Χριστόφορος Ζαραλίκος: «Οι άνθρωποι χωρίζονται σε πλούσιους και φτωχούς. Δεν υπάρχει άλλος διαχωρισμός»

Προσθέστε την parallaximag.gr ως προτεινόμενη πηγή στη Google

Τον Χριστόφορο Ζαραλίκο τον είδα για πρώτη φορά πριν πέντε χρόνια, ως πρωτοετής φοιτητής που ψάχνεται πολιτικά και διψάει για πολιτικές συζητήσεις και, φυσικά, για πολιτική σάτιρα. Τότε, η παράσταση λεγόταν «200 χρόνια δανεικά», τώρα «204 χρόνια δανεικά», δεν άλλαξαν και πολλά, απ’ ό,τι φαίνεται για το πόσο επίκαιρο είναι το θέμα της παράστασης.

Αιχμηρός, δεν μασάει τα λόγια του και τον έχουν κυνηγήσει για αυτό -από μηνύσεις μέχρι απειλές και μπούκες μέσα στο θέατρο-, αλλά και με χιούμορ και επικές ατάκες.

Τα τελευταία χρόνια έχει κόψει κάθε επαφή με την τηλεόραση και το ραδιόφωνο και έχει επικεντρωθεί στο να γεμίζει τα θέατρα σε όλη την Ελλάδα και το εξωτερικό, καθώς και στο να ανεβάζει ένα βίντεο την εβδομάδα στο ZaraleaksTV, βίντεο με βαθιά εμπεριστατωμένη έρευνα, σχολιάζοντας και σατιρίτζοντας τα νέα της εβδομάδας.

Στην Θεσσαλονίκη τον γνωρίζουν καλά τα τελευταία χρόνια οι κάτοικοι, καθώς οι παραστάσεις του πάνε από sold out σε sold out.

Συζητήσαμε για πολλά:

Το ρόλο της σάτιρας σε μια κοινωνία και τη σχέση της με τους ισχυρούς, την κατάσταση στη χώρα και πόσο έχει αλλάξει από τη δεκαετία του ’50, τη θρησκεία στην ελληνική ιστορία, τα social media, ακόμη και για το ελληνικό πρωτάθλημα και την φετινή πορεία της ομάδας του, την ΑΕΚ.

Ανά διαστήματα έχεις αναφερθεί στην ιδιαίτερη σχέση σου με το κοινό της Θεσσαλονίκης. Με αφορμή αυτό, ποια είναι η σχέση σου με το κοινό, γενικά, αλλά και ειδικά με το κοινό της πόλης, τι διαφορετικό έχει το κοινό της Θεσσαλονίκης;

«Η σχέση είναι πάρα πολύ καλή. Ο Πιτσιρίκος που γράφουμε τα κείμενα μαζί μου έχει πει πολλές φορές πως αν ήταν στη θέση μου, θα είχε έδρα τη Θεσσαλονίκη και θα πήγαινε στις άλλες πόλεις, αντί να κάνω την Αθήνα και να πηγαίνω στις άλλες πόλεις όπως τώρα. Γιατί έχει δει παραστάσεις στη Θεσσαλονίκη.

Στη Θεσσαλονίκη το διαφορετικό που έχει το κοινό είναι τα εξής: Πρώτον, συμμετέχουν οι άνθρωποι πιο πολύ που εμένα μου αρέσει. Συμμετέχουν όχι βλακωδώς, αλλά πραγματικά. Καταλαβαίνουν τι ακούνε και όταν θέλουν να συμμετέχουν, να μπουν στην παράσταση, μπαίνουν σωστά, σαν να παίζαμε μαζί, σαν να ήμασταν συνάδελφοι.

Δεύτερον, είναι πιο διαθέσιμοι γενικά. Είναι η πόλη που θα βρεις πάρα πολύ λίγο κόσμο στο κοινό, από λίγο έως καθόλου, ο οποίος θα αντιμετωπίζει την την παράσταση ως τηλεόραση. Αυτό είναι μεγάλο δράμα, το δράμα της οθόνης. Επειδή οι άνθρωποι είναι συνέχεια στην οθόνη, κινητά, τάμπλετ, τηλεόραση κλπ. Συνέχεια βλέπουν κάτι. Βλέπουν ένα θέαμα το οποίο είναι ζωντανό, συμβαίνει εκείνη την ώρα, το οποίο μπορεί να έχουν και συμμετοχή, και έχουν μια στάση σώματος, ένα βλέμμα σαν να είναι τηλεόραση. Το βλέπεις στα μάτια τους αυτό, στη Θεσσαλονίκη όχι.

Όταν βλέπεις κάτι στην οθόνη, τα περιμένεις όλα από την οθόνη, εσύ δεν κάνεις τίποτα είσαι παθητικός. Αυτό το παθητικό στη Θεσσαλονίκη δεν υπάρχει.

Είναι και άλλα μέρη που δεν υπάρχει, το Ηράκλειο Κρήτης, η Πάτρα, η Βέροια και η Πτολεμαΐδα. Μέρη που δεν ξέρω πόσο συχνά πηγαίνουν θεάματα και έρχονται σε επαφή οι άνθρωποι. Γενικά με το θέατρο, και ειδικά με το είδος αυτό. Εντάξει εγώ δεν έχω και εύκολο κείμενο, καμιά φορά μπορεί να σου πέσει και βαρύ αυτό που ακούς. Μπορεί να το πάρεις και προσωπικά.

Απλώς στη Θεσσαλονίκη είναι πάντα έτσι.

Δεν ξέρω αν οφείλεται στον τρόπο ζωής στην πόλη, γιατί δεν έχω ζήσει Θεσσαλονίκη, να κάτσω ένα χρόνο να δω τι γίνεται, αλλά στην παράσταση βγάζει μάτι αυτό. Οπότε είναι ωραίο να λες ωραίος κόσμος, ωραία θα περάσουμε σήμερα. Περνάω και εγώ ωραία. Αν έρχεται ο κόσμος και έχει την αντιμετώπιση σαν να βλέπει τηλεόραση, νιώθω και εγώ σαν να παίζω τηλεόραση».

