Είναι αυτό που νομίζεις
Ο εργαζόμενος που δυσκολεύεται να πληρώσει ενοίκιο, λογαριασμούς και βασικές ανάγκες καλείται να βρει και επιπλέον χρήματα για να δημιουργήσει τη δική του δεύτερη σύνταξη
O διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος προειδοποιεί ότι οι δημόσιες συντάξεις, από μόνες τους, δύσκολα θα εξασφαλίζουν στο μέλλον επαρκή ποσοστά αναπλήρωσης για τους εργαζομένους.
Από την άλλη, την ίδια ακριβώς στιγμή, ανακοινώνεται ότι προωθούνται νομοθετικές παρεμβάσεις για την επαγγελματική ασφάλιση, οι οποίες αποσκοπούν στην περαιτέρω ανάπτυξη των Ταμείων Επαγγελματικής Ασφάλισης, ενισχύοντας τον ρόλο τους ως συμπληρωματικής πηγής συνταξιοδοτικού εισοδήματος.
Το νέο πλαίσιο στηρίζεται σε τρεις βασικούς άξονες, ανοιχτά Ταμεία Επαγγελματικής Ασφάλισης, πλήρης φορητότητα ασφαλιστικών δικαιωμάτων, νέα φορολογικά κίνητρα μαζί με εναρμόνιση με νέα επαγγελματικά ασφαλιστικά προϊόντα.
Ναι, είναι αυτό που νομίζεις.
Πρώτα διατυπώνεται ότι το δημόσιο συνταξιοδοτικό σύστημα δεν επαρκεί από μόνο του και αμέσως μετά προωθείται ένα παράλληλο οικοδόμημα.
Στην Ελλάδα υπάρχει ένα σοβαρό πρόβλημα με τη συλλογική μνήμη.
Θυμάται κανείς την ΑΣΠΙΣ;
Ένα από τα μεγαλύτερα ασφαλιστικά σκάνδαλα στην Ελλάδα.
Χιλιάδες άνθρωποι πλήρωναν ασφαλιστήρια ζωής και αποταμιευτικά προγράμματα.
Μια μέρα απλά το οικοδόμημα κατέρρευσε.
Προφανώς αυτά είναι λεπτομέρειες.
Σήμερα η λέξη ιδιωτικοποίηση έχει γίνει κανόνας.
Η κυνικότητα σε όλο της το μεγαλείο.
Δεν συζητείται καν πως θα ενισχυθεί η δημόσια κοινωνική ασφάλιση, πως θα αυξηθούν οι μισθοί ή πως θα αντιμετωπιστεί η δημογραφική κρίση.
Η συζήτηση ξεκινά από το συμπέρασμα ότι η σύνταξη δεν θα αρκεί.
Άρα αγαπητοί πρέπει να βρούμε μόνοι μας τη λύση.
Αν έχουμε την οικονομική δυνατότητα, φυσικά.
Ο εργαζόμενος που δυσκολεύεται να πληρώσει ενοίκιο, λογαριασμούς και βασικές ανάγκες καλείται να βρει και επιπλέον χρήματα για να δημιουργήσει τη δική του δεύτερη σύνταξη.
Και αν δεν μπορεί θα αρκεστεί σε εκείνη που ήδη χαρακτηρίζεται ως ανεπαρκής.
Είναι το γνωστό αφήγημα. Ή προσαρμόζεσαι ή πεθαίνεις.
Αυτό είναι το κράτος που όλοι θέλουμε.
Αν περιμένεις ότι μετά από σαράντα χρόνια δουλειάς, δεν θα χρειαστεί να φοβάσαι για τα γεράματα σου, καλύτερα να αλλάξεις γνώμη.
Ναι, είναι αυτό που νομίζεις.
