1.000€ για μια κάρτα; Μιλήσαμε με συλλέκτες και μας εξηγούν τι βρίσκουν σε αυτή τη φάση

Την στιγμή που η τεχνολογία τρέχει μπροστά στα μάτια μας, η τεχνητή νοημοσύνη “εισβάλλει” στις ζωές μας και όλα κινούνται με έναν γρήγορο ρυθμό, υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που ασχολούνται με κάτι που θυμίζει άλλες, παλαιότερες εποχές.

Οι συλλέκτες καρτών, αυτοί οι φιλόδοξοι που συλλέγουν «θησαυρούς του χθες», κρατούν ζωντανή μια παράδοση που μοιάζει να αντιστέκεται στον χρόνο.

Γι’ αυτούς, κάθε κάρτα δεν είναι απλώς ένα κομμάτι χαρτί: είναι ιστορία, συναισθήματα, αναμνήσεις και, πολλές φορές, μια επένδυση που μπορεί να φτάσει σε αστρονομικές αξίες.

Υπάρχουν πολλά είδη καρτών που μπορούν να συλλεχθούν: αθλητικές κάρτες, που απεικονίζουν ποδοσφαιριστές, μπασκετμπολίστες ή άλλους αθλητές και γίνονται αντικείμενο λατρείας για τους φαν. Με τις τιμές αυτών να φτάνουν ακόμη και… εκατομμύρια!

Kάρτες από παιχνίδια όπως Pokémon, Magic: The Gathering ή Yu-Gi-Oh, που συνδυάζουν στρατηγική και συλλεκτική αξία· και κάρτες με θέμα τον κινηματογράφο, τη μουσική ή διάφορα pop-culture icons, που γίνονται μικρά κομμάτια ιστορίας στα χέρια των συλλεκτών.

Σε έναν κόσμο που όλα γίνονται ψηφιακά και στιγμιαία, η συλλογή καρτών φαίνεται να προσφέρει έναν άλλο ρυθμό ζωής — πιο αργό, πιο μελετημένο, πιο προσωπικό.

Κάθε εύρημα, κάθε ανταλλαγή, κάθε σπάνια κάρτα έχει τη δική της ιστορία, και οι συλλέκτες ξέρουν ότι η αξία δεν μετριέται μόνο σε χρήματα αλλά και σε πάθος, αφοσίωση και μια δόση νοσταλγίας.

Οι τιμές των συλλεκτικών καρτών μπορεί να κυμαίνονται από δεκάδες ευρώ για τις πιο συνηθισμένες, μέχρι δεκάδες χιλιάδες, ακόμα και εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ για τις σπάνιες και ιστορικές κάρτες.

Για παράδειγμα, μια πρώτη έκδοση Pokémon ή μια σπάνια αθλητική κάρτα από τη δεκαετία του ’90 μπορεί να πουληθεί για αστρονομικά ποσά σε δημοπρασίες ή μέσω ιδιωτικών συμφωνιών.

Η αξία δεν καθορίζεται μόνο από την ηλικία ή την κατάσταση της κάρτας, αλλά και από τη σπανιότητα, τη ζήτηση, το «brand» της κάρτας και σε πολλές περιπτώσεις, την ιστορία πίσω από αυτήν.

Για τους συλλέκτες, λοιπόν, η κάθε κάρτα μπορεί να είναι τόσο ένα αντικείμενο λατρείας όσο και μια μικρή επένδυση με πιθανή μελλοντική αξία.

Αξίζει να σημειωθεί πως ο Λόγκαν Πολ προχώρησε στην πώληση μιας εξαιρετικά σπάνιας κάρτας Pokemon έναντι 16,5 εκατομμυρίων δολαρίων, καταγράφοντας νέο ρεκόρ στην αγορά συλλεκτικών καρτών, σύμφωνα με τον οίκο δημοπρασιών που διαχειρίστηκε τη συναλλαγή.

