Υιοθεσία αδέσποτου ζώου: Πώς μια κίνηση μπορεί να αλλάξει τη ζωή του και τη δική μας

Ποιος δεν έχει σταματήσει έστω για λίγα δευτερόλεπτα μπροστά σε ένα βίντεο στα social media, όπου ένα αδέσποτο ζώο βρίσκει τελικά σπίτι και δεν σταματά να κουνάει την ουρά του; Ή περπατώντας στο δρόμο να χαϊδέψει ένα γατάκι ή ένα σκυλάκι που δεν έχει κηδεμόνα;

Πίσω από αυτές τις εικόνες, που συχνά γίνονται viral, κρύβεται μια πραγματικότητα πολύ πιο σύνθετη – και πολύ λιγότερο “εύκολη” απ’ όσο φαίνεται στην οθόνη.

Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Αδέσποτων Ζώων, το ζήτημα της υιοθεσίας επανέρχεται στο προσκήνιο και στη Θεσσαλονίκη, όπου η διαχείριση των αδέσποτων παραμένει μια διαρκής πρόκληση.

@humanebroward Look at him go!! 🙌💞 Champion found his perfect match and couldn’t contain his excitement to go to his forever home! 💫 Our handsome gentleman Champion was adopted, and oh was he ready to go home! 😄 We’re so happy for him and his new dad!! ❤️ We still have many wonderful pets looking for forever homes 🥺 Please check our website to see who is still available. If you can’t adopt, please share our posts and consider donating to our shelter through the link in our bio 🙏 Your generous donations allow us to take in homeless pets like Champion and keep them safe until they find their forever homes ❤️ If you would like to offer one of our pets a home, please fill out a pre-adoption application at www.humanebroward.com (link in bio) and come on in today. The Humane Society of Broward County is located at 2070 Griffin Road, Fort Lauderdale, FL and opens daily at 11 a.m. If you have any questions call 954-989-3977 ext. 6 ❤️ #adopted #goinghome #dogrescue #adoptdontshop #rescuedog #dogsofinstagram #dogreels #dog #shelterdog #dogshelter #pittie #puppy #bullybreed #pittielove #staffy #gotchaday #staffygram #good #feelgood #happy #wholesome #love #happyday #happydog #tgif #champion #doglover #friyay #friday ♬ original sound – Humane Society Broward County

Η συγκεκριμένη ημέρα καθιερώθηκε το 2010, με πρωτοβουλία ολλανδικών φιλοζωικών οργανώσεων, με στόχο την ευαισθητοποίηση για τα εκατομμύρια αδέσποτα ζώα που ζουν παγκοσμίως υπό δύσκολες συνθήκες, αλλά και την ενίσχυση της υιοθεσίας ως βασικής λύσης.

Σε τοπικό επίπεδο, ο Δήμος Θεσσαλονίκης, σε συνεργασία με εθελοντές και φιλοζωικές οργανώσεις, υλοποιεί προγράμματα φροντίδας, περίθαλψης και υιοθεσίας, επιχειρώντας να δώσει απαντήσεις σε ένα πρόβλημα που δεν αφορά μόνο τις δομές, αλλά και την καθημερινή στάση των πολιτών.

Όπως επισημαίνουν οι αρμόδιοι, η υιοθεσία δεν είναι μια απλή διαδικασία, αλλά μια οργανωμένη πρακτική που περιλαμβάνει έλεγχο των υποψήφιων κηδεμόνων, ενημέρωση για το ιστορικό του ζώου και παρακολούθηση μετά την ένταξή του στο νέο του περιβάλλον.

Την ίδια στιγμή, καθοριστική είναι η συμβολή των πολιτών, καθώς μεγάλο μέρος των περιστατικών εντοπισμού και φροντίδας προκύπτει από τη δική τους κινητοποίηση. Μέσα από αιτήσεις, συνεργασία με τις υπηρεσίες και καθημερινή επαφή με τα ζώα στις γειτονιές, οι φιλόζωοι αποτελούν βασικό κρίκο στην προσπάθεια να μετατραπούν αυτές οι μικρές στιγμές των social media σε μια μόνιμη αλλαγή στη ζωή ενός ζώου.

Ποια είναι, τελικά, η διαδικασία για να υιοθετήσει κανείς ένα ζώο από τον Δήμο Θεσσαλονίκης και πόσα από αυτά καταφέρνουν να βρουν σπίτι;

Ο Γιάννης και η Μαρίνα έχουν υιοθετήσει και μιλούν στην parallaxi για τη δική τους ιστορία

Γιάννης 

Όταν ήμουν μικρός ήθελα σκύλο. Μόνο που κανένας άλλος στην οικογένεια δεν ήθελε! Όταν μεγάλωσα δεν ήθελα σκύλο, ενώ οι άλλοι ήθελαν, γιατί δεν ήμουν σίγουρος αν θα μπορούσα να διαχειριστώ την στιγμή του αποχωρισμού…

Αλλά η ζωή γράφει στα παλιά της τα παπούτσια τι θέλεις και τι δεν θέλεις!

