«Η Θεσσαλονίκη είναι πρωτοπόρα»: Ζήσαμε μια προπόνηση παράκτιας κωπηλασίας στα νερά του Θερμαϊκού
Ο παγκόσμιος πρωταθλητής, Νίκος Γκουντούλας μιλάει στην Parallaxi για το άθλημα που ίδιος «έφερε» στην Ελλάδα και τις ωραίες στιγμές στην Πλαζ Αρετσούς
Εικόνες: Βασίλης Σβαρνιάς (σπουδαστής esp+)
Ερωτεύτηκε την παράκτια κωπηλασία μόλις την αντίκρισε σε ένα ταξίδι του μαζί με τον δίδυμο αδελφό του και έκτοτε πείσμωσε να φέρει το άθλημα στην Ελλάδα. 14 χρόνια μετά, οι Νίκος και Αποστόλης Γκουντούλας είδαν το όραμα τους να γίνεται πραγματικότητα.
Ένα απόγευμα Ιουνίου βρεθήκαμε στις εγκαταστάσεις του Κολυμβητικού Ομίλου Καλαμαριάς. Εκεί όπου στεγάζεται το τμήμα παράκτιας κωπηλασίας «Coastal Rowling Club Thessaloniki».
Η θάλασσα είναι ήρεμη και όλοι οι κωπηλάτες ετοιμάζονται να ρίξουν σε αυτή, τα διθέσια σκάφη τους για να ξεκινήσουν την προπόνηση τους.
Ο παγκόσμιος πρωταθλητής και προπονητής τους, Νίκος Γκουντούλας είναι συνέχεια στο πλάι τους. Ο δίδυμος αδερφός του Αποστόλης ή αλλιώς «ερωτικός μετανάστης» όπως τον αποκαλεί, ζει μόνιμα στην Ηγουμενίτσα, εκεί όπου φροντίζει το δεύτερο από τα τρία τμήματα του τμήματος, με το τελευταίο στη σειρά να βρίσκεται στην Αθήνα.
Ο Νίκος, μιλάει για τη θάλασσα με αγάπη. Για αυτόν, είναι ένα μέρος που καταφέρνει και ξεχνιέται, ενώ παράλληλα θέλει να φέρει τους ανθρώπους κοντά σε αυτή – πόσο μάλλον τους Θεσσαλονικείς – «που έχουν μόνιμα την πλάτη γυρισμένη στο Θερμαϊκό», όπως λέει. Την επιλέγει γιατί μπορεί να πάρει αποστάσεις από την πόλη και τον κόσμο με αποτέλεσμα να ηρεμεί.
Το κλίμα στην Πλαζ, είναι μοναδικό, ακόμα και σπάνιο θα έλεγε κανείς. Μοιάζει με ταινία. Στον αέρα επιπλέει ένα από αυτά τα φίλτρα που βλέπουμε σε κινηματογραφικά πλάνα, τα κίτρινα, με ένα ίχνος σκόνης, που δείχνει ανθρώπους να ζουν πλάι με τη θάλασσα. Δε τη φοβούνται, δεν τη θεωρούν ξένη, είναι κομμάτι της ζωής τους. Μπορεί να είχε μουντή μέρα, αλλά όλα φώτιζαν.
Λίγο πριν την προπόνηση οι κωπηλάτες αναμένουν να μάθουν πως θα κωπηλατήσουν, είτε κάποιος μόνος του, είτε με δεύτερο άτομο, είτε θα τοποθετηθούν τέσσερις μαζί στο σκάφος για τη σημερινή προπόνηση.
Στο γυμναστήριο την ίδια στιγμή βρίσκονται κωπηλάτες που αυτήν τη μέρα, είχαν διαφορετικό πρόγραμμα, μακριά από τη θάλασσα.