Έκανες αναφορά στην τηλεόραση, ένα μέσο στο οποίο έχεις εργαστεί για χρόνια αλλά αποφάσισες να απομακρυνθείς, γιατί;

«Έχω κάνει μεγάλη προσπάθεια ως επαγγελματίας και ως άνθρωπος να φύγω από την τηλεόραση. Δεν θέλω την τηλεόραση καθόλου. Γιατί είναι όλα στημένα, απολύτως, είναι απόλυτα ελεγχόμενη η τηλεόραση. Δεν υπάρχουν ελεύθερες φωνές στην τηλεόραση».

Γι’ αυτό πιστεύεις ότι λείπει και η πολιτική σάτιρα από την τηλεόραση;

«Δεν έχω ιδέα αν λείπει ή δεν λείπει, δεν βλέπω τηλεόραση. Ξέρω ότι θεωρητικά υπάρχουν εκπομπές που κάνουν πολιτική σάτιρα, αλλά επειδή εγώ δεν βλέπω τηλεόραση, δεν μπορώ να πάρω θέση, ούτε να κρίνω. Το γεγονός ότι βλέπω κομμένα βιντεάκια στο Twitter δεν σημαίνει ότι ξέρω και τι κάνουν οι άνθρωποι».

Πότε το πήρες απόφαση να φύγεις από την τηλεόραση, έγινε κάτι συγκεκριμένο;

«Ναι, ήρθαν τα μνημόνια. Και αυτό ισχύει και για το ραδιόφωνο, στο οποίο έχω δουλέψει πολλά χρόνια και δεν θέλω να έχω καμία σχέση. Ξαφνικά, εγώ δούλευα σε μέσα όπου το σύνολο των ανθρώπων που δούλευαν εκεί παίρνανε “χαρτάκι”, για να το πω ποδοσφαιρικά. Εγώ μπορεί να έλεγα ότι ήθελα, πάντα έλεγα ότι ήθελα, ότι και να μου έλεγαν, δεν με ενδιέφερε ότι ήθελα το έλεγα, πάντα αυτό έκανα. Για αυτό και έχω λογοκριθεί και έχω κοπεί αρκετές φορές, αλλά δεν με ένοιαζε ποτέ.

Και όπως έλεγα, πάντα σε αυτούς που ήταν διευθυντές μου: Παιδιά, κοιτάξτε να δείτε, εγώ δεν πιστεύω στον Καπιταλισμό και στην ελεύθερη αγορά, αλλά με όρους ελεύθερης αγοράς που εσείς πιστεύετε, άμα θέλετε να βγάλετε λεφτά από εμένα, θα πρέπει να με αφήσετε να λέω ό,τι θέλω, γιατί εμένα άμα κάποιος με γουστάρει με γουστάρει για αυτά που λέω. Οπότε, άμα θέλετε έναν να του λέτε να λέει ότι θέλετε πάρτε κάποιον άλλον, να μην του δίνετε καν λεφτά. Να τον έχετε ένα πιάτο φαΐ. Τέτοια τους έλεγα.

Αλλά με το που ήρθαν τα μνημόνια το κόλπο αγρίεψε πολύ για όλο τον κόσμο. Το γεγονός ότι εγώ έλεγα ότι ήθελα, ξαφνικά διαπίστωσα ότι λειτουργεί σαν βιτρίνα για το μέσο που δούλευα, γιατί το 99% αυτών που δούλευαν εκεί δεν έλεγαν ότι ήθελαν, έλεγαν ότι τους λέγανε να πούνε, και ήταν ένας που έλεγε ότι ήθελε. Κάθε φορά, λοιπόν, που το κοινό διαμαρτυρόταν για αυτά που λέγανε οι άνθρωποι, που έκαναν το άσπρο μαύρο την εποχή εκείνη, όλοι αυτοί χρησιμοποιούσαν κάτι τύπους σαν και μένα για να πουν πως δεν έχετε δίκιο τον έχει ακούσει αυτόν; Ό,τι θέλει λέει, ένας. Σαν βιτρίνα.

Όταν το συνειδητοποίησα αυτό είπα “ώπα ρε μεγάλε τι κάνεις εσύ εδώ”, έκανα τα πάντα για να φύγω, δεν με έδιωξε κανείς, είχα προτάσεις, μέχρι και πριν τρία χρόνια είχα μια πρόταση, παρόλο που τους έχω ξεχέσει πατόκορφα, δεν έχω αφήσει κανέναν ατουφέκιστο, και το έκανα και αυτό επίτηδες. Εννoώ πως, δεν έχω προσωπικά με κανέναν, το έκανα πραγματικά για να με αφήσουν ήσυχο».

Για να πάμε λίγο στην σάτιρα ξανά, από μικρό παιδί θυμάμαι τη φράση του Τζίμη Πανούση πως “στη σάτιρα όρια δεν υπάρχουν, τα όρια τα βάζει το κοινό”. Η ερώτηση, λοιπόν, χιλιοειπωμένη, υπάρχουν όρια στη σάτιρα;

«Όρια στη σάτιρα δεν υπάρχουν, εγώ δεν συμφωνώ ότι τα όρια τα βάζει το κοινό, τα όρια τα βάζει ο καλλιτέχνης, το κοινό επιλέγει, δηλαδή αν τα όρια του καλλιτέχνη διώχνουν το κοινό, θα παίζει μόνος του σε ένα άδειο θέατρο. Τώρα, αν ο καλλιτέχνης έχει μπαμπά εφοπλιστή και δεν τον νοιάζει αν θα παίζει μόνος του, υπάρχει και αυτό. Καλλιτέχνης και θέαμα χωρίς κοινό, τι σόι θέαμα είναι αυτό;

Εμείς κάνουμε ένα θέαμα ζωντανό, δεν κάνω πίνακες, δεν κάνω έκθεση ζωγραφικής, οπότε μπορεί και να μην απευθύνεται και σε κανέναν. Εγώ παίζω σε θέατρο, αν δεν έρθει κανείς, αυτό που κάνω δεν αφορά κανέναν, αλλά το πως θα το κάνω δεν αφορά το κοινό, αφορά μόνο εμένα.

Το κοινό διαλέγει, είναι γούστο. Για αυτό και εγώ θεωρώ ηλίθιες τις συζητήσεις “αυτός είναι καλύτερος από εκείνον”, δεν υπάρχει καλύτερος από εκείνον, εμένα μου αρέσει αυτός, η λύση είναι να πεις εμένα δεν μου αρέσει ο άλλος, και άμα δεν σε αρέσει, δεν ασχολείσαι. Είναι αποκλειστικά θέμα γούστου».

