Η νίκη του Τζέιμς Ταλαρίκο δείχνει τις δυνατότητες ενός ταξικού μηνύματος

Ο Τζέιμς Ταλαρίκο κέρδισε χθες το βράδυ τις προκριματικές εκλογές του Δημοκρατικού Κόμματος για τη Γερουσία στο Τέξας διεξάγοντας μια εκστρατεία που επικεντρώθηκε στους Τεξανούς ψηφοφόρους, όχι στην υπεράσπιση του Δημοκρατικού Κόμματος ή των ηγετών του. Το αν αυτό θα είναι αρκετό για να κερδίσει και τις γενικές εκλογές είναι άλλο ζήτημα.

Ωστόσο, οι προκριματικές αυτές έδωσαν απαντήσεις σε ορισμένα κρίσιμα ερωτήματα σχετικά με την κατεύθυνση που μπορεί να πάρει το Δημοκρατικό Κόμμα του Τέξας, τόσο τώρα όσο και τα επόμενα χρόνια.

Η κούρσα για τη Γερουσία στο Τέξας υπήρξε έντονη και διχαστική….Στην πραγματικότητα, αντί για τις πολιτικές διαμάχες που κυριάρχησαν στις προκριματικές των Δημοκρατικών για την προεδρία το 2020, αυτή η αναμέτρηση αφορούσε πολύ περισσότερο το ύφος παρά την ουσία. Αλλά σε αυτή την περίπτωση, το ύφος έχει σημασία.

Ο Ταλαρίκο συνέδεσε τον χριστιανισμό του με ένα μήνυμα οικονομικού λαϊκισμού. «Η ταξική σύγκρουση υπάρχει ήδη σε αυτή τη χώρα. Είναι οι δισεκατομμυριούχοι που διεξάγουν πόλεμο εναντίον όλων των υπόλοιπων», είπε σε έναν ψηφοφόρο σε μια συγκέντρωση τύπου town hall. Η ικανότητά του να αξιοποιήσει αυτή τη λαϊκή οργή εξηγεί αναμφίβολα ένα βασικό στοιχείο της νίκης του: ο Ταλαρίκο πέτυχε τεράστια ποσοστά σε κομητείες όπου είχε κερδίσει ο Μπέρνι Σάντερς στις προκριματικές του 2020 στο Τέξας. Το γεγονός ότι κατάφερε κάτι τέτοιο, ενώ δεν υποστηρίζει την εμβληματική πρόταση του Σάντερς για καθολική δημόσια ασφάλιση υγείας (Medicare for All), θέτει κρίσιμα ερωτήματα για το προοδευτικό κίνημα στο Τέξας αλλά και σε εθνικό επίπεδο.

Ταυτόχρονα, όμως, δείχνει και τη βιωσιμότητα της υποψηφιότητάς του. Η προσέγγιση ψηφοφόρων — ιδιαίτερα των ισπανόφωνων ψηφοφόρων στο Νότιο Τέξας που τα τελευταία χρόνια απομακρύνονται από το Δημοκρατικό Κόμμα — θα αποτελέσει βασικό στοιχείο οποιουδήποτε «θαύματος» στο Τέξας. Και πράγματι, μια νίκη Δημοκρατικού σε πολιτειακό επίπεδο στο Τέξας θα έμοιαζε με θαύμα. Για να συμβεί αυτό χρειάζεται ένας αγγελιοφόρος που θα ενώνει τους ανθρώπους γύρω από ένα μήνυμα που αντιπαραθέτει τους εργαζόμενους απέναντι στην τάξη των δισεκατομμυριούχων. Τουλάχιστον στις προκριματικές των Δημοκρατικών, ο Ταλαρίκο έδειξε ότι μπορεί να το κάνει.

