Έφυγε από τη ζωή ο σπουδαίος Ούγγρος σκηνοθέτης Béla Tarr
Άφησε ανεξίτηλο το αποτύπωμά του με ένα αυστηρά προσωπικό κινηματογραφικό ύφος, που αμφισβήτησε τις συμβατικές αφηγηματικές φόρμες
Την τελευταία του πνοή άφησε σήμερα, σε ηλικία 70 ετών, ο εμβληματικός Ούγγρος σκηνοθέτης Béla Tarr, όπως ανακοίνωσε η Ευρωπαϊκή Ακαδημία Κινηματογράφου. Ο Μπέλα Ταρ έφυγε από τη ζωή έπειτα από μακρά και σοβαρή ασθένεια.
Η Ευρωπαϊκή Ακαδημία Κινηματογράφου αποχαιρετά έναν από τους σημαντικότερους δημιουργούς του παγκόσμιου κινηματογράφου, έναν σκηνοθέτη με έντονη πολιτική και καλλιτεχνική φωνή, ο οποίος χαίρει βαθύτατου σεβασμού από τους συναδέλφους του και αγάπης από το κοινό διεθνώς.
Γεννημένος το 1955 στην Ουγγαρία, ο Μπέλα Ταρ άφησε ανεξίτηλο το αποτύπωμά του με ένα αυστηρά προσωπικό κινηματογραφικό ύφος, που αμφισβήτησε τις συμβατικές αφηγηματικές φόρμες. Τα μακρόσυρτα μονοπλάνα, η ασπρόμαυρη φωτογραφία και ο στοχαστικός ρυθμός αποτέλεσαν σήμα κατατεθέν του έργου του, το οποίο επηρέασε βαθιά γενιές δημιουργών, όπως αναφέρει το ERTNews.
Ανάμεσα στις πιο γνωστές ταινίες του συγκαταλέγονται τα «Damnation», «Sátántangó», «Werckmeister Harmonies» και «The Turin Horse». Η τελευταία, που τιμήθηκε με Μεγάλο Βραβείο της Κριτικής Επιτροπής στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου, σηματοδότησε και την αποχώρησή του από τη σκηνοθεσία ταινιών μεγάλου μήκους.
Πέρα από το κινηματογραφικό του έργο, ο Μπέλα Ταρ υπήρξε μια ισχυρή πνευματική παρουσία, με δημόσιες παρεμβάσεις που συχνά άγγιζαν ζητήματα πολιτικής, κοινωνίας και ανθρώπινης ύπαρξης.
Μερικά λόγια του σπουδαίου σκηνοθέτη:
«Έχω καταλάβει εδώ και καιρό ότι δεν υπάρχει καμία διαφορά ανάμεσα σε εμένα και ένα έντομο, ή ένα έντομο και ένα ποτάμι, ή ένα ποτάμι και μια φωνή που φωνάζει από πάνω του. Δεν υπάρχει νόημα ή νόημα σε τίποτα. Δεν είναι τίποτα άλλο παρά ένα δίκτυο εξάρτησης υπό τεράστιες κυμαινόμενες πιέσεις.»
«Ποιος νοιάζεται; Δεν είμαι προφητικός. Ήμουν απλώς ένας άσχημος, φτωχός σκηνοθέτης. Ακόμα είμαι. Δεν έχω δύναμη. Δεν έχω τίποτα… μόνο μια γαμημένη κάμερα.»
«Αυτό που θέλω είναι να πας σε έναν κινηματογράφο, να καθίσεις στο σκοτάδι, να τον παρακολουθήσεις και όταν φύγεις: πώς είσαι; Είσαι καλύτερα; Νιώθεις πιο δυνατός; Έπαθες κάτι; Ή είσαι απλώς ο ίδιος που ήσουν όταν μπήκες στον κινηματογράφο;»
«Ως σκηνοθέτης, πρέπει να πιστεύεις στους ανθρώπους, στη δύναμή τους, γιατί αν δεν πιστεύεις στους ανθρώπους, τότε γιατί κάνεις την ταινία… για ποιο λόγο; Αν δεν έχεις ελπίδα, δεν κάνεις μια γαμημένη ταινία. Δεν κάνεις μια ταινία για τα χρήματα, επειδή τα χρήματα έρχονται και παρέρχονται. Δεν έχει σημασία τα χρήματα. Είναι επειδή είσαι ένας τόσο μεγάλος, γαμημένος μανιακός που πιστεύει στους ανθρώπους. που πιστεύει ότι οι άνθρωποι θα παρακολουθήσουν και θα αγγιχτούν… αυτή είναι η δουλειά μας.»
Πηγή: enikos.gr