Ο Ζαραλίκος έχει συγκεκριμένο κοινό; Θυμάμαι σε μια παράσταση τη φετινή χρονιά να ρωτάς αν κάποιος ήρθε από το Πανόραμα και να μην σηκώνει κανείς χέρια;

«Το ότι δεν σήκωσε κανένας δεν σημαίνει ότι δεν έμενε και κανένας στο Πανόραμα. Γιατί μπορεί να υπάρχουν άνθρωποι οι οποίοι έρχονται στις παραστάσεις μου κρυφά. Και αυτό είναι ένας μύθος ότι “αυτόν τον βλέπουν οι δεξιοί, αυτόν τον βλέπουν οι αριστεροί, τον βλέπουν οι Κκέδες, οι Αεκτσήδες”. Αν το πάμε πολιτικά, εμένα αυτοί που με βλέπουνε είναι αυτοί που είναι πολιτικά μειοψηφία. Τότε γιατί παίζω σε τόσο μεγάλα θέατρα, και είναι πάντα γεμάτα; Κάτι δεν κολλάει στα νούμερα. Τότε, μάλλον έρχονται και οι άλλοι.

Υπάρχουν και οι άνθρωποι που έχουν καταλάβει την μαλακία που έχουν κάνει και το τραβάει το κορμάκι τους και ένα χεσιματάκι, όχι μετά μουσικής αλλά μετά γέλιου. Καλό είναι αυτό. Τέτοιοι τύπου περιορισμοί είναι μαλακίες των Social Media, στην πραγματική ζωή δεν ισχύουν αυτά.

Για παράδειγμα, στη φετινή παράσταση έχω ένα κείμενο που λέγεται γιατί τα πεντοχίλιαρα δεν είναι πετσετάκια, Πασοκάρα. Την πιο καλή εκτέλεση, που δεν το διάλεξα καν εγώ, αλλά ο ηχολήπτης μου ο Άρης, ότι είναι σε μουσική το διαλέγει αυτός.

Διάλεξε με την Γλυκερία. Έχω λάβει ηλίθιο μήνυμα “Μα πως είναι δυνατόν να έχεις στην παράστασή σου τραγούδι με τη φωνή της Γλυκερίας που τραγουδάει στο Ισραήλ”.

Η Γλυκερία έχει πει το τραγούδι αυτό πριν 40 χρόνια. Ρίξε μου μια σφαίρα στο γόνατο. Αυτά είναι χαζομάρες των Social Media, δεν υπάρχουν στη ζωή.

Εννοείται πως αυτό που έκανε η Γλυκερία είναι κατάπτυστο, και εμένα αυτή είναι η γνώμη μου.

Αλλά θα είσαι τώρα σε ένα γλέντι σε ένα φίλο σου που έχει τα γενέθλιά του, έχετε μερακλώσει, και θα πεις “ώπα κλείστο είναι η Γλυκερία”. Να μου πεις δεν θα πάω να πληρώσω εισιτήριο να την ακούσω μετά από αυτό που έκανε ναι, εννοείται, ούτε εγώ θα πάω, αλλά όχι στο πλαίσιο μιας παράστασης. Είναι σαν να παίρνει κανείς στα  σοβαρά τις απειλές στο Facebook, όσο ηλίθιο είναι αυτό που γράφει κάποιος, είναι δέκα φορές πιο ηλίθιο να το πάρει κάποιος και να πει “με απειλούν”, σιγά την απειλή, ένας ηλίθιος έγραψε μια ηλιθιότητα.

Αν κάτσουν να σκεφτούν οι άνθρωποι πόσο ηλίθιο είναι όλο αυτό, θα το καταλάβουν από τις μαλακίες που γράφουν στα social media, το πόσα λεφτά βγάζει κάποιος άλλος. Εργάζονται τζάμπα όλη μέρα, οι άνθρωποι που γράφουν κάθε μέρα στα social media για τα πάντα, τη γνώμη τους, τη διαφωνία τους, είναι όλη μέρα σκλάβοι, κανονικότατα.

Δουλεύουν 24 ώρες το εικοσιτετράωρο, νομίζοντας πως λένε τη γνώμη τους και επηρεάζουν, ενώ στην πραγματικότητα εργάζονται σκληρά, και βασανίζουν το μυαλό τους με αυτά που γράφουν, για να βγάλει κάποιος άλλος χρήματα.

Το τραγούδι “άιντε θύμα, άιντε ψώνιο, άιντε σύμβολο αιώνιο, αν ξυπνήσεις μόνο μιας θα έρθει ανάποδα ο ντουνιάς” είναι ακριβώς γραμμένο για αυτούς».

Η πολιτική σάτιρα για να είναι πολιτική σάτιρα πρέπει να είναι απέναντι στην εξουσία, είτε την πολιτική είτε την οικονομική;

«Αυτό είναι υποχρέωση της σάτιρας, γενικά. Όταν αποφασίζεις να μπλεχτείς μέσα σε όλο αυτό το πράγμα, και μάλιστα να το κάνεις και δουλειά η διαδρομή που χτυπάς με τα κείμενά σου είναι δεδομένη, έρχονται λίγα χρόνια μετά που αποφασίζεις που θα επικεντρωθείς. Η διαδρομή είναι δεδομένη και έχει να κάνει με την εξουσία.

Τα πρώτα κείμενα που γράφει ένας άνθρωπος που θέλει να κάνει αυτή τη δουλειά είναι για την μάνα και τον πατέρα του, γιατί η πρώτη μορφή εξουσίας που συναντάει ένας άνθρωπος στη ζωή του είναι η μάνα και ο πατέρας του. Αυτοί που τον αγαπάνε, αυτοί που έχουν και την ευθύνη, έχουν και την εξουσία πάνω στο παιδί. Όλα μαζί.

Ο δεύτερος στόχος είναι ο δάσκαλος, ο τρίτος, αν είσαι αγόρι είναι ο στρατός, ο τέταρτος είναι ο καθηγητής στο Πανεπιστήμιο, ο πέμπτος είναι ο μπάτσος, γιατί θα τον συναντήσεις κοινωνικά, ο δικαστής . Και κάποια στιγμή ο πολιτικός. Και όταν όλα κάτσουν μέσα σου στη θέση τους, η πραγματική εξουσία, δηλαδή οι πλούσιοι.

