Βάζει λουκέτο το Λεξικοπωλείο μετά από 14 χρόνια λειτουργίας: «Όπου κλείνει ένα βιβλιοπωλείο, ανοίγει μια gastro-pub»

“Μετά από 14 χρόνια, Το Λεξικοπωλείο – To Lexikopoleio κλείνει τις πόρτες του“.

Με αυτόν τον τρόπο ξεκίνησε την αποχαιρετιστήρια ανάρτησή του το βιβλιοπωλείο “Το Λεξικοπωλείο”, άλλη μια ήττα για τον πολιτισμό της ανάγνωσης, της πνευματικής συνεύρεσης και καλλιέργειας.

Για να συνεχίσει: “Ξεκινήσαμε με τον Romain Gary στους πρώτους μας σελιδοδείκτες: «Είμαι φανατικός με τα λεξικά. Είναι το μόνο μέρος στον κόσμο όπου όλα εξηγούνται και όπου βρίσκει κανείς την ηρεμία του. Εκεί μέσα, όλα είναι σίγουρα.» Αυτό προσπαθήσαμε να είμαστε: ένας ασφαλής χώρος, ένα φιλόξενο μέρος, όπου ο καθένας είχε τη θέση του, στο Βατραχονήσι μας. Ένα βιβλιοπωλείο. Ανεξάρτητο”.

Το βιβλιοπωλείο βρισκόταν στην πλατεία Προσκόπων στο Παγκράτι και λειτουργούσε τα τελευταία 14 χρόνια, φιλοξενώντας πλήθος αξιόλογων βιβλίων και από τα λίγα βιβλιοπωλεία με ξενόγλωσσα βιβλία.

Πλήθος αντιδράσεων ακολούθησε στα social media για το κλείσιμο ενός ακόμη βιβλιοπωλείου:

Ο Μάνος Λαμπράκης γράφει ενδεικτικά πως “Το κλείσιμο του «Λεξικοπωλείου» δεν είναι απλώς ένα λουκέτο. Είναι μια προειδοποίηση για το τι χάνεται όταν η πόλη παύει να χωράει τη βραδύτητα της ανάγνωσης. Κάθε φορά που ένα τέτοιο μέρος σβήνει, μαζί του μικραίνει και ο χώρος της σκέψης, της σιωπής, της εσωτερικής ζωής. Κι αν συνεχίσουμε να αποδεχόμαστε αδιαμαρτύρητα αυτή τη μετατόπιση, τότε κάποια στιγμή θα ξυπνήσουμε σε μια γειτονιά που θα έχει τα πάντα, εκτός από τον τόπο όπου μπορεί κανείς να σταθεί μόνος του μπροστά σε μια σελίδα και να θυμηθεί ποιος είναι. Εκείνη τη στιγμή θα είναι αργά να αναρωτηθούμε πώς χάθηκαν τα βιβλιοπωλεία. Θα έχουμε ήδη χάσει το βλέμμα που τα είχε ανάγκη”.

Για τη συγγραφέα Βίκυ Κατσαρού το κλείσιμο του Λεξικοπωλείου σημαίνει “Το μικρό βιβλιοπωλείο στηρίζει τη γειτονιά, καλλιεργεί κοινότητα, κρατά ανοιχτή μια εστία πολιτισμού. Αν το αντιμετωπίζουμε μόνο ως μαγαζί, αργά ή γρήγορα θα μείνουν μόνο τα μαγαζιά. Ξέρετε, καφετέριες, μπαρ, ταβέρνες. Και θα αναρωτιόμαστε πότε χάθηκαν οι χώροι όπου το βιβλίο δεν ήταν προϊόν, αλλά αφορμή για συνάντηση”.

Ενώ, για την συγγραφέα Εύα Στάμου “Σε μια χώρα με μικρή αναγνωστική βάση το βάρος της διατήρησης των συνοικιακών βιβλιοπωλείων πέφτει νομίζω και στους ώμους όσων εργάζονται στον χώρο του βιβλίου αλλά και των συγγραφέων. Αν και ο εκδοτικοί οίκοι μου στέλνουν πολλούς τίτλους, ξένης και ελληνικής λογοτεχνίας, δεν περνάει εβδομάδα να μην αγοράζω κάποια βιβλία από τα βιβλιοπωλεία της περιοχής που μένω μα και της γειτονιάς όπου βρίσκεται το γραφείο μου”.

Στο ίδιο μήκος κλίματος και η Αφροδίτη Κατσαδούρη, Καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων, “Το «αόρατο χέρι της αγοράς» έχει απλώσει για τα καλά το βρομόχερό του και στα βιβλιοπωλεία κι ένα λίμνασμα από hype βάλτους έχει πλημμυρίσει το Παγκράτι όσους βατράχους κι αν φιλήσεις”.

Το καλύτερο κλείσιμο για μια τέτοια δυσάρεστη ανάρτηση είναι το συμπέρασμα της δημοσιογράφου Ξένιας Κουναλάκη σε ανάρτησή της στο Facebook: “Οπου κλείνει ένα βιβλιοπωλείο, ανοίγει μια gastro-pub“.