Ας πούμε λίγες αλήθειες για τον Βόλο
Η Φρόσω Παύλου, η Ίρις Λυκουριώτη και η Φοίβη Γιαννίση, γράφουν μερικές αλήθειες για την νέα Απόφαση Έγκρισης Περιβαλλοντικών Όρων (ΑΕΠΟ) για τη λειτουργία της τσιμεντοβιομηχανίας ΑΓΕΤ
Η Φρόσω Παύλου, η Ίρις Λυκουριώτη και η Φοίβη Γιαννίση, γράφουν μερικές αλήθειες για την νέα Απόφαση Έγκρισης Περιβαλλοντικών Όρων (ΑΕΠΟ) για τη λειτουργία της τσιμεντοβιομηχανίας ΑΓΕΤ στον Βόλο.
Σε ισχύ βρίσκεται η νέα ΑΕΠΟ για τη λειτουργία της τσιμεντοβιομηχανίας ΑΓΕΤ στον Βόλο, η οποία εκδόθηκε από το Υπουργείο Περιβάλλοντος και Ενέργειας στις 4 Ιουνίου 2026.
Η απόφαση επικαιροποιεί το πλαίσιο λειτουργίας της εγκατάστασης, εισάγοντας σειρά νέων ρυθμίσεων που αφορούν τόσο τη διαχείριση εναλλακτικών καυσίμων όσο και τις περιβαλλοντικές υποχρεώσεις της εταιρείας.
Φρόσω Παύλου
Με την νέα Απόφαση Έγκρισης Περιβαλλοντικών Όρων (ΑΕΠΟ), που εκδόθηκε στις 4 Ιουνίου 2026 και αναρτήθηκε στη Διαύγεια, το Υπουργείο Περιβάλλοντος και Ενέργειας εγκρίνει σημαντικές αλλαγές στη λειτουργία της ΑΓΕΤ στον Βόλο. Η απόφαση επιτρέπει την παραλαβή έως 25.000 τόνων SRF τον μήνα με πλοία, αυξάνει τη δυναμικότητα τροφοδοσίας εναλλακτικών καυσίμων από 30 σε 40 τόνους ανά ώρα και εγκρίνει υψηλότερο όριο εκπομπών ολικού οργανικού άνθρακα (TOC) από το γενικό προβλεπόμενο. Ωστόσο, δεν προσδιορίζει τη χώρα ή την περιοχή προέλευσης των φορτίων SRF, ούτε κατονομάζει τις μονάδες από τις οποίες αυτά θα προέρχονται, περιοριζόμενη στην πρόβλεψη ότι θα πρέπει να πληρούν συγκεκριμένες ποιοτικές προδιαγραφές και να υποβάλλονται στους προβλεπόμενους ελέγχους.
Η νέα ΑΕΠΟ είναι 67 σελίδες οπότε έδωσα στο ΑΙ να μου δώσει τα πρώτα και πιο επίμαχα σημεία που εντοπίζει στις σελίδες της και σας τα παραθέτω:
Επιτρέπεται η παραλαβή SRF σε δεμάτια με πλοία από τις λιμενικές εγκαταστάσεις του εργοστασίου. Η μέγιστη ποσότητα ορίζεται σε 25.000 τόνους τον μήνα, με έως πέντε πλοία μηνιαίως. Αυξάνεται η δυναμικότητα τροφοδοσίας δευτερογενών καυσίμων και βιομάζας από 30 σε 40 τόνους ανά ώρα. Χορηγείται εξαίρεση για τον οργανικό άνθρακα TOC: αντί του γενικού ορίου των 10 mg/Nm³, επιτρέπεται όριο έως 20 mg/Nm³. Η εταιρεία είχε ζητήσει έως 35 mg/Nm³, αλλά εγκρίθηκε το 20. Η ΑΕΠΟ προβλέπει δυνατότητα λειτουργίας του εργοστασίου 24 ώρες το εικοσιτετράωρο, 365 ημέρες τον χρόνο. Επιτρέπονται συνολικά έως 60 ώρες υπερβάσεων τον χρόνο, ανά ρύπο, υπό μη κανονικές συνθήκες λειτουργίας. Κατά την έναρξη και την παύση λειτουργίας δεν τίθενται οριακές τιμές εκπομπών. Σε περίπτωση υπέρβασης, η τροφοδοσία RDF/SRF πρέπει να διακόπτεται, αλλά η συναποτέφρωση μπορεί να συνεχιστεί έως τέσσερις συνεχόμενες ώρες υπό συνθήκες υπέρβασης. Οι διοξίνες και τα φουράνια θα μετρώνται κάθε μήνα λειτουργίας της καμίνου και μία φορά τον χρόνο με συμβατικά καύσιμα. Τα αποτελέσματα προβλέπεται να δημοσιοποιούνται σε ανοιχτή πλατφόρμα. Για κάθε εισερχόμενο φορτίο SRF προβλέπεται δειγματοληψία: ένα δείγμα ανά 100 τόνους όταν έρχεται με φορτηγά, αλλά ένα ανά 1.000 τόνους όταν έρχεται με πλοίο. Αυτό είναι σημείο που αξίζει ιδιαίτερη διερεύνηση ως προς την αντιπροσωπευτικότητα των ελέγχων. Τα εναλλακτικά καύσιμα πρέπει να πληρούν προδιαγραφές για θερμογόνο δύναμη, χλώριο και υδράργυρο, έως κλάση 3. Εάν δεν πληρούν τα κριτήρια, προβλέπεται διακοπή της προμήθειας. Επιτρέπεται επίσης η παραλαβή με πλοία αποβλήτων σκυροδέματος, λάσπης σκυροδέματος, χωμάτων και πετρών ως εναλλακτικών πρώτων υλών. Η θάλασσα εξακολουθεί να ορίζεται ως αποδέκτης ομβρίων και ενδεχόμενων διαρροών του κλειστού κυκλώματος ψύξης, υπό τα προβλεπόμενα όρια για τον Παγασητικό. Το όριο θορύβου στα όρια του εργοστασίου παραμένει στα 65 dB(A). Η εταιρεία υποχρεώνεται να καταθέσει μέσα σε έναν χρόνο μελέτη διασποράς αιωρούμενων σωματιδίων, στην οποία θα συνυπολογίζονται και οι διάχυτες εκπομπές του εργοστασίου.
