Χθες βράδυ με ένα γονιό από τα Τέμπη…

Είχα στο νου μου να γράψω ένα κείμενο με αφορμή όσα ζήσαμε χθες από το πρωί στη δίκη που ξεκίνησε στη Λάρισα. Για αυτή την απίστευτη απογοήτευση, οργή, θυμό που ξεχείλισε τις καρδιές μας με την κοροϊδία της έναρξης της δίκης. Όμως τα έφερε έτσι η ζωή και η χθεσινή βραδιά πέρασε τυχαία με έναν από τους πρωταγωνιστές αυτής της υπόθεσης. Ένα γονιό που παλεύει από την πρώτη τραγική νύχτα της 28ης να αντέξει, να διαχειριστεί τη φρίκη, τον πόνο, την απαξίωση, την προσπάθεια υποβιβασμού της νοημοσύνης του, την κατάφωρη αδικία.

Χθες βράδυ λοιπόν το πέρασα με τον Παύλο Ασλανίδη στον Κίσσαβο. Βρεθήκαμε λίγες ώρες μετά την τραγική έναρξη-παρωδία της δίκης γύρω από ένα τραπέζι και κουβεντιάζαμε με έναν αληθινό βράχο, που λίγες μέρες πριν μου χε πει στη Θεσσαλονίκη πως δεν έχω καταφέρει να πενθήσω ούτε μια μέρα. Τον άκουγα να μιλά για όσα απίστευτα ζουν τρια χρόνια τώρα, στην πιο κρίσιμη μέρα του εγκλήματος μετά τη νύχτα του εγκλήματος και αναρωτιόμουν πως αντέχει και παραμένει ψύχραιμος.

Δεν νομίζω πως υπάρχουν τόσες πολλές υποθέσεις στη μεταπολιτευτική Ελλάδα που το σύστημα παίζει τα ρέστα του τόσο άγρια όσο στα Τέμπη.

Περιέγραφε χθες βράδυ ο Παύλος Ασλανίδης όσα έζησε σε αυτή την αίθουσα-στάβλο της δίκης με τους στοιβαγμένους ανθρώπους που δεν είχαν ούτε να καθίσουν, για το 1700000 ευρώ που ξόδεψε ένα κράτος και ένας υπουργός που διαλαλεί ευθαρσώς ότι θα έκανε τα πάντα για μια αξιοπρεπή δίκη, πως οι δικαστίνες που κάθονται στην έδρα έφυγαν χθες σχεδόν τρέχοντας χωρίς καν να κηρύξουν την λήξη της διαδικασίας, για την οργή ακόμα και των πιο ψύχραιμων μέχρι σήμερα συγγενών και την απογοήτευση άλλων που δεν θα συνεχίσουν γιατί το θεωρούν μάταιο.

Ακούγοντας τον να μας μιλά για ώρες αισθάνθηκα ντροπή και ήττα που επιτρέπουμε όλοι εμείς που ζούμε σε αυτή τη ταλαιπωρημένη χώρα αυτός οι άνθρωπος, ο πατέρας του αδικοχαμένου Δημήτρη και οι συγγενείς των υπολοίπων 56 να κοιμούνται τρία χρόνια τώρα με μια αίσθηση πως ποτέ δεν θα δικαιωθούν γιατί ένα μάτσο αδίστακτοι είναι αποφασισμένοι να μην τους αφήσουν ούτε μια μέρα να ελπίσουν σε αυτή τη δικαίωση…

Φεύγοντας από αυτή τη βραδιά πήρα μαζί μου την διήγηση του για τα σακιά που πήραν ότι απέμεινε από τους δικούς τους ανθρώπους εκείνη τη νύχτα. Μαζί πήραν και τα απομεινάρια μιας χώρας που παρίστανε την απόγονο της Δημοκρατίας.