Όσοι ετοιμάζονται να μπουν στη θάλασσα για την προπόνηση παράκτιας κωπηλασίας, “ξεπαρκάρουν” τα σκάφη τους και τα ρίχνουν στα νερά της Πλαζ, με τον κάθε ένα αθλητή να βοηθάει τους υπόλοιπους.
Ο Νίκος, μου δίνει το χέρι του για να μπω στο φουσκωτό και ετοιμάζεται να προπονήσει τους αθλητές του. Με τη σφυρίχτρα κρεμασμένη στο λαιμό του και συνεχόμενες οδηγίες προς τους κωπηλάτες του, μου απαντάει στην πρώτη ερώτηση.
«Η πρώτη μου επαφή με την κωπηλασία έγινε στα Σέρβια Κοζάνης, από εκεί που κατάγομαι, σε μια τυχαία βόλτα στο Ναυτικό Όμιλο Κοζάνης. Ήμουν μαζί με τον αδερφό μου. Eίδαμε τα λευκά σκάφη να γλιστράνε στο νερό και μαγευτήκαμε από αυτήν την εικόνα. Την επόμενη μέρα γραφτήκαμε στον όμιλο και αρχίσαμε με πολύ όρεξη».
Αυτή η όρεξη που κατέκλυσε τα δύο αδέρφια είχε μια πρόωρη “τρικλοποδιά”
“Ξαφνικά αυτό που αγαπήσαμε μετατράπηκε σε εφιάλτης. Ο προπονητής μας τότε, έφυγε από την Κοζάνη και δεν αντικαταστάθηκε ποτέ, ήμασταν 13 χρονών και απογοητευτήκαμε πάρα πολύ».
Παρ’ όλα αυτά, η τύχη ήταν μαζί τους. Η αδερφή τους που σπούδαζε ΤΕΦΑΑ έφερε σε επαφή τους αδερφούς της με τον καθηγητή και προπονητή κωπηλασίας στον ΟΦΘ, Σάκη Αθανασιάδη, με αποτέλεσμα να πάρουν μεταγραφή εκεί.
«Τον πρώτο χρόνο κάναμε προπονήσεις στην Κοζάνη και ερχόμασταν τα Σαββατοκύριακα στη Θεσσαλονίκη. Το 2000 μετακομίσαμε μόνιμα εδώ και στη συνέχεια αρχίσαμε τον πρωταθλητισμό».
Η μετάβαση και η ωρίμαση
Ο Νίκος θυμάται τη μετάβαση από τις προπονήσεις στον πρωταθλητισμό με αγάπη και πολύ χαρά. Ο ίδιος πιστεύει πως ωρίμασε πάρα πολύ, τη μια μέρα ήταν στο χωρίο και θεωρούνταν “αλητάκι που κυκλοφορούσε με μηχανές” και την επόμενη έγινε πρωταθλητής Ελλάδας.
«Πάντα απολαμβάναμε τη διαδικασία της προπόνησης και κάθε μέρα θέλαμε να γίνουμε καλύτεροι. Όλο αυτό βγήκε αβίαστα. Φέραμε επιτυχίες στην Ελλάδα με τον αδερφό μου από μικρή ηλικία, εμείς δε θέλαμε να γίνουμε πρωταθλητές, απλά αγαπούσαμε αυτό που κάναμε. Ωριμάσαμε πάρα πολύ όμως και απότομα, έπρεπε να βοηθάμε την αδερφή μας γιατί αυτή ήταν κηδεμόνας μας και παράλληλα κάναμε σκληρή προπόνηση».
«Οι τίτλοι είναι το αποτέλεσμα»
Ο Νίκος, όποτε μιλάει για τις διακρίσεις του χρησιμοποιεί πάντοτε πληθυντικό πρόσωπο γιατί ήταν σε όλη του την πορεία μαζί με τον Αποστολή και όλα τα καταφέρανε μαζί. Το “αγκάθι” της καριέρας τους είναι οι Ολυμπιακοί Αγώνες. Το 2012 τερμάτισαν 9οι στο Λονδίνο αλλά «αυτός είναι ο αθλητισμός».