*Η Φρόσω Παύλου είναι δημοσιογράφος
Ίρις Λυκουριώτη
Ξεκίνησα να εργάζομαι στον Βόλο το 2003. Ήταν πριν την καύση σκουπιδιών και ήδη την πρώτη χρονιά ήμουν συνεχώς άρρωστη. Μέσα στα 23 χρόνια της εποχιακής διαμονής μου στον Βόλο και 15 χρόνια μετά την έναρξη της καύσης σκουπιδιών (μέρες που δεν μπορείς να ανασάνεις και καίγεται ο λαιμός σου), βροχίτιδες και πνευμονίες έχουν αφήσει ίχνη απεικονιστικά στους πνεύμονές μου, χρόνια αλλεργικά συμπτώματα, τα οποία φέτος κορυφώθηκαν σε μόνιμο άσθμα και μόνιμη αγωγή.
Είναι εντυπωσιακή η τυφλότητα της ελληνικής κοινωνίας και της πολιτικής της τάξης απέναντι στους κεντρικούς μετασχηματισμούς εντός της ΕΕ (και της Δύσης συνολικά) μέσα από μία νέα φάση εσωτερικής αποικιοποίησης, με απόλυτη ευθύνη των εγχώριων ελιτ, κατά την οποία τα Βαλκάνια και η Ελλάδα μέσα σε αυτήν παγιώνονται ως “ζώνες θυσίας” και “εξορυκτικές ζώνες”.
Ο Βόλος μετασχηματίστηκε, στον προηγούμενο αναπτυξιακό κύκλο της πάντα ασύμμετρης ανάπτυξης της ΕΕ από αποβιομηχανισμένη πόλη σε πανεπιστημιούπολη, όπως πολλές αποβιομηχανισμένες πόλεις της ευρωπαικής περιφέρειας (έχουν πέσει στα χέρια μου πρακτικά σχετικού συνεδρίου στην Ισπανία της δεκαετίας του ’80). Ο προηγούμενος αυτός κύκλος ήταν, θα λέγαμε, δικαιότερος εφόσον τα ανταλλάγματα για να αποβιομηχανιστείς ήταν η χρηματοδότηση υποδομών εκπαίδευσης και πολιτισμού. Η Ισπανία για να μπει στην ΕΕ θυσίασε τα ναυπηγεία της και πώλησε την SEAT στην Wolkswagen. Αποτέλεσμά του κύκλου αυτού η γερμανική υπεροχή και το βιομηχανικό και τεχνολογικό ολιγοπώλιο της που γιγαντώθηκε με την αντίστοιχη ενσωμάτωση των βιομηχανικών υποδομών των πρώην σοσιαλιστικών χωρών της ανατολικής Ευρώπης με την “διεύρυνση” (αναρωτιέμαι τί απέγιναν αυτές οι θυσίες των ευρωπαικών λαών με την παρούσα κρίση της γερμανικής οικονομίας και πόσες και τί είδους θυσίες ετοιμάζονται για να συνεχίσει αυτή η άπατη και ανεκδιήγητη “ανάπτυξη” και γιατί δε μας λέει κανείς τίποτα).
Αναρωτιέμαι, επίσης, αν πρόκειται να μπει σε κάποια πολιτική ατζέντα του “επανασυγκροτούμενου” προοδευτικού χώρου αυτό το θέμα, αν και κατά τη γνώμη μου, ο “προοδευτικός” χώρος αντί να αγωνιά για την αναπαραγωγή του, εν όψει μάλιστα αδιανόητης συνταγματικής αναθεώρησης, θα έπρεπε να λέει ωμά ότι έχουμε πολύ χοντρό πολιτειακό θέμα, εδώ και χρόνια, κατά τα οποία η Βουλή δεν λειτουργεί με όρους κυρίαρχου κράτους.
*Η Ίρις Λυκουριώτη είναι καθηγήτρια Αρχιτεκτονικής στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας
Φοίβη Γιαννίση
Μόνιμο άσθμα κι εγώ.
Η κόρη μου Ελεονώρα από την πρώτη χρονιά της εγκατάστασης μας εκεί, κρίση αλλεργικής βρογχίτιδας.
Όταν βρωμάει, που συμβαίνει πολύ συχνά τις πρώτες πρωινές ώρες, το καλοκαίρι που έχουμε ανοιχτά τα παράθυρα, ξυπνάμε για να τα κλείσουμε και ξαναπέφτουμε για ύπνο. Συμβολικά, το ίδιο κάνει ολόκληρη η πόλη, παρά την θυσία του Βασίλη Μάγγου μετά την μεγάλη διαδήλωση, παρά τα πολλαπλά κρούσματα καρκίνου και αναπνευστικών ασθενειών.
Η πόλη έχει αποφασιστεί να γίνει περιβαλλοντικός σκουπιδοντενεκές, με τη θάλασσα να προστίθεται στον αέρα.
*Η Φοίβη Γιαννίση είναι καθηγήτρια Αρχιτεκτονικής στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας