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη CNN (@cnn)

Η τάση αυτή στο εξωτερικό και πόσο μάλλον στην Αμερική είναι αρκετά διαδεδομένη, με την Ελλάδα να έρχεται στο προσκήνιο τα τελευταία χρόνια με ανθρώπους που αγαπάνε αυτή την κουλτούρα και τη στηρίζουν παίζοντας, ανταλλάζοντας και αγοράζοντας κάρτες.

Για τον Αχιλλέα – Υπεύθυνο μαγαζιού καρτών – όλα ξεκίνησαν νωρίς 

Από μικρός μάζευα κάρτες Yu Gi Oh και Pokemon αλλά ποτέ δεν είχα κάποια μεγάλη σ6υλλογή και ούτε το έβλεπα τόσο συλλεκτικά, επίσης είχα κολλήσει με τα αυτοκόλλητα στα ποδοσφαιρικά άλμπουμ.

Ο πατέρας μου ήταν στον χώρο με συλλέκτες από τα 20 του, “έμπλεξε” τότε με αυτό το κομμάτι αλλά περισσότερο με νομίσματα και γραμματόσημα και κάπως έτσι “παντρεύτηκε με τα δικά μου πράγματα και ξεκίνησα να συλλέγω και εγώ κάρτες.

Ο πατέρας μου και όλη αυτή η γενιά δεν μπορεί να ξέρει από έξω τόσες φιγούρες pokemon αλλά μου κάνει εντύπωση πως γουστάρει πολύ την φάση… πάντως σίγουρα από αυτόν πήρα το μικρόβιο.

Υπάρχει πολύς κόσμος που παίζει και συλλέγει κάρτες και πολλές φορές αυτά αυτά πάνε μαζί. Αγοράζουν, ανταλλάζουν, και παίζουν με κάρτες. Πέραν των αθλητικών καρτών υπάρχουν όλες οι υπόλοιπες οι Trading Card Gaming. Όλο αυτό έχει φτιαχτεί για να παίζεται. Παίζουν ένας εναντίον ενός ή με ομάδες και γίνονται τουρνουά που είναι διασκεδαστικό. 

Ο τρόπος για να φτιάξεις το deck σου και να παίξεις ουσιαστικά ξεκινάει αγοράζοντας ένα κουτί και έπειτα κατέχεις ό,τι τύχεις, αλλά υπάρχουν και αυτοί που αγοράζουν στοχευμένα κάρτες, αλλά το να ανοίγεις και να βλέπεις τι θα τύχεις είναι fun. 

Στην Ελλάδα θεωρώ πως έχει μέλλον για να εξελιχθεί και άλλο όπως και στην Ευρώπη γιατί είμαστε σε αρχικά στάδια ενώ στην Αμερική έχει πάει σε άλλο level. 

Για να βγάλεις καλές κάρτες συνήθως τα προϊόντα που αγοράζεις (τα κουτιά με διάφορες κάρτες) σου λένε τι μπορείς να τύχεις και το πως τα φακελάκια θα σου δώσουν και μια καλή κάρτα με μεγάλη ζήτηση.

Ουσιαστικά μετά αγοράζεις και στοχευμένες κάρτες για να φτιάξεις κάτι καλό. Και αργότερα υπάρχουν οι σκέψεις για το αν θα ανταλλάξεις μια καλή (σπάνια) κάρτα ή θα την πουλήσεις ή θα την κρατήσεις.

Όλοι επιστρέφουν στη μικρή τους ηλικία

Νομίζω πως παίζει πολύ μεγάλο ρόλο η νοσταλγία σε όλη τη φάση. Ειδικά οι ηλικίες των 30 – 40 μικροί παίζανε πολύ με κάρτες χωρίς να μπορούσαν να φανταστούν πως θα εξελιχθεί και το πως μερικές σπάνιες κάρτες θα φτάσουν να αξίζουν και χιλιάδες ευρώ… μικροί πολλοί.