«Το ζήσαμε όλο μαζί, οι τίτλοι είναι το αποτέλεσμα. Μαζί με τον αδερφό μου κατακτήσαμε σχεδόν τα πάντα, Παγκόσμιο, Μεσογειακό, 5 φορές Ευρωπαϊκό. Μας έμεινε ένα απωθημένο το Ολυμπιακό μετάλλιο αλλά δεν πειράζει γιατί ήταν ένα όμορφο ταξίδι. Μια χρονιά θα έχεις θετικά αποτελέσματα, κάποια άλλοι όχι. Αποχαιρετήσαμε τον αθλητισμό “γεμάτοι” και ξέραμε κατευθείαν με τι θέλαμε να ασχοληθούμε μετά, την παράκτια κωπηλασία».
Η παράκτια κωπηλασία
Όλα ξεκίνησαν το 2010. Ο Νίκος και ο Αποστόλης, μετά από μια σπουδαία καριέρα ξέρουν ήδη τον επόμενο τους σταθμό. Η παράκτια κωπηλασία, ευρέως διαδεδομένη στην Ευρώπη, αλλά άγνωστη στην Ελλάδα, τους έχει κεντρίσει το ενδιαφέρον για να την αναπτύξουν του αθλήματος στη χώρα.
Τα πρώτα χρόνια ήταν δύσκολα, τα σχόλια που ακούγανε ήταν αρνητικά και όλοι αναρωτιόντουσαν “τι είναι αυτό”. Όμως οι δίδυμοι είχαν ονειρευτεί την ανάπτυξη του αθλήματος στην Ελλάδα και το 2014 ίδρυσαν το τμήμα παράκτιας κωπηλασίας “Coastal Rowing Club Thessaloniki”.
«Από τότε που ήμασταν αθλητές πηγαίναμε κόντρα στο ρεύμα. Λέγαμε ότι θα αφήσουμε την κωπηλασία για να αθληθούμε με την παράκτια και όλοι απορούσαν, ή μάλλον μας κορόιδευαν… εμείς είχαμε κολλήσει όμως γιατί συνδυάζει αθλητισμό, τουρισμό και πρωταθλητισμό σε μια βάρκα».
Για πρώτη φορά στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2028
Το 2028 η διοργάνωση θα προσθέσει στα αθλήματά της την παράκτια κωπηλασία γράφοντας ιστορία καθώς θα είναι η πρώτη φορά που θα υπάρξει το άθλημα σε Ολυμπιακούς Αγώνες. Ο Νίκος από την πρώτη στιγμή πίστευε πως θα συμβεί αυτό.
«Ερχόμουν σε κόντρα με ανθρώπους της κωπηλασίας. Μου έλεγαν γιατί να ασχοληθώ με ένα άθλημα που δεν υπάρχει στους Ολυμπιακούς, εγώ όμως ήξερα ότι η Παγκόσμια Ομοσπονδία πίστευε σε αυτό το σπορ. Όλο αυτό με κάνει να αισθάνομαι δικαίωση και αξίζει να σημειωθεί πως έγινε πιο γρήγορα από ‘τι πίστευα».
Οι διαφορές από την κλασική κωπηλασία
«Η βασική διαφορά είναι πως η παράκτια κωπηλασία αφορά ανοιχτή θάλασσα ενώ η κλασική κωπηλασία έχει να κάνει με λίμνες και ποτάμια. Στην παράκτια, δε μας αφορούν οι καιρικές συνθήκες βγαίνουμε και αν βρέχει. Η τεχνική και τα κουπιά είναι ίδια, επίσης μια διαφορά ακόμα είναι πως το σκάφος της παράκτιας έχει πιο γερό σκαρί, είναι πιο φαρδύ και βαρύ ενώ επίσης έχει αύλακα ροής, και να σε σκεπάσει το κύμα το νερό θα φύγει και κρατάει το σκάφος στεγνό με αποτέλεσμα να είναι ασφαλή.
