Κλασικά παραμύθια που μας μεγάλωσαν: Η αθέατη αλήθεια για τα συναισθήματά μας ως ενήλικες

Όλοι μας έχουμε διαβάσει ως παιδιά το παραμύθι του Ασχημόπαπου ή της  Ωραίας Κοιμωμένης.

Ως ενήλικες, όμως, τι συναισθήματα θα μας προκαλούσε η ερμηνεία πίσω από αυτά τα παραμύθια; Ο Χόρχε Μπουκάι μας καλεί να ξαναδούμε τις γνωστές ιστορίες με άλλο μάτι.

Τι μπορούμε να μάθουμε από ένα παραμύθι τελικά;

*Τα παραμύθια που ακολουθούν περιλαμβάνονται στον Τόμο Α’ 

«Το ασχημόπαπο»

Το ασχημόπαπο γεννήθηκε σε ένα κοπάδι χηνών και θεωρήθηκε άσχημο από όλους γύρω του. Αντιμετωπίζει αποδοκιμασία και μοναξιά. Οι άλλοι το κορόιδευαν και το αποκαλούσαν άσχημο, κι έτσι μεγάλωνε με αισθήματα απογοήτευσης και αβεβαιότητας για τον εαυτό του. Παράλληλα, ένιωθε και μια εσωτερική θλίψη γιατί ήξερε ότι δεν ανήκε στον κόσμο που τον περιφρονούσε. Όταν τελικά μεταμορφώθηκε σε κύκνο, ένιωσε χαρά, αυτοεκτίμηση και ελευθερία – η αναγνώριση της πραγματικής του ομορφιάς του έφερε ικανοποίηση και ηρεμία.

Μια ιστορία για τη διαφορετικότητα

Η ιστορία μιλάει για την αυτοεκτίμηση και την υπομονή, η ομορφιά και η αξία δεν είναι πάντα άμεσα εμφανείς. Ο Μπουκάι τονίζει ότι ο καθένας έχει τη δική του μοναδική πορεία για να ανακαλύψει ποιος πραγματικά είναι.

«Η Σταχτοπούτα»

Η Σταχτοπούτα είναι ένα κλασικό παραμύθι που αφηγείται την ιστορία μιας νέας κοπέλας που ζει υπό κακομεταχείριση από την κακιά μητριά και τις κακές της αδερφές. Παρά τις δυσκολίες και την αδικία, η Σταχτοπούτα διατηρεί την καλοσύνη και την ελπίδα της. Με τη βοήθεια μιας μαγικής νεράιδας, καταφέρνει να πάει στον χορό του πρίγκιπα, όπου η αλήθεια της ομορφιάς και της αξίας της αναγνωρίζεται. Η ιστορία εξετάζει θέματα όπως η υπομονή, η πίστη στον εαυτό και η ανταμοιβή της αρετής.

Μαγικά παπούτσια και όνειρα που γίνονται πραγματικότητα

Η δύναμη της υπομονής και της πίστης στον εαυτό σου. Το παραμύθι δείχνει ότι η αλλαγή στη ζωή έρχεται όταν είμαστε έτοιμοι και τολμηροί, όχι μόνο τυχαία. Ο χρόνος του καθενός είναι διαφορετικός και αυτό είναι εντάξει να συμβαίνει.

«Ο ιπτάμενος ελέφαντας»

Ο μικρός ελέφαντας με τα ασυνήθιστα μεγάλα αυτιά. Στην αρχή, τα άλλα ζώα στο τσίρκο τον κοροϊδεύουν επειδή είναι διαφορετικός, κάνοντάς τον να νιώθει απομονωμένος και ανασφαλής. Όμως η μοναδική του ιδιαιτερότητα —τα μεγάλα αυτιά του— αποδεικνύεται στην πράξη ανεκτίμητη, όταν μαθαίνει να πετάει, χρησιμοποιώντας τα σαν φτερά. Η ιστορία του προβάλλει διαχρονικά μηνύματα για την αποδοχή της διαφορετικότητας, την αυτοπεποίθηση και τη δύναμη που μπορεί να βρει κανείς μέσα από τις ιδιαιτερότητές του.

Μεγάλες Καρδιές, Μεγάλα Αυτιά 

Ένα παραμύθι για το θάρρος και τη φαντασία. Μιλάει για την ελευθερία και την ικανότητα να υπερβαίνουμε τα όρια που μας βάζει η κοινωνία ή οι φόβοι μας.

«Η Κοκκινοσκουφίτσα»

Η Κοκκινοσκουφίτσα είναι ένα μικρό κοριτσάκι που περιπατεί μέσα στο δάσος καθώς πηγαίνει φαγητό στη γιαγιά της. Στον δρόμο συναντά τον Λύκο, ο οποίος με πονηριά την παραπλανεί και φτάνει πρώτος στο σπίτι της γιαγιάς, με σκοπό να τις ξεγελάσει και τις δύο. Η ιστορία λειτουργεί ως προειδοποιητικό αφήγημα για την παιδική αθωότητα, την εμπιστοσύνη σε αγνώστους και τον κίνδυνο που κρύβεται πίσω από τις εμφανίσεις, παραμένοντας διαχρονικό σύμβολο προσοχής και ορίων.

Η Συνάντηση με τον Λύκο

Διδάσκει για την προσοχή και τη σοφία. Ο λύκος συμβολίζει τους κινδύνους της ζωής, ενώ η ιστορία ενθαρρύνει την υπευθυνότητα και την ωριμότητα.

