Πώς ο 17χρονος Ραφαήλ Λουκατάρης έκανε ταινία για τα Τέμπη με Πυγμαλίωνα Δαδακαρίδη και Μίλτο Πασχαλίδη

Ο Ραφαήλ Λουκατάρης είναι 17 ετών και ήδη έχει κάνει κάτι που πολλοί αποφεύγουν: να αγγίξει ένα συλλογικό τραύμα και να το μετατρέψει σε αφήγηση.

Οι «Ματωμένες Παρτιτούρες» δεν είναι απλώς μια ταινία μικρού μήκους για το δυστύχημα στα Τέμπη· είναι μια απόπειρα να αποτυπωθεί ένα κομμάτι της σύγχρονης ελληνικής πραγματικότητας μέσα από τα μάτια ενός εφήβου που δεν φοβάται να εκτεθεί.

Μαθητής Β΄ Λυκείου, ο Ραφαήλ συνδυάζει τα στερεότυπα της ελληνικής κοινωνίας με το δυστύχημα των Τεμπών και παρουσιάζει μια ταινία μικρού μήκους στη μεγάλη οθόνη δίνοντας τροφή για σκέψη σε όσους τη δουν.

Μιλώντας μαζί του, δεν συναντάς μόνο έναν νέο δημιουργό, αλλά έναν άνθρωπο που προσπαθεί να καταλάβει τον κόσμο γύρω του – και να τον επηρεάσει.

Με αφετηρία την ανάγκη του να δημιουργήσει, τη στήριξη των φίλων και της οικογένειάς του, αλλά και τη συνεργασία με καταξιωμένους καλλιτέχνες όπως ο Πυγμαλίων Δαδακαρίδης και ο Μίλτος Πασχαλίδης, ο Ραφαήλ Λουκατάρης επιχειρεί να δώσει το δικό του στίγμα στον κινηματογράφο.

Στη συνέντευξη που ακολουθεί μιλά για το πώς γεννήθηκε η ιδέα της ταινίας, τι τον συγκλόνισε περισσότερο, πώς είναι να σκηνοθετείς στα 17 σου και γιατί πιστεύει ότι η τέχνη μπορεί  – έστω και λίγο – να «κουνήσει» τον τρόπο που βλέπουμε τα πράγματα

Τι σε ώθησε να δημιουργήσεις μια ταινία για το δυστύχημα στα Τέμπη;» και πότε ξεκίνησες να τη φτιάξεις;

Σίγουρα το δυστύχημα στα Τέμπη ήταν μια από τις εμπνεύσεις. Αρχές Μαΐου του 2025 όταν η ανάγκη για δημιουργία μέσα μου ήθελε να φτιάξει κάτι καθώς πιο παλιά είχα κάνει και μια ερασιτεχνική ταινία μεγάλου μήκους.

Έκανα μια παύση για αρκετούς μήνες από τη σκηνοθεσία και ήθελα να γράψω κάτι… Έτσι αποφάσισα να γράψω κάτι που θα μπορούσε να γυριστεί με λίγα χρήματα, σε έναν χώρο με έμπνευση από τον Σωτήρη Τσαφούλια που μου αρέσει η ιδέα ότι τα πράγματα κινούνται σε έναν χώρο.

Έγραψα το σενάριο και έδενε πολύ με την ιστορία που ήθελα να πω, δηλαδή να ακολουθήσεις το όνειρο σου μέσα σε κόμπλεξ μερικών ανθρώπων και φυσικά κολλούσε το δυστύχημα των Τεμπών για να περάσει αυτό το “πορτρέτο” της ελληνικής κοινωνίας. Όπως το βλέπω εγώ οι “Ματωμένες Παρτιτούρες” είναι αυτό το πορτρέτο – καθόλου αισιόδοξο – αλλά βαθιά αντικειμενικό.

Πώς προέκυψε η ιδέα να συνδυάσεις τη μουσική με αυτή την ιστορία;

Ο πρωταγωνιστής που είναι μουσικός δεν έχει κάποια άμεση σχέση με την ιστορία των Τεμπών. Η ταινία ένα προϊόν μυθοπλασίας που δένει με την πραγματικότητα για να συγκινήσει τον κόσμο αλλά και να μας βάλει να αναρωτηθούμε τα ιδανικά μας.

Το ότι είναι μουσικός ο πρωταγωνιστής ήταν δικιά μου προσθήκη, θα μπορούσε να είναι ζωγράφος ή το οτιδήποτε αλλά θεωρώ πως η μουσική είναι η σπουδαιότερη τέχνη, γιατί εγώ προσωπικά όταν ακούω ένα τραγούδι και με διαπερνάει νιώθω ένα ωραίο συναίσθημα και νιώθω.