Η τάση πλέον είναι οι αθλητές της κλασικής κωπηλασίας να μπορούν να ασχολούνται και με την παράκτια κωπηλασία, θα πάρει πολλά χρόνια να γίνει αυτόνομο άθλημα.
Η κωπηλασία είναι ένα από τα πιο απαιτητικά σπορ, από τα πιο τεχνικά και για αυτό είναι από τα πιο δημιουργικά αθλήματα. Σπάνια ακούμε κρούσματα ντόπινγκ. Δεν κερδίζει πάντα ο πιο δυνατός αλλά αυτός που συνδυάζει τα πάντα με τον καλύτερο τρόπο, αυτό είναι μαγικό. Εμείς από το 2013 προσπαθούμε να “ανοίξουμε” το σπορ στο κοινό».
Τα πρώτα χρόνια
Το 2013, ο Νίκος και ο Αποστόλης ξεκίνησαν να δημιουργούν κάτι όμορφο και μοναδικό. Ξεκίνησαν να διαδίδουν το άθλημα και να δημιούργησαν το πρώτο τμήμα παράκτιας κωπηλασίας. Οι δυό τους ήθελαν να μεταφέρουν στον κόσμο την ομορφιά αυτού του σπορ.
Τα πρώτα χρόνια ένιωσαν την ανταπόκριση από τον κόσμο που ήθελε να εξερευνήσει ένα διαφορετικό άθλημα και με το “καλημέρα” υπήρξε μεγάλη αγάπη από τους νέους αθλητές με αποτέλεσμα το τμήμα να περιλαμβάνει και 100 άτομα αγκαλιάζοντας την παράκτια κωπηλασία.
Το δύσκολο κομμάτι για το Νίκο ήταν διαχείρηση του κόσμου και το πως να “τρέξει” ένα τέτοιο τμήμα.
«Προσπάθησα να βρω τη χρυσή τομή. Να μάθω στον κόσμο πως θα κάνουμε αθλητισμό και όχι πρωταθλητισμό και θα είναι ανοιχτό για όλους. Ήταν challenge το να γυμνάσω τον κόσμο, να τον προπονήσω και στο τέλος να τους κρατήσω εδώ. Το εύκολο θα ήταν να βγουν έξω για μετάλλια. Ήθελα ο κόσμος να καταλάβει ότι δε βγαίνει στη θάλασσα για βόλτα, αλλά για προπόνηση».
«Η Θεσσαλονίκη είναι πρωτοπόρος σε αυτό το άθλημα»
Έχοντας σβήσει τη μηχανή και ενώ οι αθλητές κάνουν το διάλειμμά τους, ο Νίκος τους κοιτάει γεμάτος περηφάνια όσο όλοι μεταξύ τους λένε αστεία από το ένα σκάφος στο άλλο, σαν μια άλλη οικογένεια που έχει βγει για κωπηλασία.
«Τελικά, υπάρχει μέλλον στην Ελλάδα για αυτό το άθλημα;», τον ρωτάω.
«Πριν 10 χρόνια θα σου έλεγα πως είναι όλα στάσιμα όμως πλέον η Ελλάδα έχει καταλάβει την προοπτική και τη δύναμη της παράκτιας κωπηλασίας. Όλοι οι όμιλοι προσπαθούν να προμηθευτούν σκάφη και να δημιουργήσουν τμήματα κάτι το οποίο με χαροποιεί πάρα πολύ γιατί εδώ και πολλά χρόνια παλεύω για αυτό με τον αδερφό μου. Η Θεσσαλονίκη είναι πρωτοπόρος σε αυτό το άθλημα. Το 2014 οργάνωσε το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα μπροστά στο Λευκό Πύργο ενώ ακόμα δεν είχαμε σκάφη.
