Αποχαιρετισμός σε μια Κυρία
Μερικά φώτα δεν σβήνουν ποτέ, γιατί είναι φτιαγμένα από αστερόσκονη. Έχω ζήσει δεκάδες ζωές, είχε πει. Χθες ξεκίνησε απλά άλλη μια...
Η Μαρινέλλα έφυγε με τον πιο δύσκολο από όλους τους τρόπους της αποχώρησης, εκείνη τη δραματική νύχτα της 25ης Σεπτεμβρίου 2024 στη σκηνή του Ηρωδείου. Οι μεγαλύτεροι σεναριογράφοι του κόσμου δεν θα μπορούσαν να φανταστούν ένα τόσο αδιανόητο φινάλε. Στο συγκεκριμένο τόπο σε μια τόσο ιστορική συναυλία, τη στιγμή που ερμηνεύει το εμβληματικό ”Τα λόγια είναι περιττά” γράφεται το φινάλε μιας τεράστιας διαδρομής 7 δεκαετιών, με έναν απόλυτα εμφατικό τρόπο. Σημειολογία είναι τα πάντα και η γυναίκα που έδωσε σχήμα και χρώμα στον όρο ντίβα στο μάλλον φτωχό ελληνικό θέαμα άφησε εκεί, στη σκηνή του Ρωμαϊκού θεάτρου, κάτω από τη σκιά της Ακρόπολης το τελευταίο χνάρι ενός δρόμου που είχε τα πάντα: Δυσκολίες ανυπέρβλητες, δόξα πολλή, αγάπη τεράστια, αναγνώριση και πείσμα μοναδικό.
Για τη Μαρινέλλα μπορείς να γράψεις μόνο με συναίσθημα. Δεν έχει άλλο τρόπο και θα ταν και άδικο.
Αν τα παιδικά σου χρόνια ήταν συνυφασμένα με την ελληνική ταινία του Σαββατόβραδου και τα Κυριακάτικα λαϊκά του Δεύτερου, στο τραπέζι με τους γονείς σου τότε νομίζω δυο γυναικείες φωνές αποτελούν τη μνήμη. Η δική της και της Μοσχολιού. Οι δυο τους αποτέλεσαν το σύμπαν που μεγαλώσαμε. Το χνάρι που ακολουθήσαμε για να αποκτήσουμε την ευαισθησία, για να πατήσουμε την πατημασιά την ανθρώπινη που περιλάμβανε συμφυλιωτικά τη χαρά και τη λύπη, τον έρωτα και την προδοσία, το γλέντι και το θρήνο.
Αν βάλεις στη σειρά τα μεγάλα τραγούδια που ευλογήθηκε να πει, τα ονόματα των τεράστιων που της εμπιστεύτηκαν τραγούδια, τους δίσκους και τις εμφανίσεις, έχεις το παλίμψηστο ενός τεράστιου δρόμου, στρωμένου με τα ροδοπέταλα μιας αιώνιας ανθισμένης ψυχής.
Από κείνο το κεντράκι με το φανταστικό όνομα Πανόραμα, πίσω από τη Νέα Ελβετία της Θεσσαλονίκης, το μακρινό πολύ 1956 με τον λαϊκό κόσμο που κοινωνούσε στην νεανική φωνή της μέχρι τις μεγάλες πίστες της εποχής που είχε πια μεταμορφωθεί σε απόλυτη κυρίαρχο τους,
Απόλυτη γνώστρια της κατάστασης, κατάφερε ακόμα και τις εποχές που τα τραγούδια της λόγω εποχής ήταν μάλλον μέτρια να γυρίσει το μειονέκτημα σε πλεονέκτημα χάρη στην τεράστια ερμηνευτική και σκηνική της παρουσία.
Στάθηκε σαν σύζυγος πλάι σε άντρες σούπερ σταρ που δεν ήταν για κείνη αυτό που θα της εξασφάλιζε μια γαλήνια συνύπαρξη και όμως επιβίωσε και βγήκε δυνατότερη.
Ακολούθησε το ένστικτο τους και αποδείχτηκε όχι απλά αειθαλής αλλά και μοναδική σε όλη την ελληνική μουσική περίπτωση απόλυτης κυριαρχίας πάνω στη σκηνή με τους όρους της αληθινής ντίβας. Το ανάλογο της Μίλβα ας πούμε για την Ελλάδα. Αλλά η Μαρινέλλα δεν μπαίνει σε συγκρίσεις. Ήταν η απόλυτη εκφραστής της ερμηνευτικής δυνότητας. Από ένα σημείο και έπειτα δεν τραγουδούσε. Ερμήνευε.
Το πάνδημο πένθος και οι ειλικρινείς αποχαιρετισμοί που από χθες κατέκλυσαν τα σόσιαλ δεν είναι το σύμπτωμα μιας εποχής. Είναι η ανάγκη των πολλών να αφήσουν ένα μικρό ίχνος σεβασμού και αγάπης για μια γυναίκα που προσέφερε στον καθένα ξεχωριστά και με τον τρόπο που εκείνος γνωρίζει μόνο συγκίνηση μεγάλη.
Τα λόγια που κατά καιρούς είπε, η τεράστια out of time προσωπικότητα, που μοιάζει φτιαγμένη από το υλικό των ονείρων αλλά ταυτόχρονα εμπεριέχει τα στέρεα υλικά μιας κυρίας που επιβίωσε, κέρδισε την εκτίμηση, το θαυμασμό και κυριάρχησε, μόνη εκείνη περφόρμερ και βασίλισσα σε ένα θρόνο που θα ήθελαν σαφώς να δοκιμάσουν τις τύχες τους εκατοντάδες.
Η Κικίτσα από τη Θεσσαλονίκη που μεταμορφώθηκε στη μεγάλη κυρία που η φωνή της παρέμεινε μέχρι τέλος ένα αληθινό δώρο που έστελνε κάθε νότα στους ουρανούς μας αποχαιρέτησε εκείνη τη δραματική νύχτα στο Ηρώδειο και έσβησε τυπικά το φως στο κομοδίνο χθες. Μονάχα που μερικά φώτα δεν σβήνουν ποτέ, γιατί είναι φτιαγμένα από αστερόσκονη. Έχω ζήσει δεκάδες ζωές, είχε πει. Χθες ξεκίνησε απλά άλλη μια…