Κι έτσι, η Λόλα και ο Σπάρκι μπήκαν στη ζωή μας με τρόπο που δεν θα ξεχάσουμε ποτέ…

Η Λόλα ήρθε πρώτη. Η, τότε, 10χρονη κόρη μου, που κανονικά ντρεπόταν να πάει να πάρει παγωτό, σε ένα event υιοθεσίας στην παραλία, την πήρε, κυριολεκτικά, από τα χέρια μιας κυρίας που την ήθελε, σαν να ήξερε ότι αυτό το μικρό πλασματάκι ανήκει κοντά μας. Από τότε η Λόλα αποφάσισε ότι το δωμάτιο και το κρεβάτι είναι κάτι που η μικρή ήταν υποχρεωμένη να μοιραστεί! Και σήμερα είναι η απόλυτη ντίβα της οικογένειας και το αγαπημένο κορίτσι του μπαμπά!

Έναν χρόνο μετά, ο Σπάρκι, κουτάβι που μία «καλή» κυρία αποφάσισε να ξεφορτωθεί, εμφανίστηκε στο δασάκι, εκεί που, η μικρή και πάλι, ήταν στο σπιτάκι των προσκόπων… Για κάποιον περίεργο λόγο που μόνο αυτός ξέρει, αποφάσισε να μας υιοθετήσει! Και τη στιγμή που πήγαμε να φύγουμε, πιάστηκε από το σκαλοπάτι του αυτοκινήτου και μας είπε “μη με αφήσετε εδώ”. Και σήμερα, 11 χρόνια μετά, είναι ο λατρεμένος επιληπτικός, ατσούμπαλος αρκουδάκος που αδιαφορεί για το αν χωράς κι εσύ στον καναπέ!

Σήμερα δεν είναι απλά δύο αδέσποτα που υιοθετήθηκαν. Είναι οικογένεια. Είναι χαμόγελα, αγκαλιές και αγάπη χωρίς όρους. Και τελικά… δεν τους σώσαμε εμείς. Εκείνοι έκαναν τη δική μας ζωή πιο γεμάτη. Υιοθετώ, δεν αγοράζω!

Μαρίνα

Πριν περίπου οχτώ χρόνια, ένα ασπρόμαυρο κουτάβι έγινε το αγαπημένο μου φιλαράκι, οικογένειά μου. Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, μόνο χρυσόψαρα και καναρίνια έμπαιναν στο σπίτι, με εμένα και τον αδελφό μου να μένουμε πάντα με το παράπονο που δεν μας αφήνανε να έχουμε ένα σκύλο.

Έτσι, στο Λύκειο, η οικογένειά μου αποφάσισε να μας κάνει μια έκπληξη, υιοθετώντας ένα σκυλάκι από την Καβάλα, που είδαν ότι αναζητούσε σπίτι, σε μία ανάρτηση στο Facebook. Το όνομά της ήταν Μελίνα και είχε κάποιες δαγκωματιές στο μικροκαμωμένο σώμα της. Θα θυμάμαι πάντα, την πρώτη αγκαλιά που της έκανα, πιάνοντάς την διστακτικά, μην την πονέσω.

Αργότερα, μάθαμε από το Καταφύγιο Αδέσποτων Ζώων όπου την φρόντιζε μέχρι τότε, πως λίγο καιρό πριν, την είχαν επιτεθεί κάποια μεγαλόσωμα σκυλιά. Ακόμα, νιώθει περίεργα δίπλα σε άλλα σκυλιά. Η πρώτη μας στάση, από την ώρα που μας την έδωσαν, ήταν η κτηνίατρος, η οποία είδε τα χαρτιά και το βιβλιάριό της, την εξέτασε προσεκτικά και μας εξήγησε όλα όσα έπρεπε να ξέρουμε.

Εκείνη την πρώτη Δεκέμβρη, η Μελίνα «βαφτίστηκε» Γιούκι και όλοι μας οι φίλοι ήρθαν να την δουν. Εκείνη κουνούσε την ουρίτσα της και δάγκωνε τα παιχνίδια που της πετούσαμε, λες και ζούσε από πάντα μαζί μας.