Από την πλευρά της, η Κρόκετ παρουσίασε τον εαυτό της ως μαχήτρια εναντίον του Ντόναλντ Τραμπ και του MAGA. Η αποτελεσματικότητα αυτής της στρατηγικής ήταν αμφίβολη σε μια πολιτεία με τόσους πολλούς ψηφοφόρους του Τραμπ. Η προεκλογική της στρατηγική δεν ενέπνεε εμπιστοσύνη. Όπως ανέφερε η Houston Chronicle, η στρατηγική της βασιζόταν σε «διάσημους υποστηρικτές και μηχανισμούς κινητοποίησης ψηφοφόρων». Πρόκειται ουσιαστικά για αντιγραφή της ιστορικά αποτυχημένης προεδρικής εκστρατείας της Κάμαλα Χάρις. Ωστόσο, σε μια προκριματική εκλογή όπου κυριαρχούν πιστοί ψηφοφόροι των Δημοκρατικών, η φήμη της ως «μαχητικής» πολιτικού θα μπορούσε να την καταστήσει ανταγωνιστική. Η γνωστή της αντιπαράθεση με τη Μάρτζορι Τέιλορ Γκριν, αλλά και η συνήθειά της να αποκαλεί τον δεξιό κυβερνήτη του Τέξας, Γκρεγκ Άμποτ — ο οποίος χρησιμοποιεί αναπηρικό αμαξίδιο — «Governor Hot Wheels», σίγουρα της χάρισαν ορισμένους θαυμαστές.

Ωστόσο, η τάση της Κρόκετ να προσβάλλει ανθρώπους δεν περιοριζόταν μόνο σε πολιτικούς. Σε συνέντευξή της στο Vanity Fair μετά την ήττα της Χάρις, ισχυρίστηκε ότι οι ισπανόφωνοι ψηφοφόροι στο Τέξας που ψήφισαν τον Τραμπ είχαν «νοοτροπία σκλάβου». Αυτό αποκάλυψε μια στάση περιφρόνησης προς τους ψηφοφόρους που συμμερίζονται η ίδια και πολλά άλλα στελέχη του κόμματος — απλώς σπάνια εκφράζεται δημόσια. Και όταν αντιμετώπισε κριτική για τη στήριξή της στο Ισραήλ, η Κρόκετ επιτέθηκε συχνά στους επικριτές της, κατηγορώντας τους ότι συμμετέχουν σε μια «συντονισμένη επίθεση».

Στο ζήτημα του Ισραήλ, κανένας από τους δύο υποψηφίους δεν χαρακτήρισε «γενοκτονία» τη γενοκτονία στην Παλαιστίνη. Η Κρόκετ ψήφισε πρόσφατα υπέρ ενός ακόμη πακέτου στρατιωτικής βοήθειας ύψους 3,3 δισεκατομμυρίων δολαρίων προς το Ισραήλ. Και παρότι δεν λαμβάνει χρήματα από την American Israel Public Affairs Committee (AIPAC), η οργάνωση χαιρέτισε την ψήφο της. Ο Ταλαρίκο, από την άλλη πλευρά, έχει αρνηθεί να δεχτεί χρήματα από την AIPAC και όταν ερωτάται για το ζήτημα μιλά σε ηθικούς όρους: «Νομίζω ότι ο Θεός μας φωνάζει αυτή τη στιγμή από τη Γάζα». Υποστηρίζει την απαγόρευση αποστολής «επιθετικών όπλων» στο Ισραήλ, αλλά συνεχίζει να στηρίζει το σύστημα Iron Dome.

Μπορούμε να ασκήσουμε κριτική στους ηγέτες μας;

«Ο Τζο Μπάιντεν μάς απογοήτευσε», είπε ο Ταλαρίκο σε έναν αναποφάσιστο ψηφοφόρο σε ένα βίντεο της πλατφόρμας Jubilee που το είδαν πάνω από ένα εκατομμύριο άνθρωποι. Όταν ρωτήθηκε η Κρόκετ στο Texas Monthly αν μετανιώνει που είχε κατατάξει τον Μπάιντεν ανάμεσα στους «μεγαλύτερους προέδρους» και είχε χαρακτηρίσει την Κάμαλα Χάρις «τέλεια υποψήφια», απάντησε: «Όχι. Νομίζω ότι τώρα ο κόσμος εκτιμά αυτό που έκανε ο Τζο Μπάιντεν». Η Χάρις υποστήριξε αργά την Κρόκετ, δημοσιεύοντας ένα αυτοματοποιημένο τηλεφώνημα που καλούσε τους ψηφοφόρους: «Ήρθε η ώρα να γίνει το Τέξας μπλε».

