Πέθανε στα 74 του o τραγουδιστής και κιθαρίστας Κρις Ρία
Ανάμεσα στις μεγαλύτερες επιτυχίες του συγκαταλέγονται το "The Road to Hell", που έφτασε στο Νο 1 των βρετανικών charts και το "Driving Home for Christmas"
Ο τραγουδιστής Chris Rea, ένας από τους σημαντικότερους εκπροσώπους της μπλουζ-ροκ σκηνής με μεγάλες επιτυχίες όπως το Driving Home For Christmas, έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 74 ετών.
Συγκεκριμένα, τη δυσάρεστη είδηση έκανε γνωστή εκπρόσωπος της οικογένειάς του. «Με απέραντη θλίψη ανακοινώνουμε τον θάνατο του αγαπημένου μας Κρις. Έφυγε από τη ζωή ήρεμα στο νοσοκομείο νωρίτερα σήμερα, έπειτα από σύντομη ασθένεια, περιτριγυρισμένος από την οικογένειά του».
Ο Κρις Ρία ήταν Άγγλος τραγουδοποιός και κιθαρίστας της ροκ και μπλουζ μουσικής. Γεννήθηκε στις 4 Μαρτίου 1951 στο Μίντλεσμπρο, στο North Riding του Γιορκσάιρ, από Ιταλό πατέρα, τον Καμίλο Ρέα, και Ιρλανδή μητέρα, τη Γουίνιφρεντ Κ. Σλι και είχε έξι αδέλφια. «Το να είσαι Ιρλανδοϊταλός σε ένα καφέ στο Μίντλεσμπρο – ξεκίνησα τη ζωή μου ως ξένος», είχε πει αργότερα.
Ο Ρία συνδύαζε μπλουζ, ποπ, σόουλ και soft rock και είχε ηχογραφήσει 25 στούντιο άλμπουμ, με επιτυχίες όπως το The Road to Hell, από το ομώνυμο άλμπουμ που έφτασε στο Νο 1 στο Ηνωμένο Βασίλειο· το Driving Home for Christmas, ένα διαχρονικό εποχιακό αγαπημένο· και κομμάτια όπως τα On the Beach και Josephine, που κέρδισαν δημοτικότητα στη μπαλεαρική dance σκηνή. Πούλησε περισσότερα από 30 εκατομμύρια άλμπουμ.
Πολλά επιτυχημένα τραγούδια του περιλαμβάνουν τα ” I Can Hear Your Heartbeat “, “Stainsby Girls”, “Josephine”, “On the Beach”, ” Let’s Dance”, “Driving Home for Christmas “, “Working on It”, “Tell Me There’s a Heaven”, “Auberge” και “Julia”. Ηχογράφησε επίσης ένα ντουέτο με τον Έλτον Τζον, το “If You Were Me”. Ο Ρία προτάθηκε τρεις φορές για το Βραβείο Brit για τον Καλύτερο Βρετανό Άντρα Καλλιτέχνη: το 1988, το 1989 και το 1990.
Στα νεανικά του χρόνια ασχολήθηκε με τη μουσική, ενώ εργαζόταν σε χειρωνακτικές δουλειές, μεταξύ των οποίων και στο εργοστάσιο παγωτών του πατέρα του, ενώ είχε σκεφτεί να γίνει δημοσιογράφος. Τελικά έγινε μέλος ενός συγκροτήματος σε ηλικία 22 ετών, τους Magdalene, στους οποίους είχε προηγουμένως συμμετάσχει ο Ντέιβιντ Κόβερντεϊλ (αργότερα των Deep Purple). Στη συνέχεια μπήκε σε ένα άλλο συγκρότημα, τους Beautiful Losers, αλλά ακολούθησε σόλο καριέρα όταν του προσφέρθηκε δισκογραφικό συμβόλαιο, κυκλοφορώντας το πρώτο του σινγκλ, So Much Love, το 1974.
Η πρώτη του επιτυχία ήρθε στις ΗΠΑ, όπου το τραγούδι του Fool (If You Think It’s Over) το 1978 έφτασε στο Νο 12 και του χάρισε υποψηφιότητα για Grammy καλύτερου νέου καλλιτέχνη. Δυσκολεύτηκε να επαναλάβει αυτή την επιτυχία για αρκετά χρόνια – παρομοιάζοντας τους χειρισμούς της βιομηχανίας εκείνη την περίοδο με «ένα μεγάλο σωρό κοπριάς που κοχλάζει. Δεν είχα κανέναν έλεγχο πάνω του, δεν ήξερα τι να κάνω» – αν και το άλμπουμ Water Sign του 1985 γνώρισε επιτυχία σε όλη την Ευρώπη και βοήθησε να αλλάξει η τύχη του.
