Η φωτογράφος που δημιούργησε τέχνη μέσα από το χωρισμό της, επιστρέφοντας στα μέρη που ταξίδεψε με τον πρώην αγαπημένο της
Η Diana Markosian προσέλαβε έναν ηθοποιό-μοντέλο για να υποδυθεί τον πρώην σύντροφό της και να βρει λύτρωση
Το να ερωτεύεσαι και στη συνέχεια να απογοητεύεσαι είναι μια εμπειρία που συχνά φέρνει θλίψη και πένθος, αλλά με τον χρόνο, φέρνει επίσης ελπίδα και επούλωση.
Η φωτογράφος Diana Markosian χρησιμοποίησε τον φακό της κάμεράς της για να καταγράψει αυτά τα περίπλοκα συναισθήματα στο νέο της πρότζεκτ με τίτλο «Replaced».
Μεταφέρει τον θεατή στο ταξίδι της ανάμεσα στην εύρεση, την απώλεια και την ανάκτηση της αγάπης, σε ένα έργο που θολώνει τα όρια μεταξύ ντοκιμαντέρ και μυθοπλασίας. «[Αυτές οι στιγμές] δεν υπήρχαν πια με τον τρόπο που υπήρχαν κάποτε, και ήθελα να τις διεκδικήσω ξανά», λέει η ίδια. «Ήθελα να νιώσω ότι μπορώ να υπάρξω ξανά μέσα στη δική μου ιστορία».
Για να τεκμηριώσει τη σχέση τους, η Markosian και η ομάδα της συνεργάστηκαν με έναν ηθοποιό που υποδύθηκε τον πρώην σύντροφό της. Κάθε προσωπική εικόνα της σειράς είναι ένα ακριβές αντίγραφο μιας στιγμής που κάποτε μοιράστηκε με τον πρώην της και τώρα μοιράζεται ανάμεσα στην ίδια και τον ηθοποιό. Σκοπός ήταν η εμπειρία να μοιάζει όσο το δυνατόν πιο αληθινή.
Με τον ηθοποιό επισκέφθηκε το Μαϊάμι, το Παρίσι, τη Νάπολη, το Κάπρι και τη Νίκαια. Σε όλα αυτά τα μέρη είχε ταξιδέψει κάποτε με τον πρώην σύντροφό της. «Αυτές οι τοποθεσίες φέρουν ήδη ένα βάρος», λέει η ίδια. «Είναι ήδη διαμορφωμένες από πολιτισμικά αφηγήματα αγάπης και επιθυμίας».
Έμεινε στα ίδια ξενοδοχεία και έκανε τις ίδιες δραστηριότητες που έκαναν κάποτε μαζί, περιγράφοντας την εμπειρία ως επώδυνη αλλά λυτρωτική. «Πονάει τόσο πολύ να βλέπω τον εαυτό μου να αντικαθίσταται, να βλέπω αυτές τις αναμνήσεις να διαγράφονται, και δεν ήθελα πια να ζω μέσα σε αυτό», λέει. «Είμαι τόσο ανακουφισμένη που το πρότζεκτ ολοκληρώθηκε γρήγορα».
Μια από τις πιο τρυφερές στιγμές που αναπαριστά με τον ηθοποιό εμφανίζεται σε μια φωτογραφία όπου κάθονται σε μια μπανιέρα, αγκαλιάζοντας ο ένας τον άλλον, ενώ γύρω τους υπάρχει ένα κόκκινο φως. Η τρυφερότητα αυτή επιτρέπει στον θεατή να σκεφτεί μια στιγμή ανάμεσα σε δύο ανθρώπους των οποίων η αγάπη δεν υπάρχει πια, ενισχύοντας την ενσυναίσθηση και παρακινώντας το κοινό να σκεφτεί τις δικές του παρελθούσες σχέσεις.