Πώς αντέδρασε η οικογένειά σου όταν αποφάσισες να κάνεις μια ταινία για τα Τέμπη;

Εγώ γενικά κάνω πράγματα, το ξέρουν αυτό, είμαι ονειροπόλος και φτιάχνω πράγματα χωρίς να σκεφτώ πολλά και τους τα ανακοινώνω μετά και είναι υποστηρικτικοί. Δεν πιστεύανε ότι θα πάρει τόση μεγάλη απήχηση και τόση αγάπη.

Για τη θεματολογία τι είπαν; Φοβήθηκαν για κάτι; 

Η οικογένεια μου δεν έχει κάποια βαθιά πολιτική άποψη, βλέπουμε – και κυρίως εγώ – όλη την ιστορία για τα Τέμπη ως κάτι ανθρωπιστικό και ποτέ δεν σκέφτηκα ότι μπορεί να βγει κάποιος και να πει πως εκμεταλλευόμαστε την ιστορία για να κερδίσουμε κάτι.

Τώρα που έγινε ο ντόρος υπάρχουν και αρνητικά σχόλια αλλά μου λένε να προσέχω πολύ και να είμαι σίγουρος για όσα λέω γιατί πολλοί θα πιαστούν από κάτι που μπορεί να πω λάθος.

Τι λένε οι φίλοι σου και οι καθηγητές για την ταινία; 

Οι κοντινοί μου φίλοι βοηθήσανε στο project όποτε ήμασταν όλοι μαζί σε αυτό. Όλοι μαζί ξεκινήσαμε να ονειρευόμαστε μια ταινία. Είχαμε φτιάξει και άλλα πράγματα παλιά. Είναι μια παραγωγή που την χτίσαμε έφηβοι και οραματιστήκαμε κάτι παραπάνω από ό,τι μπορούσαμε να καταφέρουμε και θεωρώ πως η απήχηση του κόσμου μας έκανε να νιώθουμε ευγώμων.

Νομίζω όλα τα παιδιά γύρω μου είναι πολύ περήφανοι για ό,τι συμβαίνει. Συνήθως τα παιδιά ζηλεύουν αλλά είμαι πολύ τυχερός που κανείς δεν νιώθει έτσι και τους ευχαριστώ για αυτό.

Από τους καθηγητές υπάρχει μεγάλη ανταπόκριση και ξέρουν όλοι τι έχουμε δημιουργήσει. Δεν με ξεχωρίζουν από τους άλλους μαθητές αλλά μπορεί να με ρωτάνε πράγματα τύπου «Πότε θα έρθει στη Ρόδο» και μου λένε πως είναι περήφανοι.

Πώς είναι η ζωή σου μετά την ταινία; Νιώθεις ότι άλλαξαν πράγματα γύρω σου;

Σίγουρα υπάρχει μια διαφορετική ανταπόκριση από ανθρώπους που δε με ξέρουν, άτομα που δε μου δίνανε σημασία πριν τώρα μου δίνουν. Αυτό είναι κοπλιμέντο για αυτό που έχω φτιάξει, δηλαδή αναγνωρίζουν το τι έχω κάνει. Επίσης βλέπω αλλαγή στον εαυτό μου.

Μικρός είχα κάποιες ανασφάλειες αλλά πλέον αυτό που έφτιαξα με κάνει να νιώθω μια αυτοπεποίθηση, όμως χωρίς να παίρνουν τα μυαλά μου αέρα. Απλώς με κάνει να νιώθω πιο ολοκληρωμένος.

Πιστεύεις ότι η ταινία σου μπορεί να λειτουργήσει ως αφύπνισης για την κοινωνία;

Σίγουρα δεν επιδιώκω καμία πολιτική αντανάκλαση από αυτήν την ταινία. Δε θέλω να βαφτεί η ταινία κόκκινη ή μπλε. Ελπίζω οι άνθρωποι που θα τη δουν να καταλάβουν τα μηνύματα της και το τι θέλει να περάσει. Δεν περνάει κάποιο περίπλοκο μήνυμα.

Ευελπιστώ να τη δουν γονείς και άνθρωποι με κλειστούς ορίζοντες και να τους “κουνήσει” για να αντιληφθούν κάποια πράγματα. Η ζωή είναι μια, τίποτα δεν είναι δεδομένο και αν δεν ακολουθήσεις αυτό που αγαπάς, απανθρωπίζεις την ύπαρξή σου

Όλο αυτό δεν αφορά τους γονείς όμως. Δεν έχουν μόνο οι γονείς προκαταλήψεις, αυτό περνάει από γενιά σε γενιά. Αυτό πρέπει να κοπεί από τη ρίζα, πρέπει να ανοίξει το μυαλό όλων των ανθρώπων. Πρέπει τα παιδιά να μην ακούνε στερεοτυπικά σχόλια και να αρχίζουν να κρίνουν καταστάσεις με αγάπη.