Αυτοί επηρεάζουν τη ζωή σου, το να κάθεσαι και να ξοδεύεις τον χρόνο σου και να γράφεις κείμενα για να γράψεις κατάρες ή μπινελίκια στα social media, στην πραγματικότητα σε κάνει σκλάβο και δουλεύεις για κάποιον άλλο, ο οποίος βγάζει λεφτά.

Να πιστεύεις τώρα ότι επηρεάζω εγώ τη ζωή σου ή ένα πρόσωπο της τηλεόρασης, όχι δεν την επηρεάζω εγώ τη ζωή σου. Τη ζωή σου την επηρεάζουν με αυτή τη σειρά οι γονείς σου, οι δάσκαλοι, οι καθηγητές, κάθε μορφής εξουσία που θα συναντήσεις. Δηλαδή, ένα αγόρι που θα πάει στρατό μπορεί να μπει και να βγει άλλος άνθρωπος. Γιατί μπαίνει σε ένα περιβάλλον που είναι έξω από την ανθρώπινη φύση, το σχολείο μπορεί να επηρεάσει τη ζωή σου, δημιουργικά ή καταστροφικά, αλλά την επηρεάζει. Το αφεντικό δεδομένα την επηρεάζει, την κάνει ότι θέλει.

Άρα ο στόχος της σάτιρας είναι το σημαντικό και το σημαντικό αυτό είναι, ούτε καν οι πολιτικοί, οι πολιτικοί είναι η επιτομή του υπάλληλου, καλοπληρωμένοι μεν αλλά υπάλληλοι».  

Άρα, κατά τη γνώμη σου κουμάντο ποιος κάνει, η πολιτική ή η οικονομική ελίτ;

«Τα φράγκα βέβαια, μα τα νομοσχέδια που φτιάχνονται στη βουλή δεν φτιάχνονται στη βουλή, δεν μαζεύονται 5 άνθρωποι του κόμματος και σκέφτονται τι νομοσχέδιο θα φτιάξουν για ένα χ ψ θέμα, για την υγεία, για τα εργασιακά, για τους δρόμους κλπ. Δεν το κάνουν αυτό. Αυτό το κάνουν δικηγορικά γραφεία που δουλεύουν για τους πλούσιους, για τους ολιγάρχες, τα βγάζουν έτοιμα και απλώς τα στέλνουν στη Βουλή προς ψήφιση.

Δεν γίνεται και αλλιώς και με αυτόν τον τρόπο, όπως νομίζουν μερικοί, γίνεται μόνο έτσι. Το αλλιώς είναι για δευτερεύοντα θέματα. Το που θα πάνε τα χρήματα από τον προϋπολογισμό δεν το αποφασίζει το Υπουργείο Οικονομικών, αυτό γίνεται από πριν. Θα αφήσουν νομίζεις έναν οποιοδήποτε υπουργό οικονομικών να αποφασίσει το που θα πάνε αυτά τεράστια ποσά»;

Αυτή η κατάσταση που αναλύεις συνδέεται πιστεύεις και με τους δημοσιονομικούς περιορισμούς που θέλει να βάλει στο Σύνταγμα ο Κυριάκος Μητσοτάκης στην επικείμενη αναθεώρηση;

«Ναι, γιατί η χώρα έχει πτωχεύσει ξανά, γι’ αυτό θέλει να το κάνει αυτό. Απλώς τώρα η πτώχευση ανακοινώνεται ή όχι ανάλογα με το τι θέλουμε να εξυπηρετήσουμε. Τότε, πράγμα που το έχουν παραδεχτεί ακόμη και οι πρωταγωνιστές της εποχής, όπως η Μέρκελ, είχα ένα σοβαρό πρόβλημα με τις γαλλικές και τις γερμανικές τράπεζες, βουλιάζαν, και βρήκαν μια βολική χώρα, τη δικιά μας, με βολικούς πολιτικούς -γιατί υπάλληλοι είναι, εκεί πάει το υπάλληλοι είναι- και δηλώσαν τη χώρα μας ως πτωχευμένη που χρειάζεται ανάγκη από στήριξη, έτσι πήγε το έργο. Αυτοί λοιπόν, παίξανε ένα μικρό έργο ότι εμείς πτωχεύσαμε γιατί είμαστε τεμπέληδες, όλα αυτά που λέγανε τότε, ότι τρώγαμε τα λεφτά στα μπουζούκια κλπ.

Το χρέος που έχουν όλες οι χώρες, το μεγαλύτερο χρέος στον πλανήτη το έχουν οι ΗΠΑ, χρησιμοποιήθηκε για ένα διάστημα για να φορτώσουν τύψη, ενοχές και ευθύνη στον λαό, γιατί πρέπει να βάλεις και λίγο συναίσθημα σε αυτό. Και, έτσι, είπαν ότι θα μας στηρίξουν οικονομικά και άρχισαν να έρχονται τεράστια ποσά, τα οποία όπως έμπαιναν έβγαιναν σε τραπεζικά προϊόντα για να σωθούν οι Γαλλικές και οι Γερμανικές τράπεζες.

Αυτό δεν το λέω εγώ, ένας απόφοιτος λυκείου όπως λέει και το νομοσχέδιο για τους ηθοποιούς, τα έχουν πει οι ίδιοι οι πρωταγωνιστές. Ακόμη και στα email που αντάλλασσαν ο Έπσταϊν με τον Τσόμσκι, αυτά έλεγαν. Βέβαια, ο Έπσταϊν ήταν νταβατζής και έκανε traficking ανηλίκων, αλλά η άλλη του δουλειά ήταν χρηματιστής. Άρα, γι’ αυτό είχε τέτοια ενδιαφέροντα και αντάλλασσε τέτοια email. Ο Τσόμσκι θα πρέπει να μας απαντήσει γιατί αντάλλασσε τέτοια email με αυτόν αλλά δεν είναι σε θέση, δυστυχώς, αφού είναι 96 χρονών ο άνθρωπος. Αλλά, μάλλον ψηλοκαταλάβαμε από την ανακοίνωση της γυναίκας του που ζήτησε συγγνώμη.