Με το πέρασμα των χρόνων τους έχει “χτυπήσει” η νοσταλγία και όντως είναι ένα πολύ ενδιαφέρον χόμπι για αυτό πολλοί το επιλέγουν. Ενώ για τις νέες ηλικίες, σε αυτή την εποχή που ζούμε τώρα αρέσει στον κόσμο να έχει μια αληθινή επαφή με κάτι την στιγμή που όλα γίνονται ψηφιακά, όποτε τραβάει τον κόσμο, και όσο περνάνε τα χρόνια θεωρώ πως όλο και περισσότεροι θα αρχίσουν να ασχολούνται με αυτό.

Κάτι το οποίο είναι αστείο είναι πως πολλοί από εμάς μικροί μπορεί να είχαμε στα χέρια μας κάτι που τώρα θα είχε αξία και στο πέρασμα των χρόνων έχουν πεταχτεί στα σκουπίδια για παράδειγμα από τις μητέρες μας… Απλώς για μια κάρτα το να πάρεις λεφτά πρέπει να είναι σε καλή κατάσταση και να φτάνει τα 500 ευρώ αλλά έστω και λίγο τσαλακωμένη να είναι κοστίζει μόνο 50 ευρώ, το χάσμα μπορεί να είναι μεγάλο.

Ο Γιώργος – ιδιοκτήτης μαγαζιού με κάρτες – εξηγεί την όλη κατάσταση

Εγώ από το 2013 ασχολούμαι με τις κάρτες, αλλά το παρατηρώ και στο μαγαζί πως μετά την πανδημία όλο και περισσότεροι άνθρωποι έρχονται. Και φυσικά υπάρχει μεγάλο περιθώριο για να επεκταθεί.

Η κακή αναμετάδοση της πληροφορίας όμως κάνει το παιχνίδι να φαίνεται πολύ ουτοπικό και οι περισσότεροι δεν εμβαθύνουν μέσα σε αυτό.

Εγώ ξεκίνησα να ασχολούμαι όταν ήμουν φοιτητής, και μικρότερος, ως παιδί, έπαιζα πιο πολύ με φακελάκια και αυτοκόλλητα, ή φτιάχναμε deck από Yu-Gi-Oh! και Pokémon.

Η αναγνωρισιμότητα στον χώρο υπάρχει κυρίως στο Pokémon, όπου υπάρχουν και 30 παιχνίδια – όλα παιχνίδια, γιατί πολύ τα λένε μετοχές και επένδυση. Στην Ελλάδα πιο διαδεδομένα ήταν το Yu-Gi-Oh! και το Magic, και το Pokémon μετά την πανδημία στον ελληνικό χώρο εκτοξεύθηκε.

Εγώ τα πρώτα χρόνια ήμουν κυρίως παίκτης, μέχρι το 2017. Από εμένα υπήρχε μια μεγάλη έκθεση στο κομμάτι της αναγνωρισιμότητας, στο κομμάτι του να συλλέγω κάρτες και πως στο μέλλον θα αποδείξει την αξία του, γιατί στο εξωτερικό υπήρχε μεγάλη τάση, αλλά πολύς κόσμος δεν είχε ιδέα. Λίγο πριν τον Covid έριξα ένα κέρμα και έκανα το χόμπι μου επάγγελμα.

Τι φάση οι τιμές; 

Δε θα έλεγα πως οι τιμές είναι εξωφρενικές. Από την άποψη πως ο κάθε άνθρωπος και η κάθε χώρα καθορίζει τι σημαίνει εξωφρενική τιμή για ένα χόμπι, γιατί ταυτόχρονα είναι και ένα χόμπι και επάγγελμα. Στην Ελλάδα, στο κομμάτι του επιχειρείν, αναγνωρίζεται ως ένα είδος πολυτέλειας – δεν είναι κάτι που είναι πρώτη ανάγκη ή για επιβίωση.