Στην Ελλάδα έχουμε μια εμμονή μόνο με τους πρωταθλητές αφήνοντας πάντα μια τεράστια βάση ανεκμετάλλευτη. Εμείς θέλουμε να αναδείξουμε ενήλικες αθλητές. Έχω δει με τα μάτια μου να διώχνουν από Όμιλο άνθρωπο που ήθελε να ασχοληθεί με την κωπηλασία “επειδή ήταν πολύ μεγάλος”… Για αυτό εμείς αντιδράσαμε και προπονούμε μόνο ενήλικες. Στον όμιλο μας έχουμε ανθρώπους μέχρι 75 ετών».
Το ρίσκο
Η καριέρα του Νίκου, ολοκληρώθηκε ως ένας επιτυχημένος αθλητής. Είχε κατακτήσει σχεδόν τα πάντα και έφευγε από το άθλημα του γεμάτος. Για πολλούς, τα δύο αδέλφια είναι οι GOAT (σ.σ. Greatest Of All Time) της κωπηλασίας στην Ελλάδα.
Όμως, οι δίδυμοι ήθελαν κάτι ακόμα. Το κάτι παραπάνω. Η μια επιλογή του Νίκου όταν «κρέμασε τα παπούτσια του» θα ήταν να γίνει – όπως του προτάθηκε – να γίνει υπεύθυνος αγωνιστικής ομάδας ενός Ομίλου ή να δουλέψει στην Εθνική ομάδα ως προπονητής.
«Μέχρι και εκεί πήγαμε κόντρα!»
Στην πρώτη πρόταση, ο Νίκος πρότεινε στον τότε πρόεδρο των Φίλων Θαλάσσης, Νίκο Καιρίδη, να γίνει κάτι καινοτόμο στη χώρα, που σε όλο αυτό θα επένδυε και ο ίδιος. Και έκτοτε, ιστορία.
Πόσο έχεις αλλάξει μέσα σου από το 2013; Και ως άνθρωπος και ως αθλητής
Σκεπτόμενος ο Νίκος ανάβει τη μηχανή και σφυρίζει στους αθλητές του για το επόμενο run. Αυτό που τον έχει βοηθήσει πάρα πολύ στην αλλαγή μέσα του είναι η επαφή με τους ενήλικες που προπονεί.
«Η επαφή μου με αγύμναστους ενήλικες που δεν ήταν αθλητές και πρωταθλητές με βοήθησε να γίνω πιο ανεκτικός, λίγο πιο δημοκρατικός θα έλεγα με κόσμο που δεν ξέρει κάτι και θέλει να το μάθει. Ως αθλητής ήμουν πολύ απαιτητικός, με τον αδερφό μου, τους γύρω μου αλλά και τον ίδιο μου τον εαυτό. Αν λίγο έγερνε το σκάφος ο αδερφός μου παίζαμε… ξύλο. Ήμουν πάντα στην τσίτα. Σήμερα θαυμάζω τον κόσμο που μετά τη δουλειά του έρχεται να γυμναστεί και έρχεται σε επαφή με τη θάλασσα».
Η σχέση του με τον αδερφό του και οι γονείς τους
Μιλώντας συνέχεια για τον Αποστόλη του εκφράζω μια σκέψη μου. Το κλασικό στερεότυπο που ακούγεται συχνά για τις οικογένειες και τις επιχειρήσεις «Μην ανοίξεις μαγαζί με το σόι σου» ή «Μη δουλεύεις με συγγενικά άτομα, δε θα πάει καλά».