Αυτό λοιπόν τώρα προφανώς δεν υπάρχει κάποιος λόγος να γίνει, δεν υπάρχει κάποια τράπεζα να σώσουν, τις ελληνικές τράπεζες τις σώσαμε εμείς τρεις φορές, χώρια τις ξένες.  Οπότε τώρα που είμαστε ξανά πτωχευμένοι απλώς σου λέει δημοσιονομικά μέτρα και η οικονομία πάει καλά. Στην πραγματικότητα οι άνθρωποι πληρώνουν την σκλαβιά τους, αυτό κάνουν. Οι άνθρωποι πιστεύουν ότι υπάρχουν κάποιοι που έρχονται εδώ και κάνουν επενδύσεις, δεν υπάρχει αυτό το πράγμα. Είναι τα δικά μας λεφτά τα οποία μας τα κλέβουν συνέχεια, ξανά και ξανά και ξανά. Και ταυτόχρονα, μας κλέβουν τον χρόνο και τη ζωή μας. Αυτό συμβαίνει σήμερα».

Υπάρχει ελπίδα αλλαγής της κατάστασης στη σύγχρονη Ελλάδα ώστε να κάτσουν ο νέος και η νέα να παλέψουν αντί να φύγουν στο εξωτερικό, ποια είναι η λύση;

«Στο εξωτερικό δεν είναι καλύτερα τα πράγματα. Είναι πιο τακτοποιημένα τα κράτη, αυτό δεν σημαίνει πως ότι περιγράψαμε για εδώ δεν ισχύει εκεί, ισχύει και εκεί. Εμάς μας εντυπωσιάζει πως οι άνθρωποι στο έξω είναι πιο τακτοποιημένοι στα βασικά: Δρόμοι, πεζοδρόμια, συγκοινωνίες, δεν χρειάζεται να έχεις παππού και γιαγιά για να αφήσεις το παιδάκι σου.

Αυτά όμως δεν απογειώνουν κάποια κοινωνία, απλώς την κάνουν λίγο πιο τακτοποιημένη. Κοινωνικά δράμα είναι. Και εκεί τα ίδια προβλήματα έχουν, ο καθένας μόνος του, τα ωράρια ατέλειωτα.

Η λύση είναι μία. Τίποτα σε αυτόν τον πλανήτη, με κάποιες εξαιρέσεις βέβαια, σε κάποιες χώρες, δεν είναι στη θέση του, είναι όλο λάθος και αυτό το λάθος καταστρέφει και τον πλανήτη, το φυσικό περιβάλλον, και τους ανθρώπους, τα ζώα. Όταν κάτι είναι λάθος, λοιπόν δεν προσπαθείς να το διορθώσεις, δεν το ξανακάνεις αυτό το λάθος , αυτό ισχύει στα πάντα, αφού πάρεις αυτή την απόφαση, βρίσκεις κάτι που θα κάνεις και αφού βρεις αυτό που θα κάνεις, το λάθος το ξηλώνεις όλο, από τα θεμέλια. Όλο ξήλωμα, τίποτα στη θέση του».

Εννοείς και το πολιτικό σύστημα σήμερα;

«Πλάκα κάνεις, ποιο πολιτικό σύστημα; Αυτό είναι πιο στημένο και από το ποδόσφαιρο. Δεν το βλέπουν οι άνθρωποι, δεν το κάνουν και κρυφά εντωμεταξύ.

Όταν ο Κεντρικός Τραπεζίτης της χώρας, ο Στουρνάρας, δίνει συνέντευξη στην Ομάδα Αλήθειας, σε ό,τι χυδαιότερο κυκλοφορεί στα social media, πρέπει να στο πει κιόλας ότι “φίλε σε κατουράω στη μούρη”. Πρέπει να στο περιγράψει γιατί είναι λάθος όλο αυτό και μόνο ξηλώνεται. Τι άλλο πράγμα να κάνει ο Στουρνάρας»;

Άρα, ούτε εκλογές;

«Ναι καλέ τι εκλογές. Εγώ πάω στις εκλογές και ψηφίζω για να δω τους φίλους μου, οι περισσότεροι πάμε ψηφίζουμε στην παλιά μας γειτονιά και βλέπουμε τους φίλους μας. Βλέπω τις εκλογές ως μια κοινωνική εκδήλωση, όπως είναι το πανηγύρι, ωραία πράγματα, αλλά ότι πας στις εκλογές για να αλλάξει κάτι, μην κοροϊδευόμαστε, ούτε για αστείο.

Μπορεί να αλλάξει κάτι στις εκλογές στο σωματείο σου, γιατί μια πουλημένη ή μη πουλημένη ή μαχητική νέα ηγεσία στο σωματείο σου όντως θα σε βοηθήσει, πρακτικά στην καθημερινότητα».

Σε τοπικό επίπεδο, όπως οι δημοτικές εκλογές;

«Ναι, οι άνθρωποι λίγο αν δούλευε το κεφάλι τους και ξεκόλλαγαν από την ηλιθιότητα των ΜΜΕ και των social  θα ψήφιζαν σε κάθε πόλη κομμουνιστή δήμαρχο, χωρίς δεύτερη σκέψη, δηλαδή βγάζει μάτι γιατί πρέπει να το κάνεις αυτό. Ας είσαι νεοδημοκράτης, πασόκος, ό,τι θέλεις. Αλλά δυστυχώς δεν δουλεύει έτσι, δουλεύει το πως θα βολέψεις το παιδί μου να μου κάνεις τη χάρη που έχω το σπίτι αυθαίρετο και τέτοια.

Όλοι χρησιμοποιούμε το θετικό παράδειγμα με τον Πελετίδη, ο Μπέος πως βγαίνει έτσι τόσα χρόνια; Δεν ξέρω γιατί, εδώ και χρόνια εγώ δεν παίζω στο Βόλο. Ο Βόλος με δήμαρχο τον Μπέο έχει ένα εργοστάσιο καύσης σκουπιδιών και θα ανοίξει και δεύτερο από ό,τι μαθαίνω, που κανείς δεν ξέρει τι καίνε, κανένας. Άρα και τι αναπνέουν. Η ερώτηση, βέβαια, πρέπει να είναι  αντίστροφη, γιατί κάθονται εκεί σε αυτό το περιβάλλον οι Βολιώτες»;

Πολλές φορές στα βίντεο στο Υoutube αναφέρεις πως ζούμε στη δεκαετία του ’50 στην Ελλάδα, αλήθεια, πόσες ομοιότητες εντοπίζεις με το σήμερα, πόσο έχουμε αλλάξει από τότε;

«Αχ. Όταν βγαίνανε οι ταινίες του λεγόμενου παλιού καλού ελληνικού κινηματογράφου, και εμένα με αρέσουν, οι κωμωδίες τη δεκαετία του 60 που αρέσουν σε όλο τον κόσμο και γελάει, όπως και εγώ, πρέπει να σκεφτούμε και κάτι ακόμη για την εποχή εκείνη, ότι υπήρχε και μια άλλη Ελλάδα. Γιατί η Ελλάδα που δείχνανε στις ταινίες αυτές δεν υπήρχε, υπήρχε μόνο στις ταινίες ως μυθοπλασία. Η Ελλάδα που υπήρχε τότε ήταν των τεράστιων σκανδάλων, της μετανάστευσης, σαν να περιγράφουμε το σήμερα, της εξορίας, και των βασανιστηρίων.

