Ο δημοσιογραφικός κόσμος αποχαιρετά τον Γιώργο Παπαδάκη
Ο γνωστός δημοσιογράφος υπέστη βαρύ έμφραγμα και παρά τις υπεράνθρωπες προσπάθειες των γιατρών να τον επαναφέρουν, δεν τα κατάφερε
Συντετριμμένος είναι ο δημοσιογραφικός κόσμος με την απώλεια του Γιώργου Παπαδάκη που έφυγε το απόγευμα της Κυριακής (04/01) ξαφνικά από τη ζωή.
Ο γνωστός δημοσιογράφος υπέστη βαρύ έμφραγμα και παρά τις υπεράνθρωπες προσπάθειες των γιατρών να τον επαναφέρουν, δεν τα κατάφερε.
Πολλοί είναι εκείνοι που έσπευσαν να αποχαιρετήσουν τον δημοφιλή παρουσιαστή που είχε ταυτιστεί με την πρωινή ενημέρωση του ΑΝΤ1, μέσα από την εκπομπή του «Καλημέρα Ελλάδα», που αποχωρίστηκε την φετινή σεζόν μετά από 34 χρόνια.
Νίκος Χατζηνικολάου: Αφήνεις πίσω σου ένα αποτύπωμα εντιμότητας, αλλά και ανθρωπιάς
Αγαπημένε φίλε σε αποχαιρετώ με μεγάλη συγκίνηση,με μεγάλη στενοχώρια.Εφυγες τώρα που επιτέλους θα ζούσες,μετά από τόσες δεκαετίες σκληρής δουλειάς… Αφήνεις πίσω σου μια λαμπρή διαδρομή στη δημοσιογραφία και ένα αποτύπωμα εντιμότητας,αλλά και ανθρωπιάς! Όσοι σε γνωρίσαμε και εργαστήκαμε μαζί σου δεν θα σε ξεχάσουμε ποτέ!
Γιώργος Γρηγοριάδης: Δάσκαλος, συνεργάτης, σημείο αναφοράς στη δημοσιογραφία και στην ζωή
Σήμερα έφυγε από τη ζωή ο Γιώργος Παπαδάκης. Η πιο σταθερή φωνή της πρωινής ενημέρωσης και το μεγαλύτερο κεφάλαιο της ελληνικής δημοσιογραφίας. Ο άνθρωπος που με πίστεψε, με εμπιστεύτηκε και μου έδωσε χώρο να εξελιχθώ. Για 19 χρόνια από το 2000, ήμουν συνεργάτης του ως ρεπόρτερ από τη Θεσσαλονίκη, μέχρι τη στιγμή που μου ζήτησε να κατέβω στην Αθήνα , το Σεπτέμβριο του 2019 και να σταθώ δίπλα του στην παρουσίαση. Έξι ακόμα χρόνια μαζί, δίπλα του, μέχρι την τελευταία ημέρα της εκπομπής, όταν ο ίδιος αποφάσισε να ρίξει τίτλους τέλους στο Καλημέρα Ελλάδα. Δάσκαλος, συνεργάτης, σημείο αναφοράς στη δημοσιογραφία και στην ζωή. Κάποιοι άνθρωποι δεν φεύγουν ποτέ. Μένουν σε όσα δίδαξαν και σε όσους πίστεψαν. Η μνήμη του θα είναι ζωντανή. Ειλικρινή Συλληπητηρια στους οικείους του
Νατάσα Ράγιου: Αντίο Γιώργο, σε ευχαριστούμε…
Αντίο Γιώργο, σε ευχαριστούμε…
Ειρήνη Νικολοπούλου: Στο καλό Γιώργο μου