Στο κομμάτι των τιμών, είναι με βάση το πόσο είναι ένας άνθρωπος να δώσει ένα ποσό για να πάρει την κάρτα ή ένα αντικείμενο. Πέρα από τις κάρτες, κάποιος μπορεί να αγοράσει ένα προϊόν και να το κρατήσει κλειστό με τις κάρτες μέσα, σαν έκθεση σε μια βιβλιοθήκη.

Οι τιμές καθορίζονται κυρίως από την προσφορά και τη ζήτηση, κάτι που ακούω χρόνια τώρα. Ιδίως σε vintage ή σπάνιες κάρτες, η ζήτηση ανεβάζει τις τιμές. Εγώ δικαιολογώ τις τιμές μέχρι ένα σημείο, γιατί κάποιες κάρτες δεν είναι για όλους.

Το Pokémon, για παράδειγμα, είναι το πιο φθηνό παιχνίδι – να χτίζεις τράπουλες και να πηγαίνεις σε τουρνουά – αλλά το πιο ακριβό παιχνίδι για να συλλέξεις. Όποιος θέλει να ασχοληθεί, θα του πρότεινα να αρχίσει να παίζει πρώτα και μετά να δει αν θέλει να συλλέξει.

Είναι ένα πολύ ωραίο interaction εν έτει 2026. Ο κλάδος μας κατατάσσεται στο gaming, αλλά είναι physical – δηλαδή πρέπει να ερχόμαστε σε επαφή με κόσμο, δεν είμαστε μπροστά από οθόνες.

Η νοσταλγία και οι φιλίες 

Από την εμπειρία μου, όσοι έρχονται στα τουρνουά και στα παιχνίδια έρχονται για να βρουν ο ένας τον άλλον και να περάσουν χρόνο μαζί, παίζοντας και μιλώντας για το παιχνίδι.

Είναι σαν κάποιος να λέει πως θα πάει για καφέ με δύο φίλους του. Και ναι, από το χόμπι αυτό έχουν χτιστεί πολλές φιλίες!

Μετά από ένα σημείο, ο χώρος μας γίνεται ένας χώρος αγοραπωλησίας συναισθημάτων και νοσταλγίας, γιατί οι πιτσιρικάδες των ’80s και ’90s μεγάλωσαν με ένα συγκεκριμένο budget. Τώρα όμως που έχουν το δικό τους πορτοφόλι και τη δικιά τους αγοραστική δύναμη, επενδύουν περισσότερο στο να ξαναβιώσουν κάτι που ζούσαν μικροί και τους άρεσε.

Όλο αυτό είναι πρωτόγνωρο για την παγκόσμια κοινωνία. Εν έτει 2026, που ό,τι γίνεται και λέγεται στον κόσμο φεύγει την επόμενη μέρα με την ραγδαία αύξηση της τεχνολογίας, παίζει κομβικό ρόλο η νοσταλγία.

Και παρατηρείται και αλλού: πολλοί επιλέγουν να αγοράσουν κλειστά video games, hard copies και παλιά παιχνίδια αντί για νέες κονσόλες και games. Το ίδιο ισχύει και με τα αυτοκίνητα – κάποιος που νοσταλγεί θα αγοράσει ένα ακριβότερο αμάξι των ’70s. Το αίσθημα της νοσταλγίας υπάρχει σε όλους τους κλάδους. 

Οι διαφορές των gaming καρτών με τις αθλητικές   

Οι αθλητικές κάρτες δεν κατατάσσονται στην κατηγορία TCG, όπου παίζεις και ανταλλάσσεις κάρτες. Οι αθλητικές κάρτες έχουν τη δική τους κατηγορία και αυτό που αγοράζεις έχει να κάνει με έναν αθλητή, μια ομάδα ή έναν προπονητή.

Στα TCG μπορείς να είσαι και συλλέκτης και να παίζεις, ενώ στα sportscards είσαι μόνο συλλέκτης. Προς το παρόν δεν υπάρχει αυτή η μορφή του παιχνιδιού.