Σήμερα, λοιπόν, στην χώρα, που είναι ακριβώς η ίδια της φτώχειας, της πτώχευσης, μόλις διάβασα ότι πέρασε σε εισιτήρια τη γελοιότητα που λέγεται Καποδίστριας ο Παΐσιος. Έτσι πάει, από το νιάου βρε γατούλα στο κύριε ελέισον και ο κυβερνήτης που μιλάει με την Παναγιά, εσύ τι λες άλλαξε;

Και στον τομέα των διώξεων, σε μένα μόνο και ποιον δεν έχουν βάλει να μου την πέσει; Δολοφονίες δημοσιογράφων, δολοφονία Καραϊβάζ που δεν ασχολείται κανείς, δολοφονίες παρακρατικών, π.χ. Μαρφίν. Γιατί έχει αλλάξει κάτι;

Στη χώρα κάνει κουμάντο μια πρεσβεία, δεν έχει αλλάξει τίποτα. Ήρθε η Κύμπερλυ, η οποία μας έχει σκυλοβρίσει ως λαό και κάναν ουρά ποιος θα την κλείσει. Η οποία με το που ήρθε εδώ πήγαινε 6 στα 7 στα μπουζούκια, ξέρει που ήρθε.

Τραγική δεν είναι η κατάσταση, τραγικό είναι αυτοί που δεν ξέρουν που  ζουν και νομίζουν ότι ζουν κάπου αλλού».

Μήπως, τελικά, κοροϊδευόμαστε μεταξύ μας και ανεξάρτητα από την ιδεολογία μας καταλαβαίνουμε τι γίνεται;

«Καταλαβαίνουν οι περισσότεροι τι γίνεται, αυτοί οι διαχωρισμοί αριστερός δεξιός είναι ηλίθιοι. Οι άνθρωποι χωρίζονται σε πλούσιους και φτωχούς. Δεν υπάρχει άλλος διαχωρισμός. Γιατί ο πλούσιος κλέβει το πιο πολύτιμο πράγμα από τον φτωχό που είναι ο χρόνος. Και όσο περνάνε τα χρόνια του κλέβει όλο και περισσότερο χρόνο, άρα όταν είσαι φτωχός δεν ζεις, δεν μιλάμε για  καλή ή κακή ζωή, δεν υπάρχει καν ζωή.

Ας πάρει ο καθένας και όλοι μαζί μερικές ώρες της ζωής του πίσω, και μετά συζητάμε και για την ποιότητα. Ποιος έχει χρόνο σήμερα; Μόνο οι πλούσιοι. Υπάρχουν και κάποιοι άνθρωποι που τα έχουν βρει με τον εαυτό τους και το έχουν φιλοσοφήσει κάπως.

Στην πραγματικότητα, αυτός που έχει χρόνο και λέει στους υπόλοιπους πρέπει να δουλέψετε περισσότερο για να αναπτυχθεί η οικονομία της χώρας είναι πάντα ένας τύπος ο οποίος κάθεται, και καλά κάνει, οι άλλοι δεν κάνουν καλά που δεν το βλέπουν. Εδώ, βρίζει ο ένας τον άλλον και τον λέει τεμπέλη, ενώ ο τεμπέλης θα έπρεπε να είναι παράδειγμα προς μίμηση, όχι βρισιά».

Αναφέρθηκες στις διώξεις προηγουμένως, πρόσφατα ήρθαν, έξω από το Αριστοτέλειον, θρησκευτικές ομάδες για να κάνουν φασαρία για την παράστασή σου. Πως το σχολιάζεις αυτό;

«Στη Θεσσαλονίκη  ήρθαν μαζί σίγουρα τρεις ποινικοί, τους συνέλαβαν στην Λάρισα. Ποινικοί με φάκελο, αυτοί που στέλνει κάποιος για να σε στείλουν στο νοσοκομείο, ανακατεμένοι στις θρησκευτικές οργανώσεις. Ήρθαν και μου είπαν ότι με ακολουθούν, δηλαδή ότι κάποιος τους πληρώνει για να σε ακολουθούν. Όταν τους συνέλαβαν στη Λάρισα δεν ήρθαν πουθενά μετά.

Ήταν τόσο ιερή και χριστιανική η αγανάκτησή τους που στην Αθήνα που ζουν 6 εκατομμύρια δεν ήρθε κανένας στο θέατρο, στην Αθήνα μάλλον δεν έχει χριστιανούς από ότι φαίνεται. Όταν θέλεις να κάνεις μια βρωμοδουλειά σε αυτή τη χώρα, μία από τις πιο σοβαρές επιλογές για επαγγελματική και υπεύθυνη δράση στην εκκλησία πας.

Όταν ήρθε ο Τσώρτσιλ εδώ πριν δώσει την εντολή να ξεκινήσει ο εμφύλιος στην Ελλάδα, όπου οι άνθρωποι ακόμη ψωνίζονται ότι τον εμφύλιο τον ξεκίνησαν οι δεξιοί ή οι αριστεροί, λες και κάνουν κουμάντο στη χώρα.

Δεν ξέρω άμα είναι τυχαίο ή όχι, πάντως τα γραπτά  είναι εκεί, ο Τσώρτσιλ, ο πρώτος που συνάντησε στο πολεμικό πλοίο που ήταν στον Πειραιά γιατί δεν τολμούσε να πάει να μείνει στο Μεγάλη Βρετάνια, ήταν ο αρχιεπίσκοπος Δαμασκηνός.