Στο καλό Γιώργο μου συμπορευτήκαμε απο το 1983…. & σήμερα να ανακοινώνω το αντίο Απίστευτο & σκληρό , πιστέψτε με …. “Σήμερα 4/1/2026 ο γνωστός δημοσιογράφος Παπαδάκης Γεώργιος διακομίστηκε στο Γενικό Νοσοκομείο Αθηνών «Λαϊκό» μέσω ΕΚΑΒ, σε κατάσταση καρδιοαναπνευστικής ανακοπής στις 05:42μμ. Συγκεκριμένα , στις 17:15, το ΕΚΑΒ δέχθηκε κλήση για παραλαβή του Γιώργου Παπαδακη από το Κολωνάκι. Έσπευσε μηχανή άμεσης απόκρισης στις 17.18 ενώ στις 17.22 έφτασε ασθενοφόρο. Ο ασθενής υποβλήθηκε άμεσα σε ΚΑΡΠΑ και στις 17.38 έφθασε στο ΤΕΠ του Λαϊκού. Αμέσως ενεργοποιήθηκε το προβλεπόμενο πρωτόκολλο επείγουσας αντιμετώπισης και το ιατρονοσηλευτικό προσωπικό του Νοσοκομείου προχώρησε σε παρατεταμένες και εντατικές προσπάθειες καρδιοπνευμονικής αναζωογόνησης (ΚΑΡΠΑ), σύμφωνα με τα διεθνή ιατρικά πρωτόκολλα. Παρά τις υπεράνθρωπες προσπάθειες όλων των εμπλεκόμενων επαγγελματιών υγείας, δεν κατέστη δυνατή η επαναφορά του ασθενούς και διαπιστώθηκε ο θάνατός του στις 06:26μμ…”
Δημήτρης Κοτταρίδης: Ο άρχοντας της πρωινής ενημερωτικής ζώνης
Ο αρχοντας της πρωινης ενημερωτικης ζωνης την οποια και δημιουργησε με τον Μινωα Κυριακου. Καθομαστε μετα τις εκπομπες με καφε, κουλουρι και τυρι και προσπαθουσα να μαθω. Θερμα συλλυπητήρια…
Μεγακλής Βιντιάδης: Δεν μπορώ να το πιστέψω
Γιώργο μου ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΤΟ ΠΙΣΤΕΨΩ!
Γιώργος Λιάγκας: Ήταν σημείο αναφοράς για όλους μας. Μια σταθερά
Είμαι πραγματικά συγκλονισμένος. Δεν υπάρχουν λόγια. Η απώλεια είναι τεράστια για τη δημοσιογραφία, για την ελληνική τηλεόραση, για τον ΑΝΤ1. Για μένα όμως είναι κάτι πολύ πιο βαθύ και προσωπικό.
Έχασα έναν φίλο, έναν δάσκαλο, έναν άνθρωπο–παράδειγμα. Έναν επαγγελματία δουλευταρά, με αρχές, με ήθος, με ευθύνη απέναντι σε αυτό που έκανε και σε αυτούς που συνεργαζόταν μαζί του. Ήταν σημείο αναφοράς για όλους μας. Μια σταθερά. Ένας άνθρωπος που μας έμαθε τι σημαίνει να αντέχεις, να στέκεσαι όρθιος, να σέβεσαι τη δουλειά και το κοινό.
Είμαι συντετριμμένος. Καλό σου ταξίδι, Γιώργο. Δεν θα ξεχαστείς ποτέ.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Ηρώ Ράντου: 5 μήνες τώρα έλειπες από τα πρωινά μας
Αντίο αγαπημένε μου Γιώργο… Σε ευχαριστώ που με εμπιστεύτηκες, με δίδαξες και με τίμησες με τη συνεργασία μας. 5 μήνες τώρα έλειπες από τα πρωινά μας. Τώρα θα μας λείπεις για πάντα… Καλό ταξίδι
Σεμίνα Διγενή: Οι “ζωντανές συνδέσεις” μας δε θα τελειώσουν ποτέ
Καλό ταξίδι Γιώργο. Οι “ζωντανές συνδέσεις” μας δε θα τελειώσουν ποτέ.
