Έχει γίνει η ιδεολογία των incels κανονικότητα;
Από τις υποκουλτούρες των online κοινοτήτων στο προσκήνιο του mainstream περιεχομένου
Ο κόσμος έχει αλλάξει, το διαδίκτυο αριθμεί πάνω από 30 έτη ζωής και διαδραματίζει πρωταγωνιστικό ρόλο στην καθημερινότητα του μέσου ανθρώπου προσφέροντας πολλά, από απλή διασύνδεση με άλλους ανθρώπους μέχρι θέσεις εργασίας και μια πρωτοπόρα παγκοσμιοποίηση. Δυστυχώς όμως σε κάθε καινοτομία υπάρχουν και αρνητικές συνέπειες. Μία από αυτές είναι και η “ιδεολογία” των incels. Κι εδώ, το “αρνητικά” το τονίζουμε με έντονα γράμματα.
Ο Ορισμός
Τι είναι όμως incel; Incel λοιπόν η αλλιώς “το άτομο που δεν έχει ερωτικές σχέσεις και εμπειρίες παρά τις επιθυμίες του”, αποκαλούμε ένα μέλος μιας διαδικτυακής υποκουλτούρας, που αποτελείται κυρίως από άνδρες και ετεροφυλόφιλα άτομα, οι οποίοι αυτοπροσδιορίζονται ως ανίκανοι να βρουν έναν ρομαντικό ή σεξουαλικό σύντροφο, παρότι το επιθυμούν. Έτσι ως αποτέλεσμα τα άτομα αυτά κατηγορούν για όλα τους τα προβλήματα τους άλλους και ειδικότερα τις γυναίκες.
Ο όρος αυτός δημιουργήθηκε το 1997 σε μια ιστοσελίδα την οποία δημιούργησε μια μαθήτρια κολλεγίου η “Αλάνα”(ναι, “θηλυκό”) με σκοπό την υποστήριξη και συμπερίληψη ατόμων που δυσκολεύονταν να δημιουργήσουν ρομαντικές σχέσεις όπως και η ίδια. Αν και με την αρχική του μορφή το site αυτό υπήρχε για να κάνει καλό, μετά την παράδοση του σε καινούρια χέρια τα πράγματα άλλαξαν και η αλυσιδωτή αντίδραση αυτή μας έφερε στο σημείο που βρισκόμαστε τώρα.
Ο ορισμός αυτός άρχισε να παίρνει απήχηση κατά την δεκαετία του 2010, ο οποίος ενέπνευσε τις πράξεις τρομοκρατών με μισογυνιστικές ιδεολογίες οι οποίες εξελίχθηκαν σε μαζικές δολοφονίες. Η βλαβερή αυτή κουλτούρα χαρακτηρίζεται από τα συμπτώματα μισογυνισμού, απόρριψης (κυρίως από άτομο ερωτικού ενδιαφέροντος τους), κοινωνικής απομόνωσης, σεξουαλικοποίησης και αντικειμενοποίησης του άλλου ατόμου, σεξισμού, ρατσισμού, κουλτούρας βιασμού και το κυριότερο αυτοαπέχθεια, και ορίζουμε την αυτοαπέχθεια ως το κυριότερο γιατί στην τελική από εκεί πηγάζουν όλα.
Πιο αναλυτικά, τα incels αποτελούν άτομα που χαρακτηρίζονται έντονα από την τοξική τους αρρενωπότητα και παρουσιάζονται σαν ανώτερα όντα, τα οποία δεν αντικατοπτρίζονται από τις κοινωνικές νόρμες (ειδικά στα αισθηματικά), με τις σκέψεις αυτές να τους κάνουν να νιώθουν “διαφορετικοί” και “εκλεκτοί”. Όμως, όσο και να κρύβεται ένα τέτοιο άτομο από τις αρνητικές σκέψεις για τον εαυτό του, πίσω από τα φανταστικά σενάρια ανωτερότητας και επιβλητικότητας πάντα κρύβεται μια φοβισμένη ύπαρξη η οποία φοβάται να ζήσει την ζωή της με τις ανασφάλειες να παίζουν πρωταρχικό ρόλο στο μυαλό τους.
Το να είσαι incel γίνεται mainstream
Στο 2026 πλέον η ανθρωπότητα έχει να αντιμετωπίσει μια παθογένεια. Ο λεγόμενος κόσμος των “alpha males” και των ” high value” αντρών γνωστός και ως “Manosphere” έχει κατακλύσει τα μυαλά των νεαρών αγοριών αλλά και ενηλίκων. Στην ευαίσθητη ηλικία των 13-18 το περιεχόμενο που καταναλώνει ο μέσος έφηβος το οποίο αφορά το πως “να είσαι σωστός άντρας” ( πάντα σύμφωνα με την γνώμη αυτών που το “διδάσκουν” αυτό) υιοθετεί συμπεριφορές και ιδεολογίες οι οποίες μπορούν να καταλήξουν μοιραίες.
Το πόσο τοξικό είναι ένα περιεχόμενο εξαρτάται από το άτομο που το παρουσιάζει, όταν έχεις κάποιο στερεοτυπικά όμορφο νέο να δηλώνει πως κάνει χρήση μιας “μικροδοσολογίας” μεθαμφεταμίνης για να ελέγχει το σωματικό του βάρος, η ότι για να φτιάξεις το τέλειο σαγόνι παίρνεις ένα σφυρί και δημιουργείς μικροθραύσματα στο κόκαλο για να αλλάξει η μορφολογία του ονομάζοντας το “looksmaxxing” (Η πρακτική της μεγιστοποίησης της φυσικής ελκυστικότητας, εστιάζοντας συχνά στη δομή και την αισθητική του προσώπου), σίγουρα θα πρέπει κάπου εδώ να χτυπήσει κάποιο καμπανάκι.
Φυσικά δεν μπορούμε να παραλείψουμε κάποιους content creators οι οποίοι “εξηγούν” διάφορες θεματολογίες πάνω στις συμπεριφορές των γυναικών και πως πρέπει ένας “high value” άντρας (ναι, έτσι αυτοαποκαλούνται) να τις αντιμετωπίζει. “Πρέπει να είσαι ανώτερος από την γυναίκα σου” ” Το να έχεις μόνο μία, θεωρείται αδυναμία” “Εάν είχε άλλους συντρόφους πριν από σένα τότε είναι π…” και άλλες τέτοιες φράσεις αποτυπώνονται στα μυαλά εφήβων αλλά και κάποιων ανίδεων ενηλίκων ρίχνοντας το φταίξιμο και το βάρος επάνω στις γυναίκες που θα πρέπει να τους αντιμετωπίσουν.
Ένα καλό παράδειγμα για την επιρροή που δέχονται τα νεαρά παιδιά από την κουλτούρα του “Manosphere” αποτελεί η σειρά “Adolescence” η οποία αναλύει το πώς τέτοιες απόψεις εισέβαλαν στο μυαλό ενός νεαρού μαθητή και έφτασε στο σημείο να σκοτώνει την συμμαθήτρια του επειδή ένιωσε ταπεινωμένος και ανίσχυρος, λόγω της συμπεριφοράς της, με αυτές τις ιδέες να του λένε ότι η βία είναι η απάντηση.
Ζούμε σε μία εποχή που ο καθένας μας μπορεί να πιάσει ένα μικρόφωνο να δημιουργήσει ένα podcast και να μοιραστεί τις απόψεις του με τον κόσμο. Το πρόβλημα όμως είναι ότι πολλές φορές τα λόγια αυτά μπορούν να υιοθετηθούν από κάποιον ο οποίος έχει σοβαρό και ευαίσθητο πρόβλημα με την ύπαρξη του και δεν χρειάζεται έναν “αποτυχημένο πνευματικά με μικρόφωνο” να του δίνει συμβουλές, παρά έναν ειδικό για να τον βοηθήσει να ξεπεράσει το όποιο πρόβλημα υπάρχει. Η ιδεολογία αυτή αποτελεί κάτι το επικίνδυνο το οποίο εισχωρεί στο μυαλό σαν παράσιτο και τρέφεται από τις ανασφάλειες και τις αρνητικές σκέψεις για τον εαυτό, προκαλώντας καταστάσεις οι οποίες μπορούν να καταλήξουν μέχρι και σε δολοφονία.
Όποιον από αυτούς τους “influencers” έχουμε παρακολουθήσει, έχουν ένα κοινό, την ανασφάλεια για τον εαυτό τους, η κάθε μία με διαφορετικό υπόβαθρο, είτε τις γυναίκες, είτε την εμφάνισή τους, είτε άλλους άντρες που τους θεωρούν ανώτερους από τους ίδιους, πολλές φορές και όλα μαζί. Οι γυναίκες αποτελούν τα κύρια θύματα, ενώ οι δημιουργοί αυτού του περιεχομένου δεν αναγνωρίζουν το κακό που προκαλούν και παραμένουν αμετανόητοι για τις συνέπειες που αυτό συνεπάγεται.
Τα άτομα αυτά έχουν πέσει θύμα αυτής της μάστιγας και στον δρόμο τους για να βελτιώσουν τον εαυτό τους πέφτουν στην παγίδα του “Manosphere” με αποτέλεσμα να μετατρέπονται σε incels, καθώς είναι πιο εύκολο να κατηγορείς τους άλλους για τα προβλήματα σου παρά να προσπαθήσεις να βελτιωθείς με έναν υγιή τρόπο και πολύ κόπο.
Όμως, εμείς δεν είμαστε κυρίαρχοι του εαυτού μας; Εμείς δεν αποφασίζουμε άμα θα κρατήσουμε μια συμβουλή ή άμα την απορρίψουμε; Ας σκεφτούμε την ατομική ευθύνη του καθενός και των επιπτώσεων από τις επιλογές που ο ίδιος στην τελική διάλεξε να κάνει – να πατήσει κλικ επάνω σε εκείνο το βίντεο, να ακολουθήσει τις συμβουλές του “τύπου με το μικρόφωνο”, να συμφωνήσει ότι ” Ναι, οι άλλοι φταίνε και όχι εγώ γ’ αυτό που μου συμβαίνει”.
