρω ποιός σας διηγήθηκε την ιστορία του Παρθενώνα αλλα έχετε γράψει κάποιες ανακρίβειες.
    Το χωριό Παρθενώνας το αναβίωσε πρώτος ο κ Πολυχρόνης Καράπαπας γνωστός ώς Πώλ (ταβερνα Πώλ) .Ήταν ο πρώτος που αγόρασε 1975 και άνοιξε την επιχείρηση του το 1978 με γενήτρια, χωρίς δρόμο και χωρίς τηλέφωνο.
    Δευτερος ήρθε ο κ. Χριστοδουλου και πολύ πολύ αργότερα ήρθε ο κ. Ζαφείρης , είχαν ήδη αγοράσει και άλλοι.
    Σας παρακαλώ διορθώστε άμεσσα το άρθρο σας τουλάχιστον για την μνήμη του πατέρα μου του κ. Πώλ.

    Σας ευχαριστώ.

  2. Στις εποχές προ κρίσης θυμάμαι που πηγαίναμε στην λεγόμενη ταβέρνα που ήταν σε ένα πολύ όμορφο μέρος και με εξαιρετική θέα. Υπήρχε και η ταβέρνα του πειρατή στην γύρω περιοχή που ήταν και αυτή πολύ καλή και μας έβγαινε 15 ευρώ το άτομο ενώ σε αυτήν έβγαινε γύρω στα 25 ευρώ αλλά γουστάρανε οι γυναίκες εκεί περισσότερο γιατί μπορούσαν να χορέψουν.

    Προ κρίσης όπως προανέφερα δεν πολυλογαριάζαμε τότε τα 10 ευρώ παραπάνω και δεν θέλαμε να χαλάσουμε και το χατίρι των γυναικών. Ήμασταν μεγάλη παρέα από ένα κάμπινγκ εκεί κοντά καμιά 20αρια άτομα οπότε αφήναμε χοντρά χοντρά γύρω στα 450-500 ευρώ όλοι μαζί γιατί τότε κανείς δεν τσιγκουνευόταν ούτε τις παραγγελίες σε κρέατα, ούτε σε σαλάτες ούτε σε κρασιά. Μετά το φαγητό στο τέλος έρχεται η σερβιτόρα και μας λέει με ένα πολύ όμορφο ύφος —γλυκάκι να φέρουμε;

    Υποθέτοντας το προφανές,δηλαδή ότι μας κερνάνε γλυκό (όπως γίνεται σε πολλές ταβέρνες στην Θεσσαλονίκη) εφόσον έχουμε κάνει τόσο μεγάλη κατανάλωση και εφόσον δεν έχουμε ζητήσει από μόνοι μας κάτι τέτοιο, λέμε -ναι φέρτε. Στον λογαριασμό μετά στο τέλος διαπιστώνουμε ότι χρεώθηκε και το γλυκό:))))

  3. Γεια σας! Ειναι κρίμα που ενώ προβάλετε τόσες φωτογραφίες του πιο παλιού και γνωστού ξενώνα στον Παρθενώνα, του Ξενώνα της Κυρα Βαγγελιώς (Οικογένειας εκκλιπόντως Τάσου Τσιαπκίνη), δεν τον αναφέρετε καθόλου! Η οικογένεια Τσιαπκίνη με τον Ξενώνα της Κυρα Βαγγελιώς, σήμα κατατεθέν στο χωριό, εδώ και τρεις γενιές έχει συμβάλλει τα μάλλα στο χρώμα και τη μορφή που έχει σήμερα ο Παρθενώνας.

  4. Αρκετά ρε παιδιά με τις “γκρίνιες” για το ποιοι ξενώνες αναφέρονται, για το ποιος ήρθε πρώτος, δεύτερος και για το αν αποκαθίσταται η μνήμη ενός ανθρώπου με μία διαφορετική αναφορά στο parallaxi ή στο κάθε parallaxi! Ο Πωλ , ναι, πήγε πρώτος στον Παρθενώνα, και μπράβο στον άνθρωπο. Εκανε πολύ ωραία δουλειά και προσέφερε μία πολύ όμορφη νότα στο χωριό! Τον αγαπήσαμε όλοι μας και θα τον έχουμε στην καρδιά μας για πάντα, ανεξάρτητα απο την όποια αναφορά στο διαδίκτυο! Ο ξενώνας της Κυρα Βαγγελιώς, ναι, είναι πολύ παλιός, σε ένα πανέμορφο διατηρητέο κτίριο, ναι είναι πανέμορφος, ναι , ναι , ναι! Το άρθρο αυτό αναδεικνύει όμως ΤΙΠΟΤΑ απο τα δύο προηγούμενα!!! Αναδεικνύει το απαράμιλλο κάλλος , την ιδιαιτερότητα, την αρχιτεκτονική και την “φυσικότητα” του Παρθενώνα, ενός από τα ελάχιστα παρεμφερή μέρη στην Χαλκιδική! Ας μην είμαστε μεμψίμοιροι για μία φορά!
    Αγαπητή “Paralalxi”… σας ευχαριστούμε που με την προσπάθειά σας , δείχνετε και μία άλλη πλευρά της Χαλκιδικής, λίγο περισσότερο αυθεντική…

  5. Η αλήθεια κρύβεται στο γεγονός,της παρουσίας δημιουργικών δημάρχων,που έβαλαν την σφραγίδα τους με το πέρασμά τους,στην Πολιτισμική ανόρθωση και ανάδειξη του τόπου τους,εισάγοντας την Παραδοσιακή Αρχιτεκτονική( αυτό της πετρόκτιστης δόμησης) ως ανώτερο στοιχείο οικιστικής φόρμας,που πρέπει να έχει ένας τόπος της Ελληνικής υπαίθρου. Η ανάπλαση αυτών των περιοχών,που αναφέρονται στο άρθρο,(Αρναία ,Άθυτος κ.λ.π) που ξέφυγαν της ανωνυμίας,σ αυτούς τους δημιουργικούς δημάρχους οφείλεται,που σημαίνει πως υπάρχει ακόμη χρόνος ,για νέες αναμορφώσεις υποβαθμισμένων περιοχών……ανα την Ελληνική επικράτεια,αναζητούνται ικανοί τοπικοί άρχοντες με όραμα, που θα την φέρουν σε πέρας….

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