Μία γυναίκα όλα τα μπορεί: H Πολυτίμη Κυριακοπούλου «πατά γκάζι» στα στερεότυπα με τη μοτοσυκλέτα της

Η Πολυτίμη Κυριακοπούλου είναι μητέρα, αρχιτέκτονας, λάτρης της φύσης και των δύο τροχών.

Από τα 16 της οδηγεί μηχανάκι και η μοτοσυκλέτα είναι αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητάς της – ο δικός της τρόπος για να αισθάνεται ζωντανή και ανεξάρτητη.

Η Πολυτίμη χρησιμοποιούσε τη μηχανή για να μετακινηθεί μόνη της στο σχολείο, στο φροντιστήριο, στις βόλτες με τους φίλους, αποκτώντας από μικρή ηλικία την αυτονομία της. Αυτό την έκανε να νιώθει λίγο διαφορετική από τους συνομηλίκους της, αγόρια και κορίτσια.

Μετά τη γέννηση των τεσσάρων παιδιών της, προσπαθούσε να συνδυάσει τη δουλειά, το σπίτι, την οικογένεια, τις υποχρεώσεις και μέσα σε όλα, τη μηχανή. Το μόνο σίγουρο είναι ότι δεν σταμάτησε να χρησιμοποιεί ποτέ τη μοτοσυκλέτα στη ζωή της.

Μέχρι και σήμερα, συμμετέχει σε αγώνες rally raids – από την Ελλάδα και τη Βουλγαρία, η μηχανή της έχει φτάσει μέχρι την Αυστρία, την Αλβανία, την Τυνησία και το Μαρόκο.

Η ίδια μιλάει στη νέα στήλη της Parallaxi, «Μία γυναίκα όλα τα μπορεί», για την αγάπη της για τους δύο τροχούς και την επιβίωση σε έναν ανδροκρατούμενο χώρο. 

Η πρώτη της επαφή με την οδήγηση εκτός δρόμου, έγινε περίπου πριν από 18 χρόνια. Τότε ήταν που ξεκίνησε και τα πρώτα μου μαθήματα. Μέχρι εκείνη τη στιγμή οδηγούσε χρόνια, αλλά το χώμα ήταν κάτι εντελώς διαφορετικό: 

«Στην εκτός δρόμου οδήγηση δεν αρκεί η τεχνική. Μαθαίνεις να κινείσαι σε χωμάτινα και βραχώδη εδάφη, σε απότομες και απαιτητικές διαδρομές, συχνά με δύσκολες καιρικές συνθήκες. Στους αγώνες πλοήγησης – rally όμως, αυτό που με κέρδισε ήταν κάτι παραπάνω: χρειάζεται καθαρό μυαλό, ηρεμία, γρήγορες και σωστές αποφάσεις, σωστή διαχείριση της κούρασης και αντοχή μέχρι το τέλος της ημέρας. Εκεί κατάλαβα ότι αυτό δεν ήταν απλώς ένα χόμπι. Έγινε το πάθος μου. Κάτι τελείως διαφορετικό από τη δουλειά μου και από την καθημερινότητα του σπιτιού. Κάτι δικό μου. Η κινητήριος δύναμή μου. Έτσι, σχεδόν φυσικά, άρχισα να συμμετέχω σε αγώνες με τη μοτοσυκλέτα μου. Δεν ήταν μια απόφαση που πήρα από τη μία μέρα στην άλλη· ήταν μια πορεία που με οδήγησε εκεί». 

Η πρώτη της αγωνιστική εμπειρία σε αγώνα πλοήγησης ήταν περίπου έναν χρόνο μετά την ενασχόλησή της με την εκτός δρόμου οδήγηση. Από εκείνη τη στιγμή «κόλλησε» το μικρόβιο, όπως λέει η ίδια:

«Το 2009 συμμετείχα στον πρώτο μου αγώνα εκτός Ελλάδας. Ήταν ένας πενταήμερος αγώνας με εκκίνηση στη Βουλγαρία και τερματισμό στη Θεσσαλονίκη. Θυμάμαι έντονα την αίσθηση της διαδρομής. Να οδηγείς για ώρες, να περνάς σύνορα, να ανακαλύπτεις νέους τόπους με την μηχανή σου. Ήταν η πρώτη φορά που ένιωσα τι σημαίνει πραγματικά rally: όχι μόνο οδήγηση, αλλά πλοήγηση, εξερεύνηση, συγκέντρωση, αντοχή. Και φυσικά, οι άνθρωποι. Να βρίσκεσαι ανάμεσα σε άτομα που μοιράζονται το ίδιο πάθος με σένα ήταν κάτι που με ενθουσίασε. Εκεί κατάλαβα ότι αυτό θέλω να συνεχίσω να κάνω».

Η αγαπημένη της μηχανή ένα HP2 1200 BMW, μια μοτοσυκλέτα μεγάλου κυβισμού, με την οποία είχε και την πρώτη της επαφή με την οδήγηση εκτός δρόμου:  «Είναι η «αγαπημένη μου» και την χρησιμοποιώ μέχρι και σήμερα για τις μετακινήσεις μου μέσα στην πόλη, αλλά και στις μικρές ή μεγάλες εξορμήσεις μου».

«Ο χώρος του μηχανοκίνητου αθλητισμού είναι ανδροκρατούμενος και ιδιαίτερα ανταγωνιστικός», όπως εξηγεί η ίδια: «Στην αρχή υπήρξαν απορίες, επιφυλάξεις, ίσως και κάποια σχόλια, περισσότερο γιατί δεν είναι συνηθισμένο να βλέπεις πολλές γυναίκες σε αυτό το επίπεδο, παρά από κακή πρόθεση. Με τα χρόνια όμως, έχω δημιουργήσει ουσιαστικές φιλίες. Η χαρά μου είναι χαρά όλων και όταν νιώθω απογοήτευση έχω πραγματικά την στήριξη των ανθρώπων του χώρου. Ο ανταγωνισμός υπάρχει, κυρίαρχος σε οποιονδήποτε αγώνα, αλλά υπάρχει πάντα σεβασμός στο συμμετέχοντα. Κι αυτό για μένα είναι το πιο σημαντικό».

Μία στιγμή που έχει μείνει χαραγμένη στη μνήμη της κατά τη διάρκεια ενός αγώνα, ήταν στο Merzouga Rally στο Μαρόκο, κατά τη διάρκεια μίας σφοδρής πτώσης στην κατάβαση ενός αμμόλοφου περίπου 70 μέτρων, με μεγάλη ταχύτητα:  «Εκείνη τη στιγμή υπήρξαν ανάμεικτα συναισθήματα πόνου και φόβου. Η εγκατάλειψη του αγώνα θα ήταν αναγκαστική, όχι επιλογή. Παρ’ όλα αυτά, κατάφερα — σφίγγοντας τα δόντια — να συνεχίσω και να τερματίσω. Είναι μια εμπειρία που δεν ξεχνάς, γιατί σε φέρνει αντιμέτωπη με τα όριά σου». 

Η ίδια δεν μπορεί να ξεχωρίσει έναν συγκεκριμένο αγώνα ή μία θέση, ως το μεγαλύτερο επίτευγμά της. Για την Πολυτίμη, κάθε χώρα και κάθε αγώνας έχει τις δικές του ιδιαιτερότητες – διαφορετικά εδάφη, συνθήκες, απαιτήσεις: «Επίτευγμα είναι κάθε τερματισμός σε έναν απαιτητικό πολυήμερο αγώνα. Το να ξεκινάς, να αντέχεις, να διαχειρίζεσαι δυσκολίες και να φτάνεις στο τέλος. Αυτό θεωρώ τη μεγαλύτερη επιτυχία μου μέχρι σήμερα». 

«Όποιος φοβάται, μένει σπίτι και κοιμάται»

Σύμφωνα με την Πολυτίμη, ο φόβος στους αγώνες υπάρχει και είναι φυσιολογικός – αλλά μαθαίνεις να τον διαχειρίζεσαι.

«Σίγουρα οι αγώνες στους οποίους συμμετέχω είναι απαιτητικοί και πολλές φορές επικίνδυνοι. Ο καθένας όμως είναι ένας νέος στόχος και μια πρόκληση που με υπομονή, επιμονή και δουλειά προσπαθώ να φέρω σε πέρας». 

«Πριν χρόνια η θέα μιας γυναίκας να οδηγεί μοτοσυκλέτα ξάφνιαζε περισσότερο τους άλλους οδηγούς». Σήμερα όμως, τα πράγματα έχουν αλλάξει σύμφωνα με την ίδια: 

«Οι γυναίκες που οδηγούν μοτοσυκλέτα είναι όλο και περισσότερες.  Πιστεύω πως στις μέρες μας είναι κάτι συνηθισμένο, για την Αθήνα τουλάχιστον, που ζω και κυκλοφορώ».

Η κόρη της έχει κληρονομήσει το «μικρόβιο» της μητέρας της για τις μηχανές. Η ίδια καταφέρνει να ισορροπεί μέχρι και σήμερα τον ρόλο της μητέρας, τις υποχρεώσεις της καθημερινότητας και το πάθος της. 

«Η θέληση και το πάθος μου για τους αγώνες είναι αυτό που μου δίνει τη δύναμη να ανταπεξέλθω στις δυσκολίες. Με σωστή διαχείριση του χρόνου, με αντοχή, δύναμη και πείσμα, καταφέρνω να συνδυάζω τη δουλειά, την οικογένεια και τους αγώνες, μέρα με τη μέρα. Πιστεύω ότι αν κάποιος θέλει πραγματικά να αφιερώσει χρόνο σε κάτι που τον γεμίζει και του δίνει ενέργεια, μπορεί να συνδυάσει πολλούς ρόλους με επιτυχία. Το ίδιο λέω και στη μεγάλη μου κόρη, που έχει επιλέξει να ακολουθήσει τη δική μου πορεία με τις μηχανές. Θέλω να είναι δυνατή, μαχήτρια, να αντιμετωπίζει τις δυσκολίες και τα εμπόδια με θάρρος — όπως εύχομαι και για τις τέσσερις υπέροχες κόρες μου στη ζωή τους γενικά».

Το να σταθεί μια γυναίκα σε έναν ανδροκρατούμενο χώρο «δείχνει πόσο δυνατή, επίμονη και αποφασιστική μπορεί να είναι», καταλήγει η Πολυτίμη: 

«Ο δρόμος δεν είναι εύκολος, με ανασφάλειες, φόβους και εμπόδια, αλλά το γεγονός ότι συνεχίζουν και φτάνουν στην επιτυχία τους, δείχνει ότι τίποτα δεν μπορεί να περιορίσει τα πάθη και τα θέλω μας — ούτε το φύλο, ούτε η ηλικία, ούτε οι δυσκολίες. Μπορούν μόνο να μας αποπροσανατολίσουν προσωρινά ή να κάνουν τα όνειρά μας να φαίνονται πιο μακρινά.

Είναι στην ανθρώπινη φύση να θέλουμε συνεχώς να προχωράμε. Κάθε εμπόδιο ή δυσκολία είναι μάθημα, τρόπος να μάθουμε να κάνουμε “ελιγμούς” και να προσαρμοζόμαστε. Η ικανοποίηση της δικής μας επιτυχίας, μετά από μια προσπάθεια ή έναν αγώνα — τον δικό μας αγώνα — γίνεται ακόμα μεγαλύτερη όταν ξεπερνάμε τις ανασφάλειες, τους φόβους και τα όρια που βάζουμε εμείς οι ίδιοι στον εαυτό μας».