Τα τελευταία 16 χρόνια, η Markosian δεν έχει αποχωριστεί την κάμερά της, χρησιμοποιώντας την συχνά για να ταξιδέψει στο παρελθόν και να το κατανοήσει. «Η τέχνη μού έδωσε έναν τρόπο επεξεργασίας. Σπούδαζα συγγραφή και ξαφνικά βρέθηκα να κρατώ μια κάμερα και να μην θέλω να την αφήσω. Έγινε απλώς ένας φίλος στη ζωή μου», αναφέρει.
Έπιασε για πρώτη φορά κάμερα στα 20 της, κατά τη διάρκεια των μεταπτυχιακών της σπουδών στο Πανεπιστήμιο Columbia. Αφού αποφοίτησε με μεταπτυχιακό στη δημοσιογραφία, ήθελε να δει τον κόσμο, οπότε επέστρεψε στη Μόσχα, όπου γεννήθηκε. Εκεί έμαθε μόνη της πώς να χρησιμοποιεί τη φωτογραφική μηχανή.
Σήμερα, ο φακός της χρησιμεύει ως εργαλείο επανασύνδεσης με την προηγούμενη ζωή της.
Στο προηγούμενο φωτογραφικό της λεύκωμα με τίτλο «Father», επιδεικνύει τη μοναδική της ικανότητα να αποκαλύπτει το παρελθόν μέσα από τις εικόνες της. Δουλεύοντας στο λεύκωμα για 10 χρόνια, αποτυπώνει το ταξίδι της αναζήτησης του πατέρα της μετά από 15 χρόνια χωρίς επαφή, μετά τη μετακόμισή της στην Καλιφόρνια το 1996 από την Αρμενία, όπου ζει εκείνος.
«Το Father, η προηγούμενη δουλειά μου, είναι όλο βασισμένο στη μνήμη. Και νομίζω ότι το όμορφο με τη μνήμη είναι ότι υπάρχει μια ανάμειξη μυθοπλασίας και πραγματικότητας, και είναι κάτι πολύ υποκειμενικό», λέει.
Η έκθεση του πρότζεκτ Replaced αντανακλά τη συναισθηματική της κατάσταση μέσα από την εξέλιξη της σχέσης τους. Ο χώρος της γκαλερί είναι ένα ομοίωμα ενός ξενοδοχείου που είχε επισκεφθεί κάποτε με τον πρώην της. Το ξενοδοχείο χωρίζεται σε δύο χώρους: από τη μία πλευρά υπάρχει ένας ροζ τοίχος που αντιπροσωπεύει την αγάπη που μοιράστηκαν, και από την άλλη ένας μαύρος τοίχος που συμβολίζει την αγάπη που έχασαν.
Η αναβίωση αυτών των στιγμών έγινε «ελαφρώς τραυματική» για εκείνη καθώς ερχόταν αντιμέτωπη με το παρελθόν, λέει η ίδια. «Θα ήθελα να είχα ένα διαφορετικό βιβλίο να δημιουργήσω, που να μην αφορά την ερωτική απογοήτευση, αλλά κάτι άλλο. Λέω ότι πρόκειται για μια ιστορία αγάπης, γιατί όντως είναι. Αλλά δεν είναι το είδος του βιβλίου που θα ήθελα να φτιάχνω. Η τέχνη, όμως, υπήρξε ένας τρόπος για να βγάζω νόημα από πράγματα στη ζωή μου», αναφέρει.
Για τη Markosian, ο σκοπός του έργου δεν είναι να ξεπεράσει τον πρώην σύντροφό της, αλλά να θεραπευτεί και να αναλογιστεί το παρελθόν. «Δεν γίνεται να ξεπεράσεις κάποιον. Πρόκειται για μια διαδικασία επεξεργασίας», λέει. Οραματίζεται το πρότζεκτ της να βοηθά κάποιον άλλο να διαχειριστεί έναν χωρισμό. «Αυτό που ελπίζω», λέει, «είναι ότι κάποιος μπορεί να δει τον εαυτό του στο έργο μου και, κάνοντάς το, να αρχίσει να βρίσκει τον δικό του δρόμο προς την ψυχική λύτρωση».
Πηγή: The Guardian