«Έρωτας και Ψυχή»

Η ιστορία μιλά για την πορεία της αγάπης ως δοκιμασία και εξέλιξη. Εστιάζει στην ανάγκη της εμπιστοσύνης, της υπομονής και της εσωτερικής ωρίμανσης, δείχνοντας ότι η αληθινή αγάπη απαιτεί προσπάθεια και αυτογνωσία. Ως ενήλικας καταλαβαίνεις ότι η αγάπη δεν είναι συγχώνευση, αλλά σχέση δύο ολοκληρωμένων ανθρώπων. Αποκομίζεις πως η εμπιστοσύνη δεν χτίζεται με έλεγχο αλλά με αποδοχή, και ότι ο έρωτας αν δεν συνοδεύεται από προσωπική ωρίμανση, γίνεται φόβος απώλειας.

Για να αγαπήσεις, πρέπει πρώτα να αντέχεις να είσαι μόνος.

Ένα παραμύθι για την αγάπη, την εμπιστοσύνη και την εσωτερική ωριμότητα. Την ουσιαστική σύνδεση μέσα στις σχέσεις και τον αμοιβαίο σεβασμό, αρχικά ο καθένας στον εαυτό του και έπειτα συνολικά.

«Ο Φλαουτίστας του Χάμελιν»

Η πόλη Χάμελιν έχει πρόβλημα με τα ποντίκια, τότε ένας μυστηριώδης φλαουτίστας εμφανίζεται και υπόσχεται να τα ξεφορτωθεί με το μαγικό του φλάουτο, όπως και το κάνει. Όμως, όταν έρχεται η ώρα να τον πληρώσουν για τις υπηρεσίες του, οι πολίτες αρνούνται να του δώσουν την αμοιβή. Εκείνος, εκδικητικά, παίρνει τα παιδιά της πόλης , οδηγώντας τα μακριά με τη μουσική του. Το παραμύθι αναλύει το θέμα της ευθύνης και των συνεπειών. Λειτουργεί ως αλληγορία για τις υποσχέσεις που δεν τηρούνται και για το τίμημα που πληρώνει μια κοινωνία όταν αποφεύγει να αναλάβει τις ευθύνες της.

Κάποιος άλλος πληρώνει το κόστος

Ως ενήλικας βλέπεις καθαρά πώς οι συλλογικές αθετήσεις (στη δουλειά, στις σχέσεις, στην κοινωνία) οδηγούν σε απώλεια εμπιστοσύνης και ρήξεις που δεν διορθώνονται εύκολα. Οι επιλογές —και οι μη επιλογές— έχουν συνέπειες.

«Η Ωραία Κοιμωμένη»

Μια βασιλική οικογένεια έχει μια κόρη που κατά την γέννησή της, δέχεται κατάρα από μια κακιά νεράιδα/μάγισσα: θα τρυπήσει το δάχτυλό της σε μια σούβλα και θα πέσει σε βαθύ ύπνο. Οι καλοί μάγοι/νεράιδες μετριάζουν την κατάρα ώστε να μην πεθάνει, αλλά να ξυπνήσει με το φιλί ενός πρίγκιπα. Η βασιλόπουλα μεγαλώνει, τρυπάει το δάχτυλό της όπως είχε προβλεφθεί και πέφτει σε βαθύ ύπνο μαζί με όλο το βασίλειο. Χρόνια μετά, ένας πρίγκιπας βρίσκει το παλάτι, την φιλάει και η βασιλόπουλα ξυπνά, μαζί με όλο το βασίλειο. Η ιστορία χρησιμοποιείται για να μιλήσει για τη διαδικασία της αφύπνισης, της προσωπικής ανάπτυξης και της συνειδητοποίησης της ζωής μετά από μια περίοδο αδράνειας ή αδυναμίας.

Δεν μιλά για σωτήρες, αλλά για χρόνο

Καταλαβαίνεις ότι κάποιες αλλαγές δεν επιβάλλονται με θέληση ή πίεση, όμως χρειάζονται ωρίμανση, παύση, σιωπή. Ως ενήλικας συμφιλιώνεσαι με το ότι δεν είναι όλα άμεσα. Δεν είναι τεμπελιά να περιμένεις, είναι σοφία να σέβεσαι τον ρυθμό σου.

«Ο Αδάμ και η Εύα»

Ο Θεός δημιουργεί τον Αδάμ, τον πρώτο άνθρωπο, και τον τοποθετεί στον Κήπο της Εδέμ, ένα ιδανικό μέρος γεμάτο τροφή, ομορφιά και ηρεμία. Ο Θεός βλέπει ότι ο Αδάμ είναι μόνος και δημιουργεί την Εύα από ένα μέρος του σώματός του, για να έχει σύντροφο.Ο Αδάμ και η Εύα ζουν στον Κήπο, αλλά υπάρχει μια εντολή: να μην αγγίζουν το δέντρο της γνώσης του καλού και του κακού. Η Εύα πείθεται από το φίδι και τρώει τον καρπό, και στη συνέχεια δίνει και στον Αδάμ. Ως συνέπεια, οι δυο τους εκδιώκονται από τον Κήπο, μαθαίνοντας την έννοια της ευθύνης, της γνώσης και της επιλογής. Συμβολίζει την ανθρώπινη περιέργεια, τα λάθη και την ωριμότητα. Οι επιλογές μας διαμορφώνουν την προσωπικότητα και τη ζωή μας.

Η απώλεια της αθωότητας πονά

 Δίχως την αποδοχή- συνειδητοποίηση της ενηλικίωσης ουσιαστικά δεν υπάρχει ελευθερία. Ως ενήλικας αναγνωρίζεις ότι η γνώση φέρνει ευθύνη, μοναξιά, αλλά και αυθεντικότητα. Η ενηλικίωση δεν είναι τιμωρία — είναι το τίμημα της ελευθερίας. Ίσως, ο κόσμος που ζούμε να είναι ο παράδεισος και απλά να έχει φύγει ο Θεός.