Τα τέλη της δεκαετίας του 1980 ήταν η πιο εμπορικά επιτυχημένη περίοδός του: τελικά αγκαλιάστηκε στο Ηνωμένο Βασίλειο, παρά το ότι συχνά βρισκόταν εκτός των κυρίαρχων τάσεων της ποπ, και το Dancing With Strangers του 1987 ξεκίνησε μια σειρά έξι άλμπουμ που μπήκαν στο βρετανικό top 10, δύο από τα οποία έφτασαν στο Νο 1.
Η συλλογή New Light Through Old Windows του 1988 περιείχε τη μεγαλύτερη επιτυχία του, το Driving Home for Christmas, που είχε ηχογραφηθεί αρχικά το 1986. Στην πρώτη του κυκλοφορία είχε μικρή απήχηση, αλλά το ήπιο, συναισθηματικό τραγούδι για τη συλλογική χαρά του θέματος του συνέχισε να αυξάνει τη δημοτικότητά του με τα χρόνια, φτάνοντας σε υψηλότερη θέση στο Νο 10 το 2021.
Η επιτυχία του στα charts μειώθηκε κάπως τη δεκαετία του 2000, όταν, ξεκινώντας με το Dancing Down the Stony Road του 2002, ο Ρία απομακρύνθηκε από την ποπ και επέστρεψε στα delta blues που τον είχαν αρχικά εμπνεύσει.
Δεδομένου ότι συχνά επικεντρωνόταν σε αυτοκίνητα και δρόμους στα τραγούδια του, ο Ρία ήταν λάτρης του μηχανοκίνητου αθλητισμού και αγωνίστηκε με μοντέλα της Ferrari και της Lotus, ενώ συμμετείχε και στο Βρετανικό Πρωτάθλημα Τουρισμού Αυτοκινήτων το 1993. Για τη σεζόν της Formula One το 1995, εντάχθηκε στην ομάδα Jordan ως μηχανικός στα πιτ. «Δεν ήθελα πραγματικά να κάνω το VIP κομμάτι, οπότε ήμουν υπεύθυνος για το δεξί πίσω λάστιχο του Έντι Ίρβαϊν», είχε πει αργότερα.
Υποστήριζε το Εργατικό Κόμμα και το 2017 έγραψε ένα ακυκλοφόρητο τραγούδι επαίνου για τον Τζέρεμι Κόρμπιν με τίτλο What’s So Wrong With a Man Who Tells the Truth?
Ο Ρία αντιμετώπισε αρκετά προβλήματα υγείας στη ζωή του. Διαγνώστηκε με καρκίνο στο πάγκρεας και τελικά του αφαιρέθηκε το πάγκρεας μαζί με τμήματα του στομάχου και του λεπτού εντέρου το 2001. Η επέμβαση τον έκανε διαβητικό.
Υπέστη εγκεφαλικό το 2016, το οποίο περιέγραψε ως «μια πολύ τρομακτική στιγμή … έβαλα στο μυαλό μου ότι η αντίληψή μου για το ύψος των ήχων είχε χαθεί με το εγκεφαλικό. Και χρειάστηκε πολλή πειθώ από ανθρώπους που μου έλεγαν ότι δεν υπάρχει τίποτα λάθος με αυτό που παίζεις». Το 2017 κατέρρευσε πάνω στη σκηνή κατά τη διάρκεια συναυλίας στην Οξφόρδη και μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο για ανάρρωση.
Το ομώνυμο Road to Hell, το Josephine, το The Blue Cafe, είναι από τα γνωστότερα κομμάτια του. Ιδιαίτερα αγαπητός στους φίλους της ροκ-μπλουζ μουσικής, έγινε πολύ γνωστός στο ευρύ κοινό χάρη στο χριστουγεννιάτικο Driving Home For Christmas
Ο Ρία αφήνει πίσω του τη σύζυγό του Τζόαν, με την οποία άρχισε να βγαίνει σε ηλικία 17 ετών, και τις κόρες τους Τζοζεφίν και Τζούλια.
*Με πληροφορίες από The Guardian