Για πολύ καιρό, οι Δημοκρατικοί στο Τέξας και σε ολόκληρη τη χώρα αρνούνται να εξετάσουν με ειλικρίνεια τις αποτυχίες τους και να ασκήσουν κριτική στην ηγεσία του κόμματός τους. Η προθυμία του Ταλαρίκο να αναγνωρίσει αυτές τις αδυναμίες, σε συνδυασμό με τη λαϊκιστική ρητορική του, έπαιξε σημαντικό ρόλο στην επιτυχία του σε περιοχές που είχαν στηρίξει τον Σάντερς. Η εκστρατεία του προσαρμόστηκε στους εργαζόμενους του Τέξας, με φράσεις όπως: «Η μεγαλύτερη διαίρεση στη χώρα μας δεν είναι Αριστερά εναντίον Δεξιάς — είναι κορυφή εναντίον βάσης». Αυτή η λαϊκιστική ρητορική είναι εξαιρετικά αποτελεσματική και αντλεί από τις βαθιές ρίζες του Τέξας ως ενός από τα λίκνα του λαϊκισμού. Το ερώτημα τώρα είναι αν ο Ταλαρίκο θα μπορέσει να αξιοποιήσει αυτή την παράδοση στις γενικές εκλογές.

Το δίλημμα του Τέξας

Έχει γίνει σχεδόν κοινοτοπία να μιλά κανείς για τις δεκαετίες που το Δημοκρατικό Κόμμα του Τέξας πέρασε στην πολιτική «έρημο». Το 1994 ήταν η τελευταία χρονιά που ένας Δημοκρατικός κέρδισε πολιτειακό αξίωμα — γεγονός που επαναλαμβάνεται σχεδόν σε κάθε συζήτηση για την πολιτική του Τέξας. Ωστόσο, η πολιτική της πολιτείας μοιάζει παγωμένη στον χρόνο: οι Δημοκρατικοί συνεχίζουν να βρίσκουν νέους δρόμους προς την πολιτική ανυπαρξία. Ένας από τους πιο επιζήμιους ήταν η υπερβολική πίστη στην ιδέα ότι «η δημογραφία είναι πεπρωμένο».

Η ιδέα αυτή βασιζόταν σε έναν τύπο φυλετικού ουσιοκρατισμού: την αντίληψη ότι μόλις οι λευκοί έπαυαν να αποτελούν την πλειοψηφία των ψηφοφόρων στο Τέξας, οι Δημοκρατικοί θα κέρδιζαν επειδή οι μη λευκοί θα ψήφιζαν αυτόματα το Δημοκρατικό Κόμμα. Όμως στο Τέξας, ακόμη κι όταν οι λευκοί έπαψαν να είναι η μεγαλύτερη πληθυσμιακή ομάδα, η τύχη των Δημοκρατικών παρέμεινε θλιβερή. Και το 2024 το όνειρο αυτό όχι μόνο διαψεύστηκε — αλλά μετατράπηκε σε χλεύη από τον Τραμπ. Ο δισεκατομμυριούχος δημαγωγός αύξησε τα ποσοστά του μεταξύ των μαύρων ψηφοφόρων και κυρίως μεταξύ των ισπανόφωνων Τεξανών. Το άλλοτε σταθερά «μπλε» Νότιο Τέξας κατέρρευσε και έγινε «κόκκινο του Τραμπ».