Τέτοιες ατάκες μπορεί να ακουστούν από πολλά στόματα, αλλά ο Νίκος με τον Αποστολή σπάνε τα στερεότυπα – και ας μου λέει πως μαλώνουν συνέχεια…
«Εμείς “σκοτωνόμαστε” συχνά. Είμαστε ο ίδιος άνθρωπος και ως δίδυμοι έχουμε de facto ότι πρέπει να είμαστε το ίδιο, αν κάποιος έχει κάποια άλλη άποψη καταλήγουμε στο να μαλώνουμε… Αν δεν ήταν ο Αποστόλης όμως στα πρώτα μου βήματα δεν θα είχα καταφέρει τίποτα.
Ήταν ένα πολύ δύσκολο εγχείρημα γιατί κινούμασταν σε αχαρτογράφητα νερά, δεν ξέραμε πως θα πάει όλο αυτό. Είχαμε επενδύσει πολλά λεφτά αλλά μετά από 11 χρόνια μπορούμε να πούμε πως κάτι έχουμε κάνει. Το άθλημα αναπτύσσεται και όλο αυτό μας έχει ανταμείψει».
Οι δίδυμοι προέρχονται από μια οικογένεια… εκπαιδευτικών και στην αρχή είχαν πάθει σοκ που τα παιδιά τους δεν ασχολούνταν με το διάβασμα και τους είχε “πάρει τα μυαλά” ο αθλητισμός. Στα χρόνια του πρωταθλητισμού, η μητέρα τους ήταν «ευτυχώς αρνητική».
Τον ρωτάω γιατί του άρεσε που ήταν αρνητική και μου εξηγεί πως ήθελε τα παιδιά της να μη ζορίζονται και θεωρούσε πως ο αθλητισμός δεν είχε καριέρα, κάτι που τελικά άλλαξε και πλέον οι γονείς τους είναι πάρα πολύ χαρούμενοι γιατί βλέπουν πως τα παιδιά τους ασχολούνται με κάτι που αγαπάνε και τους εμπνέει.
«Είμαι πιο περήφανος για την παράκτια κωπηλασία παρά για την καριέρα μου ως αθλητής»
Αυτά ξεστομίζει ο Νίκος όταν τον ρωτάω πως νιώθει που έχει βάλει το λιθαράκι του και έχει φέρει στην Ελλάδα τον κόσμο την παράκτιας κωπηλασίας, και με σοκάρει.
Συνεχίζοντας μου λέει πως όλο αυτό ήταν μια προσπάθεια από το μηδέν σε ιδέα και εκτέλεση μεταξύ τους και ανθρώπους που τους στήριζαν.
Ενώ κλείνει λέγοντας πως ο πρωταθλητισμός έχει τέλος, όλο αυτό που έχει φτιαχτεί δεν θα τελειώσει ποτέ, και πως έχει μόλις ξεκινήσει.
Δε γίνεται να μη τον ρωτήσω «αν δεν είχες τα μετάλλια σου, θα ήσουν το ίδιο ευτυχισμένος;».
«Δε θα άλλαζε τίποτα μέσα μου. Θα ήμουν το ίδιο ευτυχισμένος. Το να έρχομαι εδώ κάθε μέρα με χαροποιεί. Το κάνω 11 χρόνια και θέλω να συνεχίσω να το κάνω για πάντα. Είναι μαγικό αυτό που έχει η θάλασσα. Μπορεί να ζεις στην πιο πυκνοκατοικημένη περιοχή και να ηρεμείς. Κάθε μέρα στο ίδιο σημείο να βγαίνω με το φουσκωτό, θα νιώθω διαφορετικά».
Οι θάλασσες της Θεσσαλονίκης
Για 11 χρόνια το τμήμα παράκτιας κωπηλασίας του Νίκου έκανε προπόνηση στο Θερμαϊκό, τη στιγμή που μιλάμε η παλιά παραλία είναι γεμάτη φυτοπλαγκτόν ενώ φυσικά παρόμοια φαινόμενα υπάρχουν στην περιοχή καθ’ όλη τη διάρκεια του χρόνου.
