Εδώ εσείς σκοτώνετε ο ένας τον άλλον, εμάς θα λυπόσασταν;

Λέξεις: Κυριάκος Χαρίτος

Είμαι η Αλεπού που φωτογραφίζετε στο Παγκράτι και στο Κολωνάκι. Κατέβηκα να φάω τα σκουπίδια σας. Δεν ήταν επιλογή μου να λιμοκτονώ στον Υμηττό. Αν μπορούσα θα σας δάγκωνα και τα χέρια. Δεν έμεινε τίποτα ανάμεσα στα δέντρα να συντηρήσει τον κύκλο της ζωής μου. Δεν ήθελα νταραβέρια με το είδος σας.

Εσείς φωτογραφίζετε μια πείνα. Ένα φόβο. Μια εξαθλίωση. Βάζετε μια εξυπνάδα και ποστάρετε. Η ταπεινωμένη μου αγριότητα γαργαλά τα από καιρό νεκρωμένα σας νεύρα. Ξέρω τι θα με κάνετε αν μπορούσατε να με πιάσετε. Το έχετε κάνει στο παρελθόν.

Μας γδέρνατε ζωντανές και μας φορούσατε στους χοντρούς πουδραρισμένους σας λαιμούς. Αγκομαχώντας σε θεωρεία θεάτρου και όπερας. Όπου δειπνούσατε πολιτισμό ως εξελιγμένο είδος. Εδώ εσείς σκοτώνετε ο ένας τον άλλον. Εμάς θα λυπόσασταν; Πνίγετε παιδιά στα κύματα. Ξένα παιδιά. Ενώ στα δικά σας δίνετε πολυβιταμίνες. Μουρουνέλαιο με γεύση τσιχλόφουσκα. Πυροβολείτε στο ψαχνό γυναίκες που θέλουν να ζήσουν ελεύθερες. Σκοτώνετε όποιον πηδά ένα φράχτη. Σαν παιχνίδι σκοποβολής στο Λούνα παρκ.

Πήρατε έναν πλανήτη να τον στύψατε σαν σαγκουίνι. Μα εδώ το κόκκινο είναι όντως αίμα.

Είμαι η Αλεπού που φωτογραφίζετε. Οι αδερφές μου είναι νεκρές. Πατημένες. Βαλσαμωμένες σε βουλευτικά γραφεία. Τυλιγμένες ζελατίνα σε κάποια ντουλάπα που ζέχνει καμφορά. Τα παιδιά μου τα κάνατε παντόφλες. Τα κεφάλια των εραστών μου κρέμονται δίπλα σε ελάφια, αρκούδες, λιοντάρια.

Στις αίθουσες με τα τρόπαια.

Εγώ ακόμα ζω.

Γυρίζω νηστική και έντρομη ανάμεσα στους νυχτερινούς σας δρόμους. Φάντασμα. Συνείδηση. Μέλλον.

*Ο Κυριάκος Χαρίτος είναι συγγραφέας