Εκλογές 2025: Οι αναμετρήσεις που άφησαν ανεξίτηλο το ίχνος τους τη χρονιά που φεύγει

Τι σημαίνει για το μέλλον της Ευρώπης η επικράτηση του CDU, έχοντας πάρει πιο δεξιά στροφή υπό τον Φρίντιχ Μερτς ,και η σημαντική άνοδος της ακροδεξιάς Εναλλακτική για την Γερμανία? Γιατί είναι σημαντικό ότι στην Ολλανδία και τη Ρουμανία οι ακροδεξιοί υποψήφιοι, ενώ πήραν πολύ υψηλό ποσοστό δεν σχημάτισαν κυβέρνηση? Πως επηρεάζει η επικράτηση ακροδεξιών υποψηφίων στις εκλογές της Λατινικής Αμερικής? Τέλος, γιατί είναι τόσο σημαντική η επικράτηση του Ζόχραν Μαμντάνι στις δημοτικές εκλογές της Νέας Υόρκης?

Γερμανία

Στις βουλευτικές εκλογές στη Γερμανία, στις 23 Φεβρουαρίου, μεγάλοι κερδισμένοι όσοι βρίσκονταν στην δεξιά πλευρά του πολιτικού εκρεμμούς. Ειδικότερα, η ακροδεξιά εναλλακτική για την Γερμανία (AFD) βγήκε δεύτερη με ποσοστό 20,8%, ενώ πρώτο βγήκε το κεντροδεξιό CDU, με 28,5%. Μπορεί ο νέος αρχηγός του κόμματος Φρίντριχ Μερτς να απέκλεισε οποιαδήποτε συνεργασία με το AFD, όπως και έπραξε, σχηματίζοντας κυβέρνηση με τους Σοσιαλδημοκράτες και τους Πράσινους, με τον ίδιο καγκελάριο. Ωστόσο, επί δικής του προεδρίας το κόμμα έχει πραγματοποιήσει μια πιο δεξιά στροφή, πλησιάζοντας σε ζητήματα όπως η μετανάστευση την ρητορική του AFD. Αποτέλεσμα αυτής της πρακτικής: Περεταίρω νομιμοποίηση της ακροδεξιάς ρητορικής, με την Εναλλακτική για τη Γερμανία να συγκεντρώνει πλέον το 26% των δυνητικών ψηφοφόρων και να προηγείται σε κάθε δημοσκόπηση. Τέλος, ένα στοιχείο άξιο αναφοράς είναι πως σχεδόν ολόκληρη η Ανατολική Γερμανία είχε πρώτο κόμμα στις εκλογές το AFD, εγείροντας το ζήτημα του κατά πόσο η επανένωση των δύο Γερμανιών το 1990 έχει πραγματοποιηθεί στην ουσία της και όχι τυπικά.

Ολλανδία

Η Ολλανδία, μετά από ούτε δύο χρόνια της δεξιάς κυβέρνησης συνασπισμού η οποία κατέρρευσε μετά την απόσυρση του Ολλανδού Τραμπ, του Γκερτ Βίλντερς και του κόμματος για την ελευθερία οδηγήθηκε σε εκλογές. Οι Ολλανδοί στις εκλογές επέλεξαν σε αυτές το θετικό αφήγημα του κεντρώου 38χρονου Ρομπ Γέτεν και του φιλελεύθερου κόμματος D66, δίνοντας του 26 έδρες από τις 150 του ολλανδικού κοινοβουλίου, όσες πήρε και ο Βίλντερς, ωστόσο με κάποιες χιλιάδες ψήφους λιγότερες. Όλα τα υπόλοιπα κόμματα απέκλεισαν τη συνεργασία με το κόμμα της ελευθερίας, και έτσι, ο Ρομπ Γέτεν συγκεντρώνει τις περισσότερες πιθανότητες να γίνει ο νεότερος (38 ετών) και ο πρώτος ανοιχτά ομοφυλόφιλος πρωθυπουργός στην Ολλανδία. Ζητήματα που έθεσε ψηλά στην ατζέντα ο 38χρονος ήταν αυτά της στέγης, της οικονομίας, κάνοντας επίθεση στον Βίλντερ για εκμετάλλευση της ολλανδικής ταυτότητας και ενίσχυση του διχασμού στη χώρα.

Αργεντινή

Στις 26 Οκτωβρίου του 2025 ο ‘αναρχοκαπιταλιστής’ Χαβιέρ Μιλέι, ήδη 2 χρόνια πρόεδρος της Αργεντινής, κέρδισε τις ενδιάμεσες εθνικές εκλογές, με το κόμμα του να παίρνει πάνω από 40%. Οι περονιστές της αριστερής αντιπολίτευσης συγκέντρωσαν χαμηλό ποσοστό με μόλις το 31%. μόνο των ψήφων. “Είμαι ο βασιλιάς ενός χαμένου κόσμου!” δήλωσε ο Μιλέι. Πως να μην αισθάνεται βασιλιάς όταν λίγες μέρες πριν, με την οικονομία στα όρια της κατάρρευσης και την δημοσκοπική κατάσταση του ίδιου σε πτώση, ο Ντόναλντ Τραμπ του έχει κάνει δώρο 20 δισεκατομμύρια δολάρια βοήθεια – για την οποία απείλησε πως αν δεν βγει ο Φίλος του μπορεί και να αποσύρονταν – και η οποία μπορεί να φτάσει ως 40 δισεκατομμύρια. Με αυτόν τον τρόπο ο Μιλέι νομιμοποιήθηκε να συνεχίσει τις περικοπές στις δημόσιες υπηρεσίες και την (νέο)φιλελευθεροποίηση της οικονομίας της χώρας.