Ο Πυγμαλίων Δαδακαρίδης πως ήταν στα γυρίσματα και πόσο εύκολο ήταν να έρθεις σε επαφή μαζί του; 

Είναι ένας μαγικός άνθρωπος. Είναι ένας ευγενικός και καλός άνθρωπος ο οποίος με έχει βοηθήσει πάρα πολύ και φυσικά χωρίς αυτόν δεν θα γινόταν όλο αυτό που έγινε. Μου δίνει δύναμη που ξέρω πως είναι εκεί για εμένα και με βοηθάει να συνεχίσω. Συνεχώς μου λέει πως ό,τι χρειαστώ να του τηλεφωνήσω και αυτό είναι κάτι πολύ καλό για εμένα.

Η επαφή μας έγινε μέσω social με πολύ απλό τρόπο. Του έστειλα ένα μήνυμα του τι κάνω και ποιος είμαι και πως έχω ένα σενάριο και του πρότεινα να το διαβάσει. Ο ίδιος μου απάντησε θετικά και μιλήσαμε. Μου είπε πως του άρεσε όλο αυτό που περιγράφει το σενάριο και συμφωνήσαμε να αρχίσουμε τα γυρίσματα τα οποία πήγανε καλά, είχαμε μια όμορφη συνεργασία.

Στην ουσία ήμουν ο σκηνοθέτης του Πυγμαλίωνα αλλά δε μου βγαίνει να το πω με αυτόν το τρόπο γιατί ο ίδιος μου έκανε πολλά μαθήματα και σκηνοθετικά, διόρθωνε ατέλειες με το μάτι και με έπιανε για να μου πει «Ραφαήλ κοίτα αυτό, εκείνο, το άλλο. Να είσαι σίγουρος για τον εαυτό σου!». Είναι ένας άνθρωπος που σε επηρεάζει βαθιά μέσα από το λόγο του.

Ο Μίλτος Πασχαλίδης που επίσης είναι στην ταινία για μια σκηνή, πώς ήταν μαζί σου; 

Μπορεί να κάναμε μια σκηνή αλλά ήταν πολύ φιλικός και απλός άνθρωπος. Αυτή η συνεργασία ήταν ένα όνειρο για εμένα. Με θυμάμαι μικρό με ακουστικά στο αυτί να ακούω τραγούδια του χωρίς να έχω ιδέα πως θα συνεργαστούμε και σε μια ταινία και που πρωταγωνιστεί ο Πυγμαλιών.

Ήρθε με την κιθάρα του και τα ρούχα του και με ρώτησε τι χρειάζομαι, γυρίσαμε τη σκηνή, μου έδωσε πολλές συμβουλές και έφυγε, ένας πολύ απλός και ταπεινός άνθρωπος.

Πώς βλέπεις τον εαυτό σου στο μέλλον; Θες να φτιάχνεις ταινίες και να θίγεις κοινωνικά ζητήματα; 

Στο μέλλον θέλω να συνεχίσω να φτιάχνω ταινίες. Σίγουρα λόγω πανελληνίων θα κάνω μια παύση. Θέλω να μάθω πολλά πράγματα και να συνεχίσω να ονειρεύομαι και πιστεύω πως θα τα καταφέρω γιατί πιστεύω πως ακόμα και αυτή η ταινία που δημιούργησα και που έχω φτάσει ως εδώ υπάρχει κάποιος λόγος. Στο μέλλον θέλω να φύγω στο εξωτερικό και το όνειρο μου είναι να φτιάχνω ταινίες με ανθρώπους του Χόλιγουντ.

Εμένα μου αρέσει οι ταινίες μου να περνάνε ένα μήνυμα. Αυτό ισχύει σε όλες τις τέχνες μου αρέσει να απορροφάω κάτι από ό,τι βλέπω ή ακούω. Αυτό θέλω να μεταφέρεται και από τις “Ματωμένες Παρτιτούρες”. Θέλω να φτιάξω και ταινίες δράσεις και μου αρέσουν οι σούπερ ήρωες, όλο αυτό είναι ένα όνειρο.

Πάντα θα ήθελα οι ταινίες που θα φτιάχνω με δική μου υπογραφή να δείχνουν κάτι που θέλω να περάσω στον κόσμο. Όταν μια ταινία περνάει καλοπροαίρετα μηνύματα σίγουρα – όπως θέλω εγώ – σίγουρα θα θίγει και κάτι κοινωνικό και θα λειτουργεί θετικά για τον κόσμο. Τα κοινωνικά ζητήματα όπως οι πόλεμοι ή δυστυχήματα σίγουρα με ταρακουνάνε και με κάνουν να θέλω να κάνω κάτι για αυτό, να περάσω ένα μήνυμα.