Γιώργος Καραμέρος: Ήταν από τους πιο έξυπνους, ευρηματικούς και σεμνούς αθρώπους
Κάθε άνθρωπος πέρα από τους βιολογικούς του γονείς έχει στη ζωή του κάποιες ακόμα μορφές, μετρημένες στα δάχτυλα του ενός χεριού που τον σημάδεψαν, τον καθόρισαν, τον διαμόρφωσαν. Μία τέτοια τεράστια μορφή ήταν για μένα ο Γιώργος Παπαδάκης. Τον γνώρισα την Παραμονή Πρωτοχρονιάς του 1994 στα γραφεία του ΑΝΤ1 στο Μαρούσι κατά την βάρδια μου ως δόκιμος νυχτερινός συντάκτης στο αστυνομικό ρεπορτάζ. Είχαν καεί δύο αυτοκίνητα και πριν πάει σε ένα από τα λαμπρά ρεβεγιόν που διοργάνωνε εκείνη την εποχή ο Μίνως Κυριακου, ανέβηκε στον 3ο του κτιρίου της Κηφισίας όπου καθόμουν πίσω από ένα λευκό γραφειάκι με έναν ασύρματο επάνω. Με ρώτησε στα γρήγορα δυο πράγματα για την είδηση και με “έκοψε” με αυτό το σπινθηροβόλο βλέμμα και αυτό το μισό χαμόγελο μέσα από το μουστάκι του. Από άμισθος δόκιμος τα Χριστούγεννα και αφού πήρε συστάσεις για μένα και από τον σπουδαίο συνθέτη φίλο του και γείτονά μου στους Θρακομακεδόνες Θανάση Πολυκανδριώτη, έγινα ρεπόρτερ του την Άνοιξη του 1994 για 5 χρόνια μέχρι την επίσκεψη Κλίντον στην Αθήνα το 1999 οπότε και σταματήσαμε τη συνεργασία μας. Ο Γιώργος ήταν από τους πιο έξυπνους, ευρηματικούς και σεμνούς αθρώπους που είχα γνωρισει. Δύσκολος και απαιτητικός με τους συνεργάτες του, δίκαιος όμως και δουλευταράς. Χαλανδραίος πού ξεπέρασε τη φτώχεια αλλά δεν την ξέχασε ποτέ. Με ευαισθησία για τα παιδιά, τα άτομα με αναπηρία, το περιβάλλον, την βελτίωση της καθημερινότητας των ανθρώπων. Παρότι συνεργαστήκαμε μόνο για 5 χρόνια ήταν για μένα απόλυτα καθοριστικός. Νομίζω με “ξαναβρήκε” μετά την αποχώρησή μου από την εκπομπή του όταν πλέον ασχολήθηκα με την πολιτική γιατί αναγνώριζε ότι σε επί μέρους θέματα είχαμε κοινή οπτική την οποία μάλιστα εκείνος μου είχε εμφυσήσει. Προοδευτικός άνθρωπος με οικολογικές ανησυχίες, πρακτικός όμως και του αποτελέσματος. Ίδρυσε την πρωινή τηλεοπτική ζώνη στην Ελλάδα και έβαζε τον πήχη και την ατζέντα σε αυτή τη χώρα για πολλές δεκαετίες. Γεννημένος το ίδιο έτος με τη μητέρα μου έφυγε λίγους μήνες μετά από αυτή. Το πένθος είναι μεγάλο και προσωπικό. Ειλικρινή συλλυπητήρια στην αγαπημένη του σύζυγο Τίνα, στους γιους του Ιάσωνα και τον Φοίβο. Ο Γιώργος έφυγε νωρίς, προλάβε όμως να κερδίσει για πάντα την πρώτη θέση στην καρδιά όλων των Ελλήνων.
