Νέος νόμος των Ταλιμπάν επιτρέπει στους άντρες να χτυπούν τις γυναίκες αρκεί να μη σπάσουν κόκκαλα

Όταν ακούμε τη λέξη «νόμος», σκεφτόμαστε προστασία. Σκεφτόμαστε δικαιοσύνη. Ένα πλαίσιο που υπάρχει για να μας κρατά ασφαλείς. Στο σημερινό Αφγανιστάν όμως, η λέξη αυτή σημαίνει ακριβώς το αντίθετο για τις γυναίκες.

Τον Ιανουάριο, οι Ταλιμπάν επέβαλαν έναν νέο ποινικό νόμο που νομιμοποιεί ανοιχτά τη βία απέναντι σε γυναίκες και κορίτσια. Έναν νόμο που αντιμετωπίζει τις συζύγους σαν «ιδιοκτησία» των αντρών τους. Που επιτρέπει στους άντρες να τις χτυπούν, αρκεί να μην σπάσουν κόκαλα και να μην σκιστεί το δέρμα.

Κι ακόμα κι αν η κακοποίηση ξεπεράσει αυτά τα όρια, η ανώτατη ποινή για έναν σύζυγο είναι μόλις 15 μέρες φυλάκιση. Και αυτό μόνο αν η γυναίκα καταφέρει να αποδείξει την κακοποίηση σε ένα δικαστήριο που έτσι κι αλλιώς σπάνια την ακούει.

Διαβάζοντας αυτές τις γραμμές, νιώθουμε έναν κόμπο στο στομάχι. Προσπαθούμε να φανταστούμε πώς είναι να ξυπνά μια γυναίκα κάθε μέρα γνωρίζοντας ότι ο νόμος της χώρας της δεν τη βλέπει ως άνθρωπο, αλλά ως αντικείμενο. Ίσως ούτε καν αυτό.

Από τον Αύγουστο του 2021, όταν οι Ταλιμπάν πήραν ξανά την εξουσία, τα δικαιώματα των γυναικών στο Αφγανιστάν σβήνουν ένα-ένα, σαν φώτα σε έναν χάρτη που σκοτεινιάζει. Σήμερα μια γυναίκα μπορεί να φυλακιστεί απλώς επειδή βγήκε από το σπίτι χωρίς την άδεια του συζύγου της. Αν πάει σε μια κλινική χωρίς άντρα συνοδό, μπορεί να της αρνηθούν ιατρική φροντίδα. Δεν επιτρέπεται φυσικά να γίνει γιατρός η ίδια, αλλά σε πολλές περιοχές απαγορεύεται και να εξεταστεί από άντρα γιατρό. Το αποτέλεσμα; Γυναίκες που αρρωσταίνουν και πεθαίνουν χωρίς να τις δει ποτέ κανείς.

Οι οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων και η UN Women προειδοποιούν ότι, με τις συνθήκες που έχουν πλέον παγιωθεί, οι θάνατοι μητέρων αναμένεται να αυξηθούν δραματικά τα επόμενα χρόνια – ακόμη και κατά 50% – ενώ οι παιδικοί γάμοι κινδυνεύουν να αυξηθούν τουλάχιστον κατά 25%. Ήδη σήμερα, σχεδόν το 80% των γυναικών στο Αφγανιστάν είναι αποκλεισμένες από την εκπαίδευση και την εργασία. Ένα ολόκληρο φύλο έχει εξοριστεί από τη δημόσια ζωή.

Προσπαθούμε να το δούμε με τα δικά μας μάτια: Να είμαστε κορίτσια που ονειρεύονται να γίνουν δασκάλες, αλλά δεν τους επιτρέπεται να πάνε σχολείο. Να είμαστε έγκυες γυναίκες που πονούν, αλλά δεν έχουν δικαίωμα να δουν γιατρό. Να είμαστε μητέρες που πρέπει να διδάξουν στις κόρες τους ότι η σιωπή είναι ο μόνος τρόπος επιβίωσης.

Αυτά δεν είναι μακρινές ιστορίες. Δεν είναι «άλλος κόσμος». Είναι γυναίκες σαν κι εμάς, με τα ίδια όνειρα, τον ίδιο φόβο για τα παιδιά τους, την ίδια ανάγκη για αξιοπρέπεια.

Η ισότητα -άγνωστη λέξη εκεί- δεν είναι δυτική ιδέα, ούτε πολυτέλεια. Είναι θεμελιώδες ανθρώπινο δικαίωμα. Κανένα κράτος δεν μπορεί να λέγεται δίκαιο ή ειρηνικό όταν οι μισοί του άνθρωποι ζουν υπό καθεστώς φόβου και υποταγής.

Και ίσως το πιο τρομακτικό απ’ όλα είναι η σιωπή. Η δική μας σιωπή.

Γιατί κάθε φορά που γυρίζουμε το βλέμμα αλλού, κάθε φορά που λέμε «δεν μας αφορά», επιτρέπουμε να γίνει κανονικό κάτι που δεν πρέπει ποτέ να θεωρηθεί κανονικό: η νομιμοποιημένη βία απέναντι σε μια γυναίκα.

Οι γυναίκες του Αφγανιστάν δεν έχουν φωνή. Εμείς όμως έχουμε. Και οφείλουμε να τη χρησιμοποιήσουμε.

Πηγή – Women Only