Τα φαινόμενα αυτά εκνευρίζουν το Νίκο αλλά όπως ο ίδιος μου λέει είναι αισιόδοξος γιατί ο μικρός του εαυτός γνώρισε έναν χειρότερο Θερμαϊκό τη δεκαετία του ’90 και πλέον βλέπει πως τα πράγματα βελτιώνονται.
Παράλληλα συμπληρώνει πως πρόκειται για έναν ζωντανό κόλπο και πως στις προπονήσεις τους συναντάνε δελφίνια, θαλάσσιες χελώνες και άλλα ζώα. Ενώ τονίζει πως τα πράγματα θα φτιάξουν με τη βοήθεια των ανθρώπων και το πως αντιμετωπίζουν οι ίδιοι οι Θεσσαλονικείς το Θερμαϊκό.
Για το Νίκο, η Πλαζ, η θάλασσα που εδώ και έναν χρόνο υποδέχεται τις προπονήσεις του τμήματος παράκτιας κωπηλασίας, είναι ένα διαμάντι για τη Θεσσαλονίκη δίχως όμως να έχει την αξία και την αναγνωρισημότητα από τους πολίτες.
Τι θα έλεγες σε κάποιον που θέλει να αρχίσει θαλάσσια σπορ αλλά και τι οφέλη έχει;
«Πρέπει να αισθανθεί ευλογημένος που σε μια πόλη της έκτασης της Θεσσαλονίκης η θάλασσα είναι τόσο προσβάσιμη και φιλόξενη για όλους και όποιον θέλει να ασχοληθεί με κάποιο άθλημα όπως η κωπηλασία ή η ιστιοπλοΐα. Θα του έλεγα να δει την ομορφιά της θάλασσας αλλά και την ομορφιά της πόλης, από τη θάλασσα και δε θα το μετανιώσει. Στο τμήμα μας, προσπαθούμε να κρατήσουμε μια ισορροπία με τη θάλασσα/φύση και φυσικά έχουμε το δυνατό κομμάτι του αθλητισμού και της φυσικής κατάστασης». Όπως λέει, λίγα σπορ μπορούν να τα συνδυάσουν και τα δύο.
Το τμήμα παράκτιας κωπηλασίας για νέα παιδιά
Από του χρόνου, μετά από τόσα χρόνια ενασχόλησης των διδύμων με το τμήμα που έχουν δημιουργήσει για ενήλικες που θέλουν να ασχοληθούν με το άθλημα, έφτασε η στιγμή να ανοίξει ο δρόμος για τα νέα παιδιά που θέλουν να μπουν σε αυτόν τον κόσμο.
«Για εμένα είναι ακόμα ένα ρίσκο. Είναι κάτι το οποίο ανυπομονώ να ζήσω αλλά θέλω να διατηρήσω αυτό που κάνουμε και τώρα και να βαδίσω στην ισορροπία μεταξύ αθλητισμού και πρωταθλητισμού γιατί ξέρω πως ο πρωταθλητισμός είναι για λίγους και για λίγο καιρό ενώ ο αθλητισμός είναι για πάντα. Αυτό θέλω να περάσω στα νέα παιδιά.
Η συνταγή υπάρχει απλά πλέον θα αφορά κόσμο άνω των 10 ετών και υπάρχει ήδη ανταπόκριση και ελπίζω πως θα πάει καλά. Οι συνθήκες υπάρχουν».
Το ντοκιμαντέρ
Τα δύο αδέρφια δημιούργησαν ένα ντοκιμαντέρ για το άθλημα και στις 26 Ιουνίου θα παιχτεί στο Ολυμπιακό Μουσείο της Θεσσαλονίκης. Όλο αυτό πραγματοποιήθηκε για να μάθει ο κόσμος την παράκτια κωπηλασία.
Η αρχή έγινε από μια προσπάθεια δημιουργίας ενός μικρού ντοκιμαντέρ για τα 10 χρόνια του τμήματος σκεπτόμενοι πως θα αφήσουν κάτι πίσω.