Ρουμανία

Στη Ρουμανία, μεγάλος νικητής στο δεύτερο γύρο των προεδρικών εκλογών ήταν ο ευρωπαϊστής , δήμαρχος του Βουκουρεστίου, Νικουσόρ Νταν, κερδίζοντας με ποσοστό 53,6% τον ακροδεξιό Τζόρτζε Σιμιόν με ποσοστό 46,4%. Ο Νταν έχει θέσει ως προτεραιότητά του την καταπολέμηση της διαφθοράς, την σταθερή στήριξη στην Ουκρανία και τη σταθερή πορεία της χώρας στο άρμα της Ε.Ε. και του ΝΑΤΟ. Ανακουφισμένες οι Βρυξέλες, με πρώτη την Ούρσουλα Φον Ντερ Λάιεν η οποία έκανε λόγο για την οικοδόμηση “μιας ανοικτής και ευημερούσας Ρουμανίας σε μια ισχυρή Ευρώπη”. Από την άλλη, σχεδόν ένας στους δύο ψηφοφόρους της χώρα ψήφισε τον Σιμόν, έναν ακροδεξιό πολιτικό που θα σταματούσε τη βοήθεια προς το Κίεβο και θα απαιτούσε αποζημίωση για την μέχρι τώρα βοήθεια, ενώ υποστήριζε με περηφάνια πως ήταν φίλος του προέδρου της Ρωσίας Πούτιν.

Χιλή

Στη Λατινική Αμερική, ξανά, στη Χιλή πρόεδρος της χώρας είναι πλέον ο θαυμαστής του πρώην δικτάτορα της χώρας Αουγκούστο Πινοσέτ, Αντόνιο Καστ. Στον δεύτερο γύρο των προεδρικών εκλογών, στις 14 Δεκεμβρίου, ο Καστ συγκέντρωσε το 58,2% των ψήφων, νικώντας την αριστερή Ζάνετ Χάρα, πρώην υπουργού εργασίας στην προηγούμενη κυβέρνηση υπό τον Γαμπριέλ Μπόριτς, η οποία συγκέντρσε το 42% των ψήφων. Αντίθετος στο γάμο των ομόφυλων ζευγαριών και στις αμβλώσεις ο νέος ακδροδεξιός πρόεδρος της Χιλής έδωσε υπόσχεση να απελάσει δεκάδες χιλιάδες παράνομους μετανάστες, να τονώσει την οικονομία και να πολεμήσει την εγκληματικότητα στη χώρα. Οι πρώτοι δύο που έσπευσαν να συγχαρούν τον νέο πρόεδρο της Χιλής ήταν ο Μάρκο Ρούμπιο, υπουργός εξωτερικών των Η.Π.Α.  και ο πρόεδρος της Αργεντινής, Χαβιέρ Μιλέι, ενδεικτικό της ακροδεξιάς κατεύθυνσης την οποία θα πάρει η χώρα.

Νέα Υόρκη

Δεν γίνεται συχνά λόγος για δημοτικές εκλογές, αλλά στις δημοτικές εκλογές της Νέας Υόρκης και στην εκλογή του Ζόχραν Μαμντάνι αξίζει να σταθεί κανείς για λίγο. Πρώτον, διότι αποτελεί τον πρώτο σοσιαλιστή και μουσουλμάνο δήμαρχο της πόλης, όντας μόλις 34 ετών. Δεύτερον, η νίκη του επήλθε μέσα ένα πλαίσιο ανοιχτής επίθεσης από τον πρόεδρο Τραμπ και του Ρεπουμπλικάνους, με τον ίδιο τον Τραμπ να λέει πως σκεφτόταν σε περίπτωση εκλογής του να σταματήσει να δίνει ομοσπονδιακά χρήματα, καθώς δεν θα ήθελε “ένας κομμουνιστής να τα σπαταλά”, αλλά και το μετριοπαθές τμήμα των Δημοκρατικών δεν τον στήριξε ανοιχτά, με άτομα της ελίτ του κόμματος, όπως ο Μπαράκ Ομπάμα να μην προχωρούν σε ανοιχτή στήριξη στο πρόσωπό του. Έδωσε μεγάλη έμφαση στο κόστος ζωής της Νέας Υόρκης και στο οικονομικό άγχος που διακατέχει όλο και περισσότερους Νεουορκέζους, προτείνοντας μέτρα για την ανακούφιση αυτού όπως η καθιέρωση δωρεάν μετακινήσεων με λεωφορεία, η καθολική παιδική φροντίδα και το πάγωμα των ενοικίων σε πολλές κατοικίες. Πρότεινε επίσης την ανεύρεση των χρημάτων αυτών μέσω της φορολόγησης των πλουσίων της πόλης. Τέλος, άξιο αναφοράς είναι πως σε αντίθεση με τον αντίπαλό του Κουόμο, η καμπάνια του δεν στηρίχθηκε από τους δισεκατομμυριούχους της πόλης, αλλά από τα κάτω, μικρές χιλιάδες δωρεές και εθελοντές σε όλη την πόλη, καθώς και μια έξυπνη παρουσία στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.