Η θεμελιώδης αποτυχία των Δημοκρατικών στο Τέξας ήταν η πεποίθηση ότι κάποιος συνδυασμός κινητοποίησης και ευνοϊκών δημογραφικών αλλαγών θα έφερνε τη νίκη. Πρόκειται για έναν τρόπο σκέψης που οδηγεί σε παθητικές εκστρατείες και καταστροφικά εκλογικά αποτελέσματα. Το αντίθετο αυτής της προσέγγισης είναι η πολιτική της εργατικής τάξης: η προσπάθεια να πειστούν οι ψηφοφόροι να δουν την πολιτική με νέο τρόπο και να δουν τον εαυτό τους ως μέλη μιας ευρύτερης κοινότητας εργαζομένων, παραμερίζοντας τον πολιτισμικό πόλεμο και ενώνοντας δυνάμεις γύρω από ένα απλό μήνυμα οικονομικού λαϊκισμού. Στο Τέξας έχουμε ήδη δει ελπιδοφόρα σημάδια μιας νέας εργατικής εναλλακτικής απέναντι στον τραμπισμό. Σε αυτό το σημείο, ο Ταλαρίκο θα έκανε καλά να αντλήσει διδάγματα από τη νίκη της συνδικαλίστριας Τέιλορ Ρέμετ, η οποία μόλις κατέκτησε μια περιφέρεια όπου ο Τραμπ είχε κερδίσει με διαφορά +17.

Κοιτάζοντας μπροστά

Η νίκη του Ταλαρίκο αποτελεί νίκη απέναντι σε μια κουρασμένη εκδοχή της πολιτικής του Δημοκρατικού Κόμματος: προσανατολισμένη στην ταυτότητα, πιστή στην κομματική ηγεσία, υπερβολικά φιλική προς το Ισραήλ και εχθρική απέναντι στην κριτική. Αντίθετα, η πολιτική του Ταλαρίκο είναι στραμμένη προς τα έξω, επιδιώκοντας να επαναπροσεγγίσει ψηφοφόρους της εργατικής τάξης που είχαν στραφεί στους Ρεπουμπλικανούς. Συχνά αυτό παρερμηνεύεται ως μετριοπάθεια ή ακόμη και συντηρητισμός. Όμως ο Ταλαρίκο δεν προσπαθεί να προσελκύσει Ρεπουμπλικανούς μετατοπιζόμενος προς τα δεξιά. Αντίθετα, χρησιμοποιεί τη γλώσσα του «πάνω εναντίον κάτω» αντί για «Αριστερά εναντίον Δεξιάς». Στα κοινωνικά ζητήματα ευθυγραμμίζεται με τους προοδευτικούς και συχνά γίνεται στόχος χλευασμού από τη Δεξιά για τον τρόπο που ερμηνεύει τη Βίβλο. Πρόκειται για μια πολιτική που κοιτά προς τα έξω, όχι για μια συντηρητική πολιτική. Πολλά έχουν ειπωθεί για την πίστη του Ταλαρίκο και για το αν μπορεί να τον βοηθήσει να προσεγγίσει τους χριστιανούς συντηρητικούς στις γενικές εκλογές. Οι υποστηρικτές του συχνά το παρουσιάζουν ως μεγάλο πλεονέκτημα. Όμως αυτά τα επιχειρήματα παραβλέπουν μια δυσάρεστη πραγματικότητα του σύγχρονου χριστιανικού συντηρητισμού: ενδιαφέρεται πολύ λιγότερο για τη συμφωνία με το Ευαγγέλιο και πολύ περισσότερο για την τιμωρία των «εχθρών» του συντηρητικού κινήματος. Ο ίδιος ο Ταλαρίκο εξέφρασε αμφιβολίες στο New Yorker, λέγοντας: «Πιστεύουμε ότι μπορούμε να κάνουμε πραγματική πρόοδο με τους χριστιανούς», αλλά όταν πρόκειται για την κατάκτηση της ευαγγελικής ψήφου «σήκωσε τους ώμους». Παρ’ όλα αυτά, η αμφισβήτηση της κυριαρχίας των Ρεπουμπλικανών μεταξύ των θρησκευόμενων ψηφοφόρων στο Τέξας αποτελεί μεγάλο βήμα για την Αριστερά.