Πλέον, κάθε δύο χρόνια, στέλνουμε φωτογραφίες της στο καταφύγιο για να βλέπουν και εκείνοι πόσο μεγάλωσε και να βεβαιωθούν πως βρίσκεται σε ένα καλό περιβάλλον.

Όπως η Γιούκι, υπάρχουν πολλά ζωάκια που μεγαλώνουν στο δρόμο και υποφέρουν από την πείνα, την κακομεταχείρηση και τα ακραία καιρικά φαινόμενα. Δεν χρειάζονται τίποτα περισσότερο από αγάπη, φροντίδα και μία στέγη.

Αν σκέφτεσαι να αποκτήσεις ένα κατοικίδιο, μην το αγοράσεις. Δώσε μια ευκαιρία σε ένα αδέσποτο. Η υιοθεσία θα σου χαρίσει πολύ περισσότερα από όσα φαντάζεσαι.

Η Parallaxi μίλησε με τον αρμόδιο εντεταλμένο σύμβουλο και το  Τμήμα Αστικής Πανίδας, καταγράφοντας τα δεδομένα, τις προκλήσεις και τις ιστορίες πίσω από κάθε υιοθεσία.

Κώστας Τσιαπακίδης, εντεταλμένος δημοτικός σύμβουλος για δράσεις προστασίας αδέσποτων ζώων συντροφιάς και του δημοτικού κτηνιατρείου.

Ο κ. Τσιαπακίδης επισημαίνει πως βασική προτεραιότητα του Δήμου Θεσσαλονίκης αποτελεί η φροντίδα των αδέσποτων ζώων, μέσα από τη συνεργασία με εθελοντές και φιλοζωικές ομάδες. «Το βασικό και αυτό που μπορούμε να πούμε με βεβαιότητα είναι ότι όλοι όσοι συνεργάζονται με τον δήμο έχουν ως πρώτο μέλημα τη φροντίδα των ζώων. Η ιδιαιτερότητα που δίνεται στο καταφύγιο είναι ακριβώς αυτή: να παρέχεται ουσιαστική φροντίδα στα αδέσποτα», αναφέρει.

Ιδιαίτερη έμφαση δίνει και στη διαδικασία της υιοθεσίας, η οποία – όπως τονίζει – δεν γίνεται τυπικά, αλλά με συγκεκριμένα κριτήρια. «Η διαδικασία γίνεται με τρόπο πολύ συγκεκριμένο και οργανωμένο. Δεν δίνουμε απλώς ένα ζώο σε κάποιον.

Ελέγχεται η οικογένεια που ενδιαφέρεται να υιοθετήσει, ώστε να διαπιστωθεί ότι υπάρχει η διάθεση και η δυνατότητα να το φροντίσει. Στη συνέχεια, το ζώο παραδίδεται, αλλά η παρακολούθηση συνεχίζεται για περίπου τρεις μήνες, ώστε να διαπιστωθεί σε ποιες συνθήκες διαβίωσης βρίσκεται».

Παράλληλα, όπως σημειώνει, οι νέοι κηδεμόνες ενημερώνονται πλήρως για το παρελθόν του ζώου. «Σε κάθε υιοθεσία παρέχουμε το ιστορικό του ζώου, ώστε ο άνθρωπος που θα το πάρει να γνωρίζει τι έχει περάσει». Την ίδια στιγμή, καταγράφεται αυξημένο ενδιαφέρον από πολίτες. «Αυτήν τη στιγμή υπάρχει μεγάλη διάθεση για υιοθεσία, κάτι που είναι ιδιαίτερα θετικό», καταλήγει.

Νατάσσα Παπαγεωργίου, κτηνίατρος και προϊσταμένη Τμήματος Αστικής Πανίδας Δήμου Θεσσαλονίκης

Από την πλευρά της, η κ. Παπαγεωργίου αναφέρεται στη σημαντική συμβολή των πολιτών στη διαχείριση των αδέσποτων, τονίζοντας πως το μεγαλύτερο μέρος των δράσεων βασίζεται στους ίδιους τους φιλόζωους. «Το πρόγραμμα των στειρώσεων, της περίθαλψης και συνολικά των δράσεων για τα αδέσποτα βασίζεται σε πολύ μεγάλο βαθμό —σε ποσοστό που φτάνει περίπου το 90%— στους φιλόζωους δημότες. Είναι άνθρωποι που φροντίζουν ζώα στη γειτονιά ή στον χώρο εργασίας τους ή ακόμη και κατά τη διάρκεια μιας βόλτας. Αυτοί είναι που θα μας ειδοποιήσουν αν ένα ζώο χρειάζεται περίθαλψη, στείρωση, εμβολιασμό ή έναν απλό κτηνιατρικό έλεγχο».

