Άνθρωπος στα σκουπίδια. Ξημέρωμα Αγίου Γεωργίου στην παλιά Παραλία…

Υπάρχουν ειδήσεις που σε σοκάρουν ακόμα; Πιστεύεις ότι τα έχεις ακούσει όλα; Έχει μείνει τίποτε να σε ξαφνιάζει; Αντέχεις άλλα σοκ; Πώς είσαι σήμερα; Σου έχει μείνει καθόλου ενσυναίσθηση; Θεωρείς ότι ακούς αναμενόμενο; Σου έχει τύχει τελευταία να ακούσεις ή να διαβάσεις κάτι που αφορά την πόλη σου και σε τρόμαξε; Τρομάζεις στ΄ αλήθεια; 

Πρωί Πέμπτης 23 Απριλίου. Ανήμερα του Αγίου Γεωργίου. Ξημερώματα. Παλιά παραλία. 25.000 ευρώ το τετραγωνικό μέτρο για κάθε ακίνητο. Ο δρόμος της μεγάλης χλιδής. Η βιτρίνα της πόλης. Το μπαλκόνι του Θερμαϊκού. Το καμάρι της Θεσσαλονίκης. Η πόλη κοιμάται ακόμα. Σε λίγο θα ξυπνήσει ράθυμη. Θα τεντωθεί, θα κοιτάξει τη θάλασσα, θα κατέβει στο δρόμο να αδράξει τη μέρα.

Κάτω στον άδειο δρόμο ένα απορριμματοφόρο του δήμου αδειάζει του κάδους. Οι εργάτες της καθαριότητας ακολουθούν τις τυπικές διαδικασίες. Φέρνουν τον κάδο κοντά στο όχημα, εκείνο αναλαμβάνει να τον υψώσει στον αέρα, αδειάζει το περιεχόμενο του στο σκουπιδιάρικο, ο μεγάλος κύλινδρος αρχίζει να στριφογυρνάει και αλέθει τα πάντα. Τα αστικά μας απορρίμματα γίνονται πολτός.

Καθώς ένας ακόμα κάδος αδειάζει, γεμάτος με σκουπίδια των λαμπερών καφετεριών και των ακριβών διαμερισμάτων του δρόμου, στο απορριμματοφόρο αναποδογυρίζει και κάτι παράξενο. Οι εργάτες κοιτάζουν έντρομοι. Ένας άνθρωπος ανάμεσα στα σκουπίδια. Το μηχάνημα είναι έτοιμο να ξεκινήσει να στριφογυρίζει. Πανικόβλητοι σταματούν τη διαδικασία. Ο άνθρωπος είχε αποκοιμηθεί στον κάδο. Λίγο ακόμα και θα γινόταν μέρος της διαδικασίας. Μεταφέρθηκε σε νοσοκομείο. Το περιστατικό έληξε.

Η είδηση μοιάζει σαν ένα παρακολούθημα της καθημερινής διαδοχής παράνοιας που βομβαρδίζει τα αυτιά και τα μάτια μας. Ως μια ακόμα αράδα σε έναν εφιαλτικό κυκεώνα ασύλληπτης και αδιαχείριστης καταιγίδας τρομακτικών πληροφοριών που συνθέτουν το παλίμψηστο της ζωής.

Αν η είδηση προέρχονταν από μια μακρινή κοινωνία, με την αποξένωση να αποτελεί την πρώτη ύλη της καθημερινότητας της, πχ την Ιαπωνία, ίσως και να μην έκανε εντύπωση. Όμως συμβαίνει στη δεύτερη πόλη αυτής της χώρας. Στο πιο δημοφιλές σημείο της. Η είδηση αναπαράγεται από τα μέσα, κάποιοι άνθρωποι θα τη διαβάσουν, θα απασχολήσει το μυαλό μερικά δευτερόλεπτα, αν το απασχολήσει, θα χαθεί στη ροή…

Ο άνθρωπος αυτός που θυμίζει ήρωα του Κουροσάβα, θα επιστρέψει στο δρόμο. Θα συνεχίσει τον αόρατο βίο του. Το περιστατικό θα μπορούσε να λειτουργήσει αφυπνιστικά για τα αντανακλαστικά μας. Θα μπορούσε…

Η μέρα κύλησε. Οι κάδοι γεμίζουν πάλι με απορρίμματα. Το ξημέρωμα οι εργάτες καθαριότητας θα περάσουν ξανά από το σημείο.

Τις επόμενες μέρες θα ‘χουν το νου τους. Όσο περνά ο καιρός θα ξεχαστεί η ιστορία. Θα την διηγούνται μόνο μεταξύ τους, μέχρι η ανάμνηση να σβήσει. Δεν υπάρχει χρόνος για τους  Άθλιους του καιρού.

Υπήρχε και ποτέ όμως;