Η θεατρική «Φθινοπωρινή» Ιστορία που φέρνει νωρίτερα την Άνοιξη στη Θεσσαλονίκη

5 λόγοι για να μη χάσετε την πολυβραβευμένη παράσταση της Βάνας Πεφάνη που αποθεώνει τη ζωή και τον έρωτα κόντρα στο πέρασμα του χρόνου.

Parallaxi
η-θεατρική-φθινοπωρινή-ιστορία-που-1435330
Parallaxi

Η «Φθινοπωρινή Ιστορία» του Αλεξέι Αρμπούζωφ επιστρέφει στη Θεσσαλονίκη και, αν νομίζετε ότι πρόκειται για άλλη μια μελαγχολική ιστορία για τα «γεράματα», μάλλον πρέπει να το ξανασκεφτείτε.

Μετά την εξαιρετική της πορεία και το πέρασμα από το Μέγαρο Μουσικής, η παράσταση αποδεικνύει ότι το φθινόπωρο δεν είναι η αρχή του τέλους, αλλά η καλύτερη εποχή για μια νέα αρχή.

Αν είστε 30 και βλέπετε τους γονείς σας να «παραιτούνται», αν είστε 50 και σχεδιάζετε ήδη τη σύνταξη μπροστά στην τηλεόραση ή αν απλώς νιώθετε με έναν περίεργο τρόπο και παρά το νεαρό της ηλικίας – μεγαλύτεροι και ότι όλα είναι πια προδιαγεγραμμένα, η Βάνα Πεφάνη έχει στήσει μια παράσταση που σας αφορά προσωπικά.

Ο Αλεξέι Αρμπούζωφ συνεχιστής των σπουδαίων θεατρικών συγγραφέων της Ρωσίας (Γκόγκολ, Γκόργκι, Τσέχωφ), γράφει το 1975 τη Φθινοπωρινή Ιστορία, στην οποία τροφοδοτεί ιδιοφυώς την έναρξη μιας προσωπικής σχέσης δύο ανθρώπων. Ο γιατρός Ροντιόν Νικολάγεβιτς και η Λύντια Βασίλιεβνα, πρώην ηθοποιός, συναντιούνται τυχαία σ’ ένα θεραπευτήριο στη Ρίγα. Δεν είναι πια νέοι, αλλά ερωτεύονται. Όχι, ο Αρμπούζωφ δεν γράφει άλλο ένα ερωτικό ρομάντζο. Ο Ροντιόν και η Λύντια προσπαθούν να ρίξουν τα τείχη που ο καθένας τους έχει δημιουργήσει γύρω του και να αγγίξουν ειλικρινά ο ένας τον άλλον. Με απίστευτο χιούμορ, ενσυναίσθηση και συχνά πολλή σκληρότητα, απογυμνώνει τους ήρωες και τους παραδίδει ανυπεράσπιστους σε κοινή θέα.

Η βραβευμένη στα Θεατρικά βραβεία Θεσσαλονίκης παράσταση με πρωταγωνιστές την Πέμη Ζούνη και τον Σταύρο Ζαλμά, έρχεται στη Θεσσαλονίκη και συγκεκριμένα στο θέατρο Κολοσσαίον από τις 6 έως και τις 15 Μαρτίου και η Parallaxi γράφει για τους:

5 Λόγους που δεν πρέπει να χάσετε τη «Φθινοπωρινή Ιστορία»

Ένα «Dream Team» επί σκηνής

Ο Σταύρος Ζαλμάς και η Πέμη Ζούνη δεν χρειάζονται συστάσεις. Είναι δύο ηθοποιοί που έχουν γράψει χιλιόμετρα στο θέατρο και την τηλεόραση και η χημεία τους είναι πλέον δοκιμασμένη και αδιαμφισβήτητη. Η συνάντησή τους επί σκηνής είναι από μόνη της ένα γεγονός, καθώς φέρνουν μαζί τους μια οικειότητα που κάνει τη σχέση του γιατρού και της πρώην ηθοποιού να μοιάζει απόλυτα αληθινή.

Η «βαριά» κληρονομιά που έγινε σύγχρονη ματιά

Το έργο είχε αφήσει εποχή στην Ελλάδα με τους θρυλικούς Λαμπέτη και Κατράκη. Η Βάνα Πεφάνη, όμως, δεν έμεινε στο παρελθόν. Προσέγγισε το κείμενο με μια σύγχρονη δραματουργική επεξεργασία, αποφεύγοντας τον συναισθηματικό εκβιασμό. Αντί για «δάκρυα με το ζόρι», επέλεξε τη διαύγεια και την ευφυΐα, επιτρέποντας στους ήρωες να αναπνεύσουν και στον θεατή να ταυτιστεί χωρίς να πιέζεται.

Η πρωτότυπη ζωντανή μουσική που «μιλάει» μέσω της τρομπέτας

Δεν είναι άλλη μια παράσταση με κονσέρβα μουσική. Η ζωντανή τρομπέτα (του Στέφανου Δαφνή) σε πρωτότυπες συνθέσεις του Μάνου Αντωνιάδη λειτουργεί σαν τρίτος χαρακτήρας. Προσθέτει μια ρομαντική νότα που δεν είναι «γλυκανάλατη», αλλά δίνει τον απαραίτητο ρυθμό στη μετάβαση από το γέλιο στη συγκίνηση και αντίστροφα.

Μια «απάντηση» στην εικονική μας μοναξιά

Όπως λέει και ο Σταύρος Ζαλμάς, ζούμε στην εποχή της υπερ-επικοινωνίας αλλά της μηδενικής ουσίας. Η παράσταση θυμίζει την αξία της φυσικής παρουσίας. Στον κόσμο των social media και της τεχνολογικής υπερφόρτωσης, ο Αρμπούζωφ μας πετάει το σωσίβιο του «απλού και του αληθινού». Είναι μια υπενθύμιση ότι αν δεν νιώσεις την ενέργεια του άλλου δίπλα σου, η επικοινωνία είναι απλώς μια εικονική φυλακή.

Το χιούμορ ως αντίδοτο στη φθορά

Παρά τον τίτλο, το έργο είναι γεμάτο από αυτό που ονομάζουμε «δαντελωτή ζωή»: ένα μείγμα μελαγχολίας και χιούμορ. Είναι η ιστορία δύο ανθρώπων που είχαν αποφασίσει να ζήσουν μόνοι, κλεισμένοι στα επαγγελματικά τους κάστρα, και ξαφνικά συνειδητοποιούν ότι ο έρωτας δεν ζητάει πιστοποιητικό ηλικίας. Είναι μια γιορτή για το «παιδί που κρύβουμε μέσα μας» και που, κατά τον Τσέχωφ, είναι το μόνο που αντιστέκεται στην γκρίζα πραγματικότητα.

Στο τέλος της ημέρας, η «Φθινοπωρινή Ιστορία» δεν είναι ένα μάθημα για το πώς να γερνάμε, αλλά μια υπενθύμιση για το πώς να παραμένουμε ζωντανοί.

*Θέατρο ΚΟΛΟΣΣΑΙΟΝ (Λεωφ. Βασιλίσσης Όλγας 150) | Από Παρασκευή 6 Μαρτίου έως 15 Μαρτίου | Ηλεκτρονικά εισιτήρια: MORE

Σχετικά Αρθρα
Σχετικά Αρθρα