Όπως εξηγεί, αρκετές από τις υιοθεσίες προκύπτουν μέσα από αυτή τη σχέση που δημιουργείται. «Οι περισσότεροι καταθέτουν μια αίτηση ώστε να έχουμε τα στοιχεία τους και μέσα από αυτές τις περιπτώσεις, περίπου το 60% των ζώων υιοθετείται από τους ίδιους τους ανθρώπους που τα φρόντιζαν εξαρχής».

Για τα ζώα που δεν υιοθετούνται άμεσα, υπάρχουν εναλλακτικές. «Είτε επανεντάσσονται στο περιβάλλον τους, στο σημείο όπου βρέθηκαν, αφού πρώτα είναι σε καλή κατάσταση, είτε γίνεται προσπάθεια —μέσω φιλοζωικών σωματείων ή και μέσω διαδικτύου— να βρουν ένα σπίτι».

Αναφερόμενη στη διαδικασία υιοθεσίας, διευκρινίζει πως είναι απλή αλλά οργανωμένη. «Ο ενδιαφερόμενος υποβάλλει αίτηση στην υπηρεσία, είτε ηλεκτρονικά είτε δια ζώσης. Στη συνέχεια μας δηλώνει τι αναζητά και εμείς εξετάζουμε αν μπορούμε να τον εξυπηρετήσουμε, σε συνεργασία και με τις φιλοζωικές οργανώσεις. Αυτό μπορεί να γίνει άμεσα ή να χρειαστεί κάποιο χρονικό διάστημα».

Ο Δήμος συνεργάζεται στενά με συγκεκριμένα σωματεία, όπως «Το Καταφύγιο των Ζώων» και «Ο Αδέσποτος Πλανήτης», ενώ υπάρχει επικοινωνία και με άλλες φιλοζωικές οργανώσεις όταν αυτό είναι απαραίτητο.

Τέλος, η ίδια σημειώνει μια θετική εξέλιξη των τελευταίων χρόνων: «Έχει αυξηθεί το ποσοστό των υιοθεσιών, ενώ βλέπουμε όλο και περισσότερους νέους ανθρώπους να προχωρούν σε αυτή την επιλογή. Είναι κάτι ιδιαίτερα ενθαρρυντικό, γιατί μέσα από αυτή τη διαδικασία κατανοούν και τις ευθύνες που συνεπάγεται η φροντίδα ενός ζώου».

Ο κτηνίατρος Κυριάκος Αγαθαγγελίδης μιλάει για τα πρώτα βήματα που πρέπει να κάνουμε εάν υιοθετήσουμε αλλά και την κατάσταση που επικρατεί στους δρόμους από αδέσποτα 

Σίγουρα υπάρχει ένα πρόβλημα στους δήμους και τον τρόπο που χειρίζονται τα αδέσποτα. Κάποιο κάνουν καλές προσπάθειες όμως οι περισσότεροι απέχουν από αυτό που θα έπρεπε να κάνουν σε μεγάλο βαθμό.

Δεν υπάρχει ουσιαστικός έλεγχος, η πολιτεία δεν έχει καταφέρει να ελέγξει την καταγραφή των ζώων συνολικά. Στη διαχείριση των αδέσποτων δηλαδή είμαστε πολύ πίσω… Σίγουρα υπάρχουν κάποιες προσπάθειες παρ’ όλα αυτά δεν είναι αρκετό.

Από την πλευρά της η πολιτεία έχει την ευθύνη της χρηματοδότησης. Χωρίς λεφτά δεν γίνεται δουλειά. Από τους εθελοντές δε μπορεί να λυθεί το πρόβλημα, ο εθελοντισμός είναι για την ευαισθητοποίηση. Φανταστείτε να είχαμε ένα σύστημα υγείας που να βασιζόταν στους εθελοντές γιατρούς, δε γίνεται αυτό το πράγμα.

Πρέπει να υπάρξει συντονισμένη αστυνόμευση για να υπάρχουν τσιπάκια στα αδέσποτα και να μην κυκλοφορούν αδήλωτα. Το μόνο σίγουρο είναι δεν πρέπει να αγοράζουμε ζώα αλλά να τα υιοθετούμε

Με το που υιοθετήσει κάποιος ένα ζώο πρέπει να το πάει σε κτηνίατρο με όλα τα στοιχεία και το ιστορικό του ζώου από όπου και αν το πάρει και να του βάλει τσιπάκι για να είναι στο όνομα του. Συνήθως η διαδικασία γίνεται μέσω πλατφόρμας που υπάρχει για να περνάνε από εκεί όλες οι υιοθεσίες.