Ένα εγχειρίδιο χρήσης εξουσίας, για προσωπική κατανάλωση

Δεν πρόκειται για σκάνδαλο. Πρόκειται για εγχειρίδιο χρήσης της εξουσίας για προσωπική κατανάλωση. Μια υπουργός, η Όλγα Κεφαλογιάννη, χάνει στο δικαστήριο, δεν της αρέσει το αποτέλεσμα, και το κράτος πρόθυμο, δουλικό και γονατισμένο, αλλάζει τον νόμο για να της δώσει ρεβάνς.

Όχι αύριο. Όχι γενικά. Τώρα. Επείγον. Φωτογραφικά. Με την υπογραφή της ίδιας, των υπολοίπων βουλευτών και θεσμικό εκτελεστή το Υπουργείο, η Δικαιοσύνη μετατρέπεται σε πρόχειρο excel: σβήνεις γραμμή, ξαναγράφεις από την αρχή, μέχρι να σου βγει το αποτέλεσμα που θέλεις.

Η πρωτόδικη απόφαση δεν καταργήθηκε επειδή ήταν άδικη. Καταργήθηκε επειδή τόλμησε να μην υπακούσει.

Και η νέα διάταξη δεν θεσπίστηκε για τα παιδιά, ούτε για τους γονείς, ούτε για την κοινωνία.

Θεσπίστηκε για μία συγκεκριμένη ενόχληση. Μάλιστα με προτεραιότητα στα δικαστήρια, γιατί η υπουργική δυσαρέσκεια δεν μπορεί να περιμένει στη σειρά μαζί με τους κοινούς θνητούς.

Αυτοί έχουν νόμους.

Εκείνη έχει νομοθέτηση κατ’ απαίτηση.

Και το αποκορύφωμα; Όλα αυτά βαφτίζονται θεσμικότητα, δημοκρατία, ευρωπαϊκός πολιτισμός. Μια κυβέρνηση που διδάσκει ότι ο νόμος είναι μαλακός σαν πλαστελίνη όταν τον ζυμώνει η εξουσία, ζητά ταυτόχρονα σεβασμό στους θεσμούς. Όχι, δεν πρόκειται για ύβρη απέναντι στη Δικαιοσύνη. Είναι κατάληψή της.

Σε μια στοιχειώδη δημοκρατία, μετά από κάτι τέτοιο δεν γράφονται ανακοινώσεις, δεν δίνονται συνεντεύξεις, δεν γίνονται συμψηφισμοί.

Παραδίδεται το χαρτοφυλάκιο και τελειώνει η ιστορία.

Όλα τα άλλα είναι απλώς το θράσος να επιμένεις ότι αυτό που είδαμε δεν ήταν αυτό που ήταν.