Απαιτώντας τη θεσμική θωράκιση της δημόσιας περιουσίας

Λέξεις: Μαργαρίτα Συγγενιώτου

Η υπόθεση του Ζαππείου είναι ένα πολύ χαρακτηριστικό παράδειγμα του γιατί όσοι αντιδρούμε στον “εκσυγχρονισμό” δεν είμαστε γκρινιάρηδες.

Απλώς προβλέπουμε αυτό που πρόκειται να συμβεί. Όχι, δεν έχουμε κληρονομικό χάρισμα, είναι θέμα απλής λογικής.

Αρχικά να πούμε ότι το φιάσκο είναι μια προσωπική επιτυχία του Κυριάκου Πιερρακάκη, που πάντα καταφέρνει να παραμένει στο απυρόβλητο. Ο οποίος μετέτρεψε ένα ΝΠΔΔ σε ΝΠΙΔ, με πενταμελές ΔΣ που διορίζει ο ίδιος κι έχει απόλυτη εξουσία πάνω στον οργανισμό. Το ΔΣ έχει προϋπολογισμό για τις αμοιβές των μελών του 300.000 ευρώ τον χρόνο.

Δηλαδή ο καθένας παίρνει μηνιαίο μισθό κατά 30% μεγαλύτερο από τον ανώτατο μισθό που μπορεί να πάρει ο καλλιτεχνικός διευθυντής οποιουδήποτε άλλου πολιτιστικού οργανισμού. Έχει επιχορήγηση από τον τακτικό προϋπολογισμό 30 εκατομμύρια, πολύ μεγαλύτερο από τη Λυρική Σκηνή, τριπλάσιο από τον προϋπολογισμό του Φεστιβάλ Αθηνών, για το Εθνικό Θέατρο ας μην το συζητήσουμε.

Γιατί;

Γιατί έτσι γουστάρει. Γιατί κάποιοι θέλουν να παραστήσουν τους μαικήνες των Τεχνών με ξένα φράγκα. Το είδαμε στο Αρχαιολογικό Μουσείο και όχι μόνο.

Κατά την ψήφιση του νέου οργανισμού, υπήρχαν αντιδράσεις από τον ΣΥΡΙΖΑ και τη Νέα Αριστερά. Ξέρετε, από τους κλασσικούς εχθρούς της ανάπτυξης, που αντιδρούσαν και όταν μετατράπηκαν τα μουσεία σε ΝΠΔΔ.

Και χρειάστηκε να στηθεί η εκτρωματική εξέδρα για να αντιδράσει η “αστική τάξη” (aka Καθημερινή) και να τους τραβήξει το αυτί για να τα μαζέψουν άρον άρον.

Κι αν η συγκεκριμένη ομάδα ανθρώπων αντέδρασε γιατί χαλούσαν την αισθητική της γειτονιάς τους, άλλες γειτονιές δεν θα είναι τόσο τυχερές.

Όταν καταργείς τα θεσμικά αντίβαρα και δίνεις απόλυτη εξουσία σε μια ομάδα ανθρώπων που διορίζεται από έναν υπουργό και κάνουν ο, τι θέλουν με την κοινή μας περιουσία, τέτοια παρατράγουδα θα έχεις. Δεν θέλει πολύ μυαλό. Γι’ αυτό φωνάζουμε ότι οι πολιτιστικοί οργανισμοί πρέπει να διατηρούν την αυτονομία και την αυτοτέλεια τους και να μην γίνονται η προσωπική παιδική χαρά του κάθε υπουργού.

Αντί, λοιπόν, να αντιδρούμε εκ των υστέρων, βαφτίζοντας γκρινιάρηδες και οπισθοδρομικούς όσους προειδοποιούν για αυτό που έρχεται, μήπως θα ήταν καλύτερα να απαιτούμε την θεσμική θωράκιση της δημόσιας περιουσίας;

(Το παραδειγμα του Kennedy Center είναι πολύ χαρακτηριστικό του τι σημαίνουν θεσμικά αντίβαρα. Ας το σκεφτούμε)

*Η Μαργαρίτα Συγγενιώτου, είναι λυρική τραγουδίστρια, σολίστ της Λυρικής Σκηνής και γραμματέας επικοινωνίας της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Θεάματος Ακροάματος