Δεν έχω ξαναδεί τέτοια αγκαλιά

Ομολογώ ότι δεν έχω ξαναδεί κάτι ανάλογο στη ζωή μου. Και μάλιστα από νεαρά παιδιά.

Κάθονταν στο μπροστινό τραπέζι. Ο νεανικός ενθουσιασμός ξεχείλιζε.

Μερικές φορές πλάθεις ιστορίες από τους άλλους, χωρίς να ξέρεις τίποτε γι΄αυτούς. Μια ζωγραφιά.

Το βλέμμα μου έμεινε καρφωμένο, σε βαθμό παρεξηγήσεως. Όχι, παιδιά, δεν είμαι stalker, ούτε θέλω κάτι από σας.

Απλά κόλλησα με μια υπέροχη εικόνα, που σπάνια πλέον συναντάς.

Ένα ζευγάρι να ήταν 20-22 ετών το πολύ, μπροστά μας, έπινε το τσιπουράκι του, έτρωγε, αλλά όχι, αυτή τη φορά ούτε κινητά υπήρχαν στο τραπέζι, ούτε διάσπαση προσοχής, ούτε βαρεμάρα, ούτε παρέες. Ήταν αυτή κι αυτός.

Πέρασε ο ένας τα χέρια του στον άλλον, αγκαλιάστηκαν σφιχτά κόλλησαν και συνέχισαν να τρώνε και να πίνουν.

Δεν έβλεπα τα πρόσωπά τους, ένιωθα όμως από την αύρα τους, τη λαχτάρα να είναι μαζί, να είναι αγκαλιά, να συνευρεθούν, να μην… ξεκολλήσουν ο ένας από τον άλλον. Σχεδόν μία καρέκλα μοιράζονταν.

Το αγάπησα αυτό το νεαρό ζευγαράκι.

Φεύγοντας μου ήρθε να πάω και να τους χαμογελάσω, να τους σφίξω το χέρι, να τους πω πόσο πολύ τους χάρηκα, πόσο όμορφο ήταν αυτό που έκαναν, αυτό που είδα.

Φυσικά και δεν το έκανα. Από ντροπή δεν γύρισα καν να τους κοιτάξω.

Έφυγα χαρούμενος, χωρίς να ξέρω τη συνέχεια.

Μπορώ να φανταστώ ένα πολύ ωραίο Love story, μέρα που είναι.

Πόσο ανάγκη έχουμε και λίγο ρομαντισμό ρε γαμώτο. Δεν είναι όλα δούναι και λαβείν, δεν είναι όλα μόνο σεξ, είναι και η επικοινωνία, το μοίρασμα, η στιγμή, το αυθόρμητο.

Τελικά ο έρωτας δεν θα εξαφανιστεί.