«Τα πιθηκοειδή και ο Γάιδαρος»: Η νέα έκθεση στις βιτρίνες Τέχνης ΟΤΕ
Την έκθεση του Ηλία Δόβρη φιλοξενούν αυτό το διάστημα οι Βιτρίνες Τέχνης ΟΤΕ
Την έκθεση του Ηλία Δόβρη με τίτλο «Τα πιθηκοειδή και ο Γάιδαρος» φιλοξενούν αυτό το διάστημα οι Βιτρίνες Τέχνης ΟΤΕ.
Όπως αναφέρει ο ίδιος ο καλλιτέχνης: «Από τις αρχές του έτους (2026) δουλεύω πάνω σε μια σειρά με πιθηκοειδή, όπου η μαϊμού λειτουργεί ως σύμβολο της προ-κοινωνικής μας φύσης — εκείνης που υπήρχε πριν φορέσουμε τις άμυνες που απαιτεί η επιβίωση. Με ενδιαφέρει η αγνότητα της ανακάλυψης, η περιέργεια χωρίς εγωισμό, η τρυφερότητα πριν γίνει προστατευτικός μηχανισμός.
Σε μια εποχή όπου οι κοινωνικές δομές και τεχνολογίες, συχνά μας απομακρύνουν από το συναίσθημα και τη φυσική μας ευαλωτότητα, η μαϊμού γίνεται υπενθύμιση μιας κατάστασης άμεσης σχέσης με τον κόσμο. Η σειρά προτείνει μια επιστροφή σε αυτή την απαλότητα — όχι ως αδυναμία, αλλά ως δύναμη που μας επιτρέπει να σχετιζόμαστε χωρίς φόβο και να παραμένουμε ανθρώπινοι.
Από την άλλη, ο γάιδαρος παραπέμπει στο γνωστό παιδικό παιχνίδι· είναι σύμβολο της πλάνης, αλλά ταυτόχρονα και του κουρασμένου, του σχεδόν δουλικού. Μια φιγούρα υποταγμένη στο θέαμα, εγκλωβισμένη σε έναν ρόλο που επαναλαμβάνεται μηχανικά. Επηρεασμένος έντονα από το έργο του Γερμανού καλλιτέχνη Anslem Kiefer, αλλά και του Γάλλου ζωγράφου Paul Rebeyrolle. Έργα που συνδυάζουν τη δύναμη τα ύλης του χρώματος και τη σύζευξη της με άλλες ύλες που υπηρετούν τον εικαστικό μύθο».
«Υπάρχουν συναντήσεις που μοιάζουν τυχαίες, αλλά τελικά αφήνουν ένα ανεξίτηλο αποτύπωμα μέσα μας. Μια τέτοια συνάντηση ήταν και η γνωριμία μου με αυτόν τον καλλιτέχνη, σε έναν ξεχωριστό χώρο της Θεσσαλονίκης, έναν αρχιτεκτονικό τόπο που αγκαλιάζει την τέχνη και δίνει χώρο στις ιστορίες των ανθρώπων να αναπνεύσουν», εξηγεί ο Πέτρος Φραγκόπουλος.
Από την μεριά του ο επιμελητής στις Βιτρίνες τέχνης ΟΤΕ, Γιάννης Αργυριάδης τονίζει: «Όταν τον κάλεσα να παρουσιάσει το έργο του στις Βιτρίνες Τέχνης ΟΤΕ Θεσσαλονίκης ,δεν γνώριζα ακόμη πόσα θα ανακάλυπτα πίσω από τα έργα του. Συνάντησα έναν άνθρωπο με σπάνια ταπεινότητα, έναν δημιουργό που δεν επιδιώκει να εντυπωσιάσει, αλλά να εκφράσει όσα γεννιούνται ασταμάτητα μέσα του. Με μια γλυκιά συστολή και μια σχεδόν παιδική ειλικρίνεια, μιλούσε για την τέχνη όπως μιλά κανείς για την ίδια του την ανάσα. Και πράγματι, η τέχνη είναι η ανάσα του. Είναι ο τρόπος που ζει, ο τρόπος που παρατηρεί τον κόσμο, ο τρόπος που μετατρέπει τις σκέψεις και τα συναισθήματά του σε εικόνες.
Οι ιδέες έρχονται αδιάκοπα, η μία διαδέχεται την άλλη, σαν ένας εσωτερικός διάλογος που δεν σταματά ποτέ. Και εκείνος τις ακολουθεί με πίστη, αφοσίωση και σεβασμό απέναντι στη δημιουργία.
Αυτή τη βαθιά σχέση με την τέχνη τη μοιράζεται καθημερινά με τα παιδιά στη σχολή που έχει δημιουργήσει στη Λάρισα. Δεν τους διδάσκει μόνο να κρατούν ένα πινέλο ή ένα μολύβι. Τους δείχνει πώς να εκφράζονται, πώς να ονειρεύονται, πώς να βρίσκουν τον δικό τους χώρο μέσα στον κόσμο. Τους μαθαίνει πως η τέχνη μπορεί να γίνει φως, καταφύγιο και ελευθερία.
Και δίπλα του, διακριτικά αλλά ουσιαστικά, βρίσκεται η σύντροφός του. Μια γυναίκα καλιτεχνης και η ίδια Tania Champaki που επέλεξε να σταθεί δίπλα στον άνθρωπο και στον καλλιτέχνη με αγάπη, υπομονή και βαθύ θαυμασμό. Καθώς συζητούσαμε, υπήρχαν στιγμές που τα λόγια δεν είχαν σημασία. Αρκούσε να κοιτάξει κανείς τα μάτια της. Μέσα τους καθρεφτιζόταν η περηφάνια, η αγάπη και ο θαυμασμός για τον άνθρωπο που είχε απέναντί της. Ένας θαυμασμός αληθινός, σιωπηλός και βαθύς.
Μαζί στη σχολή, μαζί στους δρόμους της ζωής, μαζί στα όνειρα, στις δυσκολίες, στις δημιουργίες και στην οικογένεια που έχτισαν με αγάπη. Μια κοινή διαδρομή που αποδεικνύει πως πίσω από κάθε σπουδαίο δημιουργό βρίσκεται συχνά μια μεγάλη αγάπη.
Και ίσως αυτό είναι το πιο όμορφο στοιχείο της ιστορίας τους: ότι η τέχνη δεν είναι μόνο τα έργα που βλέπουμε. Είναι οι άνθρωποι που αγαπούν, στηρίζουν, ονειρεύονται και δημιουργούν μαζί. Είναι η κοινή τους ανάσα. Είναι η ζωή τους».