Μαρία Δεξανά: Καλό ταξίδι δάσκαλε
Και πάλι δεν πρόλαβα… Πριν από λίγο διάβασα πως έφυγε κι ο Γιώργος Παπαδάκης. Είχα την τύχη, στο ξεκίνημά μου, να τον γνωρίσω. Ήταν ένας από τους πολύ σπουδαίους δασκάλους μου, στις αρχές της δεκαετίας του ’90. Ευγενικός, ευχάριστος, ανθρώπινος, αυθεντικός. Από εκείνους που δεν σε τρόμαζαν με το βάρος του ονόματος τους αλλά σου άνοιγαν χώρο. Να ρωτήσεις, να κάνεις λάθος, να ψαχτείς. Και, κυρίως, να συνεχίσεις. Η έννοια που είχε για εμένα ήταν μεγάλη. Σε τέτοιο βαθμό που είχε επιμείνει, σε μια εκδήλωση, να μου γνωρίσει τη σύζυγό του, την Τίνα για την οποία μιλούσε πάντα με λόγια λατρείας. Κι ύστερα η ζωή μάς ξαναέφερε στην ίδια ραδιοσυχνότητα, στον Flash 9,61. Και πάλι το ενδιαφέρον του για εμένα ήταν τόσο έντονο που με έκανε να απορώ. Ιδιαίτερα όταν, λίγο πριν φύγω από τον σταθμό, σε μια συζήτηση που είχαμε, μου είπε: «Εσύ να μου το θυμηθείς… μια μέρα θα πας μπροστά. Θα γίνεις κάτι πολύ μεγάλο». Λόγια που για πάρα πολύ καιρό στριφογύριζαν στο μυαλό μου. Και γεννούσαν την ίδια απορία: γιατί ο Γιώργος Παππαδάκης, ένας από τους διασημότερους δημοσιογράφους της εποχής, να πει κάτι τέτοιο σε εμένα; Ποια ήμουν εγώ που με ξεχώριζε και με πρόσεχε με τέτοια στοργή; Η απάντηση ήρθε χρόνια μετά, μέσα από ένα παλιό δημοσίευμα. Ο Γιώργος κι εγώ είχαμε ένα κοινό. Την αδερφή μας. Με είχε δει με την αδερφή μου. Όποτε μπορούσα, την έπαιρνα μαζί μου εκεί που πήγαινα, στους ανθρώπους που έβλεπε από τη μικρή οθόνη. Για να αλλάζει παραστάσεις. Για να νιώθει πως δεν υστερούσε σε τίποτα από εμάς τους υπόλοιπους. Αυτός ήταν ο λόγος που με είχε κοιτάξει διαφορετικά. Όχι ως «νέα δημοσιογράφο». Όχι ως ένα ακόμη πρόσωπο στο ξεκίνημά του. Αλλά ως έναν άνθρωπο που κουβαλά μια ιστορία γνώριμη, βαριά και τρυφερή μαζί. Και κάπως έτσι εξηγούνται όλα όσα δεν ειπώθηκαν. Κι εκείνα που ήθελα κάποια στιγμή, όταν θα βρισκόμουν στην Αθήνα, να του πω. Πως τώρα πια γνώριζα. Και, κυρίως, να τον ευχαριστήσω. Για το επαγγελματικό ενδιαφέρον αλλά κυριως το άλλο, το ανθρώπινο. Αλλά δεν πρόλαβα. Όπως δεν πρόλαβα τη Μένια Παπαδοπούλου. Λίγο πριν φύγει από τη ζωή ξαναβρεθήκαμε με τη Μένια. Επικοινωνούσαμε με e-mail μόνο που τα τελευταία της μηνύματα προς εμένα έμειναν αναπάντητα, χαμένα στα spam. Όπως δεν πρόλαβα και τον Δημήτρη Κωνσταντάρα, έναν ακόμη μεγάλο δάσκαλο, με τον οποίο αραιά και που ανταλλάσσαμε μηνύματα, κυρίως στο Facebook. Κι όλο έλεγα: «μόλις βρεθώ στην Αθήνα», «την επόμενη φορά»… Σαν να πίστευα πως οι άνθρωποι στους οποίους οφείλω αυτό που είμαι σήμερα επαγγελματικά θα είναι πάντα εκεί. Διαθέσιμοι. Υπομονετικοί. Σε αναμονή. Δεν είναι. Κι αυτό σε γεμίζει τύψεις. Όχι μόνο για όσα δεν ειπώθηκαν, αλλά γιατί σε μαθαίνει πόσο πολύτιμη είναι η ευκαιρία να πεις ένα «ευχαριστώ» όσο ακόμα αυτό είναι εφικτό σε εκείνους που πίστεψαν σε εσένα πριν πιστέψεις εσύ ο ίδιος στον ευατό σου… Καλό ταξίδι δάσκαλε!
