Νέα αποχώρηση από το κόμμα Καρυστιανού: «Έπεσε στα μάτια μου», λέει ο Όθων Ιακωβίδης

Επικαλέστηκε τις αποκαλύψεις που αφορούν την αγορά ακινήτου μέσω πλειστηριασμού, μια υπόθεση στην οποία εμπλέκεται το όνομα της προέδρου του κόμματος

Parallaxi
νέα-αποχώρηση-από-το-κόμμα-καρυστιανο-1476224
Parallaxi
Προσθέστε την parallaximag.gr ως προτεινόμενη πηγή στη Google

Εικόνα: Eurokinissi

Μία ακόμη αποχώρηση καταγράφεται στο κόμμα «Ελπίδα για τη Δημοκρατία», με τον Όθωνα Ιακωβίδη να ανακοινώνει πως αποχωρεί από το πολιτικό εγχείρημα, επικαλούμενος τις πρόσφατες αποκαλύψεις για την αγορά ακινήτου μέσω πλειστηριασμού, υπόθεση στην οποία εμπλέκεται το όνομα της Μαρίας Καρυστιανού

Πιο συγκεκριμένα, μιλώντας σε ραδιοφωνικό σταθμό, ο κ. Ιακωβίδης υποστήριξε πως η συγκεκριμένη υπόθεση είναι ασυμβίβαστη με τη δική του διαδρομή και τις θέσεις που υπηρέτησε όλα τα προηγούμενα χρόνια, καθώς ο ίδιος συμμετείχε ενεργά σε κινητοποιήσεις με στόχο την αποτροπή πλειστηριασμών πρώτης κατοικίας και την προστασία οικονομικά ευάλωτων πολιτών.

«Έτρεχα στα δικαστήρια και στους διαδρόμους των δικαστηρίων της Θεσσαλονίκης για να αποτρέψουμε πλειστηριασμούς και να σώσουμε τα σπίτια αδύναμων ανθρώπων. Έδινα μάχες σώμα με σώμα με την αστυνομία και μετά έμαθα ότι η κυρία Καρυστιανού αγόρασε διαμέρισμα από πλειστηριασμό. Αυτό καθιστά αδύνατη τη δική μου συνέχιση στο κόμμα», δήλωσε χαρακτηριστικά.

Μάλιστα, ο ίδιος διευκρίνισε ότι οι εξηγήσεις που έχουν δοθεί μέχρι σήμερα για την υπόθεση δεν τον έπεισαν, εκφράζοντας την άποψη ότι θα έπρεπε να είχε υπάρξει δημόσια συγγνώμη.

«Στα μάτια μου έπεσε από το ύψος στο οποίο την είχα τοποθετήσει», δήλωσε, εξηγώντας τους λόγους της αποχώρησής του.

Ο κ. Ιακωβίδης ανέφερε ακόμη ότι η αρχική του στήριξη προς τη Μαρία Καρυστιανού δεν αφορούσε το πρόσωπό της, αλλά αυτό που, όπως είπε, εξέφραζε σε κοινωνικό επίπεδο. Υποστήριξε ότι το πολιτικό εγχείρημα γεννήθηκε μέσα από την ανάγκη έκφρασης ενός ευρύτερου τμήματος της κοινωνίας, το οποίο χαρακτήρισε ως «κίνημα των ηττημένων Ελλήνων».

Σύμφωνα με τον ίδιο, επρόκειτο για πολίτες που βίωσαν διαδοχικές εθνικές, κοινωνικές και οικονομικές δυσκολίες τα τελευταία χρόνια – από την περίοδο των μνημονίων έως τα εθνικά ζητήματα – και είδαν στο πρόσωπο της Μαρίας Καρυστιανού μια ευκαιρία να εκφράσουν τη δυσαρέσκειά τους απέναντι στο πολιτικό σύστημα.

Όπως σημείωσε, πίστεψε ότι το νέο κόμμα θα εξελισσόταν σε ένα ανοιχτό, λαϊκό και συμμετοχικό κίνημα, το οποίο θα εξέφραζε τη βούληση της κοινωνικής βάσης και δεν θα στηριζόταν αποκλειστικά σε ένα πρόσωπο.

Ωστόσο, όπως υποστήριξε, οι οργανωτικές επιλογές που ακολούθησαν το τελευταίο διάστημα, σε συνδυασμό με την υπόθεση της αγοράς ακινήτου μέσω πλειστηριασμού, τον οδήγησαν στο συμπέρασμα ότι το εγχείρημα έχει πάρει διαφορετική κατεύθυνση από εκείνη που ο ίδιος είχε αρχικά στηρίξει, γεγονός που τον οδήγησε στην απόφαση να αποχωρήσει από το κόμμα.

Αναλυτικά η δήλωση αποχώρησής του:

«Είμαι και από τους πρώτους υπογράψαντες τη ίδρυση του κόμματος και, λόγω ηλικίας, δεν είχα καμία απολύτως βλέψη για οποιαδήποτε θέση στο κόμμα.

Στη δυσαρέσκειά μου από την επιδειχθείσα μέχρι προ τινος απροθυμία της ΜΚ για τη συγκρότηση Οργανωτικού σχεδιασμού του κόμματος (αιτία που αποχώρησε και ο Βασίλης Κοκοτσάκης) και στη δυσαρέσκεια που μου προξένησαν συγκεκριμένες συμπεριφορές της, σχετικές με αγενή αγνόηση τής προσφοράς διαφόρων προσώπων προς το Κίνημα και το πρόσωπο της, έρχεται να προστεθεί το θέμα ηθικής στάσης, που είναι η ενεργός συμμετοχή της (ως διαχειρίστρια) σε εταιρεία “αξιοποίησης ακινήτων” που απέκτησε ακίνητο από πλειστηριασμό.

Το γεγονός ότι, επί χρόνια, κάθε εβδομάδα βρισκόμουν στο Δικαστικό Μέγαρο της Θεσσαλονίκης και, μαζί με άλλους συναγωνιστές, δίναμε μάχες με τα ΜΑΤ στους διαδρόμους των Δικαστηρίων για να σαμποτάρουμε και να ματαιώνουμε τους πλειστηριασμούς, δεν μου επιτρέπει να βρίσκομαι στις τάξεις ενός κόμματος, ηγέτιδα του οποίου είναι πρόσωπο που άσκησε το ρόλο του “κορακιού” που αρπάζει ακίνητα από τα χέρια ανθρώπων που αδυνατούν να πληρώσουν τη δόση τους, έπειτα από την πτώχευση τους που την προξένησε το ίδιο το Ελληνικό κράτος.

Μετά από αυτό, όλα τα μεγάλα λόγια περί αγάπης, αλληλεγγύης, δικαιοσύνης, κλπ, κλπ, μου ακούγονται σαν “φωνή κόρακος”: κρα – κρα!… Και, επειδή δεν μπορώ να συνδιαλλέγομαι σε αυτή τη γλώσσα, αποχωρώ.»

Σχετικά Αρθρα
Σχετικά Αρθρα