Η φιλοσοφία των dad jokes: Πόση σημασία έχουν για την οικογένεια;

Πότε ένα αστείο γίνεται «κλασικό αστείο του μπαμπά»; Όταν η απάντηση είναι ολοφάνερη.

Σίγουρα κάποια στιγμή έχετε την έχετε πατήσει με ένα τέτοιο αστείο, καλό ή κακό. Είναι αυτά τα ανόητα λογοπαίγνια που σε κάνουν να στενάζεις από απελπισία. Όμως, αυτά τα αστεία κρύβουν περισσότερα από όσα νομίζετε. Έρευνες δείχνουν ότι το χιούμορ παίζει σημαντικό ρόλο στην ανατροφή των παιδιών και το κοινό γέλιο μπορεί να δυναμώσει τη σχέση ανάμεσα στον πατέρα και το παιδί.

Ο Πολ Σίλβια, καθηγητής ψυχολογίας στο Πανεπιστήμιο της Βόρειας Καρολίνας, εξηγεί ότι πρόκειται για ένα πολύ ευχάριστο είδος χιούμορ επειδή είναι φιλόξενο, καλόκαρδο και ανάλαφρο.

Τι είναι όμως αυτό που κάνει ένα τέτοιο αστείο να πετυχαίνει;

Πώς δημιουργείται ένα αστείο του μπαμπά

Αν και δεν υπάρχουν πολλές μελέτες για το θέμα, ο Σίλβια τα αναλύει για να δει γιατί μερικά είναι πιο αστεία από άλλα. Μαζί με έναν συνάδελφό του μελέτησαν πάνω από 32.000 τέτοια αστεία από το Reddit και βρήκαν τρία βασικά στοιχεία που χαρακτηρίζουν τα καλύτερα από αυτά: τα λογοπαίγνια, την κυριολεξία και το σχολαστικό χιούμορ.

Η κυριολεξία είναι επίσης πολύ δημοφιλής, όπου παίρνεις μια καθημερινή έκφραση και την κάνεις πραγματικότητα. Ένα παράδειγμα είναι να λες ότι ανησυχείς για το ημερολόγιο επειδή οι μέρες του είναι μετρημένες.

Στο σχολαστικό χιούμορ, αυτός που λέει το αστείο σε προετοιμάζει για κάτι και μετά σε απογοητεύει με την πιο απλή απάντηση. Για παράδειγμα: Τι είναι μπλε και μυρίζει σαν κόκκινη μπογιά; Η μπλε μπογιά.

Με βάση τις αντιδράσεις του κόσμου στο ίντερνετ, ο Σίλβια διαπίστωσε ότι στους ανθρώπους αρέσει περισσότερο η μορφή ερώτησης και απάντησης. Όπως το αστείο με τους δύο κλέφτες που έκλεψαν ένα ημερολόγιο και πήρε ο καθένας από έξι μήνες.

Επίσης, η έρευνα έδειξε ότι ο κόσμος συνδέεται περισσότερο με αστεία που περιλαμβάνουν μέλη της οικογένειας, όπως μαμάδες, μπαμπάδες, αδέρφια, παππούδες, αλλά και ζώα.

Θέματα όπως η φύση, η υγεία και τα χρήματα είχαν απήχηση, ενώ η πολιτική, η θρησκεία και ο πόλεμος όχι. Φυσικά, ο Σίλβια τονίζει ότι ο κάθε άνθρωπος βρίσκει διαφορετικά πράγματα αστεία.

Ο Σίλβια αναφέρει ότι τα πιο γνωστά από αυτά τα αστεία έχουν μια σχεδόν εκνευριστική πλευρά. Στόχος τους είναι να σπάσουν τον πάγο και να ξεκινήσουν μια κουβέντα. Είναι σαν αυτό που λέει το παιδί «Dad, I’m hungry» και ο μπαμπάς απαντάει «Hi Hungry, I’m Dad».

Το χιούμορ είναι σαν μια κοινωνική κόλλα που κάνει τους πάντες να νιώθουν λίγο καλύτερα, πιο άνετα και πιο κοντά στους άλλους. Ίσως αυτό να είναι και το πραγματικό του νόημα.

Η ψυχολογία πίσω από το χιούμορ

Οι έρευνες δείχνουν ότι το χιούμορ παίζει σπουδαίο ρόλο στην υγεία, στις σχέσεις και στην ευτυχία μας.

Οι μελέτες συχνά εστιάζουν στο ίδιο το γέλιο, το οποίο βοηθά στη μείωση του άγχους και της κατάθλιψης, βελτιώνοντας την ψυχολογική μας κατάσταση. Όμως το γέλιο είναι μόνο η σωματική αντίδραση. Υπάρχει και η συναισθηματική πλευρά, αυτή η εσωτερική ανάταση που νιώθουμε με το χιούμορ.

Ακόμα κι αν ένα αστείο δεν μας κάνει να ξεκαρδιστούμε, μπορεί να μας φτιάξει τη διάθεση. Και οι θετικές επιστήμες δείχνουν ότι τα καλά συναισθήματα συνδέονται άμεσα με την υγεία μας.

Υπάρχει επίσης και η πνευματική πλευρά. Για να καταλάβεις ένα αστείο, πρέπει συχνά να αλλάξεις τον τρόπο που σκέφτεσαι. Αυτή η αλλαγή οπτικής μάς βοηθά να διαχειριζόμαστε τα συναισθήματά μας και να αντιμετωπίζουμε το στρες, σύμφωνα με τον ψυχολόγο Στίβεν Σουλτάνοφ.

Τα αστεία του μπαμπά δεν απαιτούν μόνο έξυπνη σκέψη, αλλά ενισχύουν και τις ανθρώπινες σχέσεις. Μπορούν να δημιουργήσουν πολύ δυνατούς δεσμούς. Ο Σουλτάνοφ εξηγεί ότι αυτά τα αστεία βοηθούν στη σύνδεση του πατέρα με το παιδί, με τον ίδιο τρόπο που το παιχνίδι «κούκου-τσα» βοηθάει τα μωρά να συνδεθούν με όσους τα προσέχουν.

Αυτή η εμπειρία γίνεται κομμάτι του χαρακτήρα του παιδιού. Καθώς μεγαλώνει, αποκτά μια ευγένεια, μια παιχνιδιάρικη διάθεση και μια δημιουργικότητα που αργότερα προσφέρει και στους άλλους ανθρώπους.

Όσο για το αγαπημένο αστείο του ίδιου του Σουλτάνοφ; “Never trust an atom. They make up everything”.

Πηγή: The Washington Post