Αυτός που έδωσε εντολή να ξεκινήσει ο εμφύλιος, γαντζώνοντας τους πολίτες από την ταράτσα στο Μεγάλη Βρετάνια, ο πρώτος που συνάντησε να είναι ο αρχιεπίσκοπος και να τον θεωρεί, σύμφωνα με τα ημερολόγιά του, ως πολύ κατάλληλο για να μπει στην πρώτη κυβέρνηση. Μπορεί σε κάποιον να μην λέει τίποτα, σε μένα λέει πολλά, είναι καλό να το ξέρει πάντως».

Μιλώντας για τον ρόλο της θρησκείας στη χώρα μας και πηγαίνοντας στον τίτλο της παράστασης “204 χρόνια δανεικά. Πατρίς, θρησκεία, οικογένειες”, ποιος ο ρόλος της θρησκείας στη συγκρότηση του ελληνικού έθνους;

«Η γνώση είναι ελεύθερη και προσβάσιμη, όποιος θέλει μπορεί να δει τι ρόλο έχει παίξει στην επανάσταση του 21. Όταν λέμε εκκλησία δεν εννοούμε τους παπάδες, τον παπά του χωριού. Παπάδες υπήρχαν και στο ΕΑΜ. Μιλάμε πάντα για τα κεντρικά, για αυτούς που παίρνουν τις αποφάσεις, για την κεφαλή, την ηγεσία.

Την είχε αποκηρύξει την επανάσταση, με κουβέντες βαριές πραγματικά. Η κουβέντα ας πούμε ας αφήσουμε στους μωαμεθανούς, που υποτίθεται πως είναι αντίπαλοι για την εκκλησία μας, “να καθαρίσουνε τα παιδιά του Ροβεσπιέρου”, ακούστηκε από τον Παλαιών Πατρών Γερμανό, τον οποίο μας το φορέσανε ότι ντε και καλά ξεκίνησε την επανάσταση. Ότι την επανάσταση την ξεκίνησε ένας Παναγιώτης Καρατζάς, τσαγκάρης στην Πάτρα, δεν γουστάρουμε να το αναφέρουμε ιστορικά γιατί ήταν και λίγο σκούρος.

Αν λέμε τέτοια στα παιδιά όμως και τους μαθαίνουμε ιστορία, πως θα μάθουνε μεγαλώνοντας την έκφραση «α ρε γύφτο». Έχουμε σύγκρουση, γιατί αν το μάθαιναν αυτό στο “γύφτος είσαι” θα απαντούσαν τα παιδιά “ευχαριστώ πολύ, με είπες επαναστάτη».

Έχεις πει πολλές φορές πως έχουμε βγάλει, ως χώρα, τη Δημοκρατία αλλά και την Τυραννία, τη σάτιρα, αλλά και τη λογοκρισία της, αλλά τα δεύτερα αποφεύγουμε να τα αναφέρουμε. Γιατί συμβαίνει αυτό;

«Οι άνθρωποι ζουν με κουτάκια, είναι βολικό. Παραδείγματος χάριν, ο ρόλος της εκκλησίας και της θρησκείας στις κοινωνίες είναι αυτός, να περιορίζει τη χρήση του εγκεφάλου των ανθρώπων, όταν μαθαίνεις στη ζωή ότι υπάρχει το καλό και το κακό. Τι σημαίνει αυτό πρακτικά;

Εγώ έχω ένα παράδειγμα γι’ αυτό. Με το πετρέλαιο μπορείς να μεταφερθείς σε ένα μακρινό μέρος στο πλανήτη, να το χρησιμοποιήσεις ως καύσιμο, μπορείς να ζεσταθείς γιατί ανάβεις το καλοριφέρ και με το πετρέλαιο μπορεί να σε κάψει κάποιος και να πεθάνεις. Είναι καλό ή κακό; Τίποτα από τα δύο, είναι θέμα χρήσης, υλικό είναι, η χρήση αλλάζει. Αλλά κάθονται και μεγαλώνουν τα παιδιά τους έτσι.

Καλά εδώ οι άνθρωποι βαφτίζουν τα παιδιά τους, και επειδή είχα το θάρρος με μια φίλη-μαμά την ξέχεσα πατόκορφα, το κοριτσάκι κοντεύει τα 5 και έχει πρόβλημα να κάνει μπάνιο με το νερό στο κεφάλι και το πρόβλημα αυτό το απέκτησε στη βάφτιση.

Από εκεί ξεκινάνε και οι διαχωρισμοί, ενώ ο διαχωρισμός είναι ένας πλούσιοι και φτωχοί, δεν υπάρχει δεύτερος, αλλά σε βάζουν στον τάκο, ο καλός, ο πιστός, ο άπιστος, ο γαύρος, ο βάζελος. Αυτά είναι μόνο για να γελάς».

Έχεις πει επανειλημμένα στα βίντεο στο YouTube “Οι άλλοι θα πεθάνουν από τα πυρηνικά, εμείς θα πεθάνουμε από τα γέλια”, πραγματικά είναι για γέλια η σημερινή κατάσταση;

«Είναι τόσο γελοία όλα αυτά και πραγματικά θα πεθαίναμε από τα γέλια αν συνειδητοποιούσαμε το τι συμβαίνει γύρω μας. Καταρχάς, γιατί αν συνειδητοποιείς παύεις να συμμετέχεις, θα αλλάζαν πολλά πράγματα γύρω μας, μέσα σε μια μέρα. Και μετά θα γελάγαμε λίγο περισσότερο, και με τον εαυτό μας γιατί συμμετείχαμε σε όλο αυτό. Δηλαδή εγώ γελάω σήμερα όταν θυμάμαι ότι πριν 15 χρόνια υπήρχαν άνθρωποι που τους άκουγα σοβαρά, που μου έλεγαν πρόσεχε να πας εκεί να κάνεις αυτό γιατί θα βοηθήσει την καριέρα σου. Και έλεγα εγώ  για να το μου λέει αυτός μάλλον με συμπαθεί. Όταν κατάλαβα τι μαλακίες άκουγα, εντάξει γελάω. Συνείδηση είναι όλα».

Στα βίντεο σου στο YouTube κάνεις και σοβαρή έρευνα, σε σημείο που πολλοί θα ενημερωθούν από τον Ζαραλίκο το βράδυ της Τρίτης για την εβδομάδα που πέρασε. Πως το σχολιάζεις αυτό;

«Αυτό είναι πάρα πολύ προσβλητικό για τους δημοσιογράφους, εμένα μου αρέσει και το κάνω, δεν με αναγκάζει κανείς. Υπάρχουν και δημοσιογράφοι αρκετά αξιόλογοι, είναι και περιττό να το πούμε.