Πού αφήνει τη ριζοσπαστική Αριστερά η νίκη του Ταλαρίκο; Είναι η καλύτερη δυνατή έκβαση σε σχέση με την εναλλακτική της Κρόκετ· αντιπροσωπεύει μια πιο τολμηρή και παραγωγική πορεία για τους Δημοκρατικούς από ό,τι θα ήταν δυνατό με την Κρόκετ ως υποψήφια. Ταυτόχρονα, δημιουργεί έντονη αντίθεση με την καταστροφική εκστρατεία του Κόλιν Όλρεντ για τη Γερουσία το 2024. Στο πεδίο της εργασίας, ο Ταλαρίκο στηρίζει τον νόμο PRO Act και αναμένεται να κερδίσει τη στήριξη των συνδικάτων του Τέξας, τα οποία εξελίσσονται σε σημαντική δύναμη στην πολιτική της πολιτείας — μια ιδιαίτερα αναγκαία εξέλιξη. Και μια μακρά προεκλογική περίοδος κατά την οποία ένας σημαντικός πολιτικός του Τέξας καταγγέλλει τους δισεκατομμυριούχους είναι κάτι θετικό για την πολιτεία. Ο Ταλαρίκο δεν θα είχε κερδίσει χωρίς τις προόδους που έχουν κάνει οι προοδευτικοί στο Τέξας και χωρίς την επιτυχία του Σάντερς στην πολιτεία το 2020 μεταξύ ψηφοφόρων που ένιωθαν εγκαταλελειμμένοι από το Δημοκρατικό Κόμμα. Γι’ αυτό και το γεγονός ότι ο Ταλαρίκο δεν υποστηρίζει το Medicare for All είναι απογοητευτικό [στην πραγματικότητα το υποστηρίζει…προαιρετικά και ως σύνθημα]. Εξίσου αποθαρρυντικό ήταν ότι αυτή η αδυναμία δεν αποτέλεσε μεγαλύτερο ζήτημα για τους προοδευτικούς ψηφοφόρους στο Τέξας.

Για να κερδηθεί το Τέξας θα χρειαστούν περισσότερα από ρητορική. Θα χρειαστεί πραγματική ηγεσία που θα συνδέει το αίσθημα αδικίας με τον ταξικό πόλεμο «από τα πάνω» και θα κατευθύνει τους ανθρώπους να δώσουν αυτή τη μάχη τόσο στην κάλπη όσο και στον χώρο εργασίας.

Προς το παρόν, όμως, η νίκη του Ταλαρίκο αποτελεί ακόμη ένα σημάδι ότι μια πολιτική που επικεντρώνεται στην τάξη των δισεκατομμυριούχων, χρησιμοποιεί λαϊκιστική ρητορική και ενδιαφέρεται πραγματικά να κερδίσει ψηφοφόρους που εγκατέλειψαν το Δημοκρατικό Κόμμα μπορεί να επικρατήσει. Για να προχωρήσει όμως ακόμη περισσότερο, θα χρειαστεί να συνεχιστεί η οικοδόμηση της πολιτικής συμμαχίας ανάμεσα στο οργανωμένο εργατικό κίνημα και την πολιτική του οικονομικού λαϊκισμού. Αυτό σημαίνει επίσης ότι πρέπει να συνεχιστεί η μάχη για πολιτικές όπως το Medicare for All και να πιέζονται όσοι χρησιμοποιούν ρητορική περί ταξικού πολέμου να στηρίξουν και τις αναγκαίες πολιτικές ενός πραγματικού ταξικού πολέμου.

*To άρθρο δημοσιεύτηκε στο Jacobin