”Αδέλφια Ζείτε”..

Για όλους και όλες αυτούς και αυτές, που στο διάβα τους βρέθηκε μια ομάδα να τους κάνει να κινητοποιηθούν, να φορτιστούν, να μετακινηθούν, να ταξιδέψουν, να πιστέψουν και να χαθούν στο πλήθος των εκδρομέων, στις αναμνήσεις των εκδρομών, στις κερκίδες των γηπέδων.

Για όλους όσοι ακολουθούν με προσήλωση και υπομονή μια ομάδα, ξέρουν τι σημαίνει για τον καθένα και την καθεμία από εμάς η απώλεια και το πένθος που βάρυνε τις ψυχές και τις πλάτες μας στις 27 Ιανουαρίου του 2026 και για αυτό το πένθος ήταν πάνδημο. Ξέρουμε πολύ καλά πως οι οπαδοί των ομάδων δεν είναι θεατές αλλά είναι παίκτες της ομάδας, το λαϊκότερο των αθλημάτων δεν υπάρχει χωρίς τους οπαδούς, από αυτούς πηγάζουν όλα και για αυτούς γίνοται όλα, η δύναμη της κάθε ομάδας δεν πηγάζει από τους ολιγάρχες επενδυτές, ούτε από τα αποτελέσματα και τα τρόπαια, πηγάζει από το πάθος, τη δύναμη και την συνέπεια με την οποία την ακολουθεί ο λαός της, στα δύσκολα, στα εύκολα, στις χαρές και στις λύπες.

Αυτή η συμβολική αξία των οπαδών στο ποδόσφαιρο, που δίνουν το υστέρημα τους για να την δουν να παίζει σε απομακρυσμένα γήπεδα, αυτό το αίσθημα της εθελοντικής αποποίησης της ατομικότητας σε μια οπαδική συλλογικότητα που από μικρό παιδί σε κάνει να μην νοιώσεις μόνος/η ποτέ, να νοιώθεις σημαντικός και απαραίτητος ακόμη και αν είσαι ο πιο ανώνυμος από όλους, αυτή η βουτιά στην κερκίδα που σε κάνει να ταξιδεύεις χιλιόμετρα για να δεις την ομάδα σου να νικάει ή να νικιέται, να έχεις το μυαλό εκεί όταν παίζει, να κανονίζεις τα ταξίδια και τις εξόδους με βάση το πρόγραμμα της ομάδας, αυτή την προσήλωση δεν μπορει να την καταλάβει κάποιος ή κάποια που δεν έχει γράψει χιλιόμετρα για μια ομάδα που δεν ξέρει πόσο σημαντικο και αμοιβαίο είναι αυτό το πάθος, η ομάδα να παίρνει δύναμη από εσένα και εσύ να αντλείς νόημα από αυτήν.

Για τα παιδιά που χάθηκαν, αυτά του ΠΑΟΚ αλλά και των άλλων ομάδων, για τους εκδρομείς αυτής της υπόθεσης και τους υγιεις οπαδούς, τον 12ο παίκτη της κάθε ομάδας αυτή η απώλεια μας πήρε 7+1 νέους ανθρώπους αλλά μας έδωσε μια ενότητα που ήταν μοναδικά παρηγορητική, μια πάνδημη πένθιμη ενότητα που την κρατάμε ως φυλαχτό που θα μας κάνει να φωnάζουμε με πάθος μέχρι να κλείσει η φωνή μας και να στερέψουν τα δάκρυα μας “Αδέλφια Ζείτε”…δεν θα σας ξεχάσουμε ποτέ…