Όμως όταν ο σκηνοθέτης μαζί με τα αδέρφια αντίκρισαν το πόσο υλικό υπάρχει διαθέσιμο, σκέφτηκαν να φτιάξουν κάτι μεγαλύτερο.
Ο Νίκος θα ήθελε το κοινό να φύγει από την αίθουσα έχοντας καταλάβει πως όλα είναι θέμα πρωτοβουλίας, τρέλας, προσπάθειας και πως ο αθλητισμός δεν έχει ηλικία.
Πώς θα ήθελες να είναι η παράκτια κωπηλασία σε 10 χρόνια στην Ελλάδα;
Η μηχανή του φουσκωτού έχει σβήσει. Η θάλασσα είναι ήρεμη. Έχουμε φτάσει από την Πλαζ μέχρι το ΙΚΕΑ. Στη διαδρομή έχουμε δει την πόλη με άλλο μάτι, από μια άλλη πλευρά. Κτίρια, πράσινα, εγκαταστάσεις όλα έχουν περάσει από τα μάτια μας.
Η σφυρίχτρα του Νίκου κρέμεται στα δάχτυλα του και περιμένει να αρχίσει για την επιστροφή στη βάση του μαζί με τους αθλητές του που βρίσκονται γύρω μας και απολαμβάνουν το διάλειμμά τους παίρνοντας βαθιές ανάσες. Η μουντή μέρα φαίνεται πως φτάνει στο τέλος της. Ο ήλιος δε μας κάνει το χατίρι να μας χαρίσει ένα όμορφο ηλιοβασίλεμα και κρύβεται πίσω από τα σύννεφα.
Παρ’ όλα αυτά υπάρχει γύρω μας μια σπάνια ηρεμία που πολλοί δεν έχουν γνωρίσει ποτέ. Μακριά από όλους και από όλα, ρωτάω το Νίκο πως ονειρεύεται το άθλημα που ο ίδιος “έφερε” στην Ελλάδα σε λίγα χρόνια.
Όνειρο του είναι δει μεγάλα τμήματα παράκτιας κωπηλασίας σε όλους τους Ομίλους με μικρούς και μεγάλους να συμμετέχουν σε αυτό κάνοντας το άθλημα μαζικά και να καταφέρει ο κόσμος να ξεκολλήσει από το δίπολο αθλητισμός-πρωταθλητισμός.
Η προπόνηση έχει ολοκληρωθεί. Με το φουσκωτό επιστρέφουμε στη στεριά και εκεί συναντάω το πράγμα που μου έκανε μεγαλύτερη εντύπωση από όλα όσα έχω δει και έχω ακούσει.
Όλοι οι κωπηλάτες, μηδενός εξαιρουμένου, βοηθάνε ο ένας τον άλλον για να τραβήξουν τα σκάφη τους από τη θάλασσα. Από τον πρώτο μέχρι τον τελευταίο όπου και να γυρνούσα το κεφάλι μου έβλεπα ανθρώπους να βοηθάνε ανθρώπους.
Αφού ολοκληρωθεί και αυτή η διαδικασία και βγάλουν το νερό από τα σκάφη, και τα κουπιά μπουν στις θέσεις τους, οι κωπηλάτες – ή όπως πλέον αποκαλώ το συγκεκριμένο τμήμα, οικογένεια – κάθισε γύρω από ένα τραπέζι και ξεκίνησαν να μιλάνε μεταξύ τους τρώγοντας σνακ και πίνοντας αναψυκτικά και μπίρες.
Από πάνω μας σκοτάδι, στο background ήσυχη μουσική να καλύπτει τα γέλια μας και όσα λέμε και πλέον όλοι μας είχαμε γίνει μια παρέα, χάρη στην φιλοξενία του τμήματος παράκτιας κωπηλασίας Coastal Rowling Club.
