Η χαρά είναι μια πόρτα που ανοίγει από μέσα

Λέξεις: Σοφία Αγαθονικοπούλου 

Η χαρά, είναι μια πόρτα η οποία ανοίγει από μέσα. Δεν έχει πόμολο απ’ έξω, ούτε κουδούνι για να την καλέσεις, ούτε ανοίγει με ξένα κλειδιά.

Δεν υπακούει σε παρακάλια, ούτε σε πιέσεις. Περιμένει. Σιωπηλή, υπομονετική, αθόρυβη, μέχρι τη στιγμή που θα στραφείς προς τα μέσα και θα τολμήσεις να την αγγίξεις.

Στην αρχή η πόρτα μοιάζει κλειδωμένη. Όσοι χτυπούν απ’ έξω, περιμένοντας να τους τη χαρίσει ο κόσμος, συχνά κουράζονται και φεύγουν.

Όχι γιατί η χαρά απουσιάζει, αλλά γιατί η πρόσβαση σε αυτήν απαιτεί μια κίνηση εσωτερική, σιωπηλή και γενναία.

Στέκεσαι απέναντί της φορτωμένος σκέψεις, φόβους, προσδοκίες. Νομίζεις πως πάντα χρειάζεσαι κάτι ακόμη: περισσότερη επιτυχία, περισσότερη αγάπη, περισσότερη ασφάλεια. Τη μετατρέπεις σε ανταμοιβή και ενίοτε σε τρόπαιο για το τέλος της διαδρομής. Κι όμως, όσο περισσότερο την αναβάλλεις, τόσο πιο μακρινή φαίνεται. Γιατί η χαρά δεν είναι αποτέλεσμα ελέγχου, αλλά πράξη αποδοχής. Δεν έρχεται όταν όλα είναι τέλεια, αλλά όταν πάψεις να απαιτείς την τελειότητα για να επιτρέψεις στον εαυτό σου να νιώσει αυθεντικός και ζωντανός.

Όταν σταθείς απέναντι στον εαυτό σου χωρίς άμυνες, αναγνωρίζοντας και εγκολπώνοντας όλα τα κομμάτια σου. Να μην τα διώξεις, αλλά να τα αποδεχθείς και να τα χωρέσεις.

Η χαρά δεν είναι η απουσία του σκοταδιού. Είναι το φως που συνυπάρχει μαζί με το σκοτάδι. Είναι η ήρεμη βεβαιότητα ότι ακόμα και όταν πονάς, παραμένεις ολόκληρος. Να κοιτάξεις μέσα σου χωρίς φίλτρα και να σε αποδεχθείς. Με τις ρωγμές, τις ατέλειες, τις αποτυχίες, τις αντιφάσεις σου.

Η χαρά υπάρχει στην έλλειψη σύγκρισης. Αφήνεις τη σύγκριση με τους άλλους. Αφήνεις τη φωνή που σου ψιθυρίζει πως δεν είσαι αρκετός.

Η πόρτα της χαράς δεν ανοίγει με όσα αποκτάς, αλλά με όσα αφήνεις. Η χαρά δεν είναι εκκωφαντική. Δεν μπαίνει θριαμβευτικά, ούτε με πυροτεχνήματα. Είναι χαμηλόφωνη, σχεδόν ντροπαλή. Μοιάζει με ανάσα μετά από μεγάλη κούραση. Με εκείνη τη στιγμή που κάθεσαι μόνος σου και χωρίς λόγο, νιώθεις εντάξει. Όχι τέλειος. Απλά εντάξει. Και αυτό αρκεί.

Το άνοιγμα της πόρτας της χαράς απαιτεί ευθύνη και ειλικρίνεια. Είναι πιο εύκολο να πιστεύεις ότι κάποιος άλλος κρατά το κλειδί. Οι συνθήκες, οι άλλοι, το παρελθόν. Όμως η χαρά απλά ζητά να παραδεχτείς τη δύναμή σου. Όχι τη δύναμη να αλλάξεις τα πάντα, αλλά τη δύναμη να επιλέξεις πώς στέκεσαι μέσα σε ό,τι συμβαίνει. Να πεις ναι στη ζωή, ακόμη κι όταν δεν καταλαβαίνεις το σχέδιό της. Να εμπιστευτείς τη ροή.

Και ίσως το πιο εμπνευστικό είναι αν σκεφτείς ότι η χαρά δεν είναι προορισμός, αλλά τρόπος πορείας. Δεν σε περιμένει στο τέλος, αλλά περπατά δίπλα σου, συμπορεύεται μαζί σου. Η πόρτα είναι ήδη εκεί και το μόνο που χρειάζεται είναι το θάρρος να γυρίσεις το πόμολο από μέσα.

*Η Σοφία Αγαθονικοπούλου είναι Σύμβουλος Ψυχικής Υγείας & Ολιστικής Ανάπτυξης