Κυρίως, εγώ όταν κράζω δημοσιογράφους, τι κράζω δηλαδή μπινελικιάζω, αναφέρομαι κυρίως στους δημοσιογράφους της τηλεόρασης και του ραδιοφώνου, δηλαδή των ΜΜΕ που ανήκουν σε ολιγάρχες. Αυτοί είναι υπάλληλοι, δηλαδή δεν είναι ελεύθεροι. Δεν υπάρχουν ελεύθεροι δημοσιογράφοι στα ΜΜΕ, κανένας, και αυτοί που φαίνονται ελεύθεροι, δεν είναι, απλώς πρέπει κάποιος να φαίνεται ελεύθερος. Αυτό το ξέρω και από προσωπική εμπειρία.

Από προσωπική εμπειρία εννοώ από όταν έγινε η ιστορία με τους υπαλλήλους του Μαρινάκη στο Θέατρο Καρέζη, δημοσιογράφοι την εποχή εκείνη που είναι πολύ της επανάστασης και δεν σηκώνουν κουβέντα, παίρνουν τα βουνά αμέσως, βγάλανε τον χαρταετό μεγάλο και τον πετάξανε από την ταράτσα. Όχι μόνο δεν είπαν τίποτα και δεν πήραν θέση, αλλά δεν ασχολήθηκαν με το θέμα, δεν θεωρήθηκε καν σημαντικό για να ασχοληθούν, κάτι το οποίο στην πατρίδα μας δεν είχε ξαναγίνει. Διαμαρτυρίες έξω από θέατρα γίνονται συχνά, και καλώς γίνονται αν κάποιος αισθάνεται την ανάγκη να διαμαρτυρηθεί. Το να μπουν μέσα στο θέατρο, όπως θέλανε αυτοί οι ποινικοί πέρσυ, να ανέβουν πάνω στη σκηνή είναι πρωτοφανές. Όταν λοιπόν πετάς χαρταετό εκεί το κάνεις επειδή είσαι υπάλληλος».

Τελευταία ερώτηση, σε έναν ακόμη τομέα που είσαι ειδήμων, πως βλέπεις την ομάδα σου, την ΑΕΚ φέτος;

«Η ΑΕΚ φέτος έχει κάνει υπέρβαση ήδη, ακόμη και να βγει τρίτη, που δεν μπορεί να βγει πιο κάτω αυτή τη στιγμή, μόνο και μόνο από αυτό που έχει κάνει στην Ευρώπη, γιατί στα προηγούμενα χρόνια έχει κάνει εγκλήματα εις βάρος της, μόνο και μόνο για αυτό που άλλαξε τη θέση της στην Ευρώπη μέσα σε μια σεζόν και θα την αλλάξει ακόμη περισσότερο γιατί έχει και άλλα παιχνίδια μπροστά να παίξει, ήδη είναι πολύ πετυχημένη. Το γεγονός πως είμαστε 5 αγωνιστικές πριν το τέλος και έχει σοβαρές πιθανότητες να τελειώσει ακόμη και πρώτη, αυτό και αν είναι υπέρβαση. Μια ομάδα με νέο προπονητή, και τόσους νέους παίκτες, άμα σηκώσει και το πρωτάθλημα θα είναι στα όρια της μυθοπλασίας.

Καθαρά ποδοσφαιρικά, αν τελείωνε τώρα το πρωτάθλημα, θα το είχε πάρει ο ΠΑΟΚ, γιατί έχει παίξει την καλύτερη μπάλα μέχρι τώρα  σε διάρκεια. Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι θα το πάρει κιόλας, δεν κερδίζει πάντα ο καλύτερος στο ποδόσφαιρο, για αυτό και τραβάει τόσο κόσμο, είναι πολύ απλό.

Αυτά είναι τα ωραία στην μπάλα. Αυτό που δεν είναι ωραίο στο ποδόσφαιρο είναι οι στρατοί των ολιγαρχών, οι οποίοι αυτή την περίοδο δεν έχουν ανάγκη την Χρυσή Αυγή καθόλου, όπως την είχανε 10 14 χρόνια πριν για αυτό και την χρηματοδοτούσανε. Φαίνεται ότι δεν έχουν ανάγκη από τη συμπεριφορά των χρυσαυγιτών που γυρίσανε στο τσάμικο, ακόμη και ο Κασιδιάρης βγήκε μετανιωμένος για τον εαυτό του. Γιατί τελείωσε η χρηματοδότηση, αφού, κατά την γνώμη μου, έχουν πλέον στρατούς πιο φθηνούς.

Το νου μας, το ποδόσφαιρο για εμάς πρέπει να τελειώνει στα 90 λεπτά και να είμαστε οπαδοί της ομάδας και όχι των προέδρων και των διοικήσεων. Ισχύει για κάθε ομάδα και κάθε πρόεδρο.

Οι άνθρωποι είναι καλό να είναι λίγο παρατηρητικοί και να δουν πότε οι εφοπλιστές στην Ελλάδα αποφάσισαν να πάρουν τις μεγάλες ομάδες, ποτέ αποφάσισαν να μπλεχτούν με το ποδόσφαιρο όλοι οι εφοπλιστές, σε ένα ποδόσφαιρο το οποίο αντικειμενικά δεν σου φέρνει κέρδη, το ελληνικό.

Και ο καθένας ας καταλάβει γιατί και τι σχέση είχαν  με τα μνημόνια, εγώ κάτι καταλαβαίνω. Ημερομηνίες είναι, απλά πράγματα. Δεν είναι τόσο δύσκολο, λίγο χρόνο θέλει να αφιερώσει κανείς, αλλά πρέπει να έχεις χρόνο, όταν όμως τον χρόνο σου τον δίνεις στο Facebook για να βγάζει λεφτά ο Μαρκ χάνεις πολλά. Τη ζωή σου χάνεις, συμβαίνουν πράγματα που σου κλέβουν τη ζωή και εσύ δεν καταλαβαίνεις γιατί, και μετά πας στον Παΐσιο να σου δώσει απάντηση, ο οποίος και αυτός υπάλληλος είναι.

Επόμενη παράσταση του Χριστόφορου Ζαραλίκου στη Θεσσαλονίκη θα είναι στις 30 Μαρτίου, στο Θέατρο Αριστοτέλειον, στις 21:15, η οποία και θα βιντεοσκοπηθεί.