Επέμβαση κυλιόμενων ψεμάτων

Λέξεις: Δ.Α

Οι πόλεμοι, όπως τα χάπια αδυνατίσματος, πωλούνται με ψέματα.

Τον Μάρτιο του 2003, ο πρόεδρος Τζορτζ Μπους ο νεότερος κατήγγειλε ότι το Ιράκ ήταν έτοιμος να εξοντώσει τον κόσμο με όπλα μαζικής καταστροφής, “τα πιο θανατηφόρα όπλα που επινοήθηκαν ποτέ”.

Τότε ο πρόεδρος εισέβαλε στο Ιράκ, έστειλε αεροπλάνα και στρατό, η δημοτικότητά του ανέβηκε στα ύψη, οι δημοσιογράφοι και οι πολιτικοί επικρότησαν, ενώ οι κυβέρνησεις των Ρεπουμπλικάνων και η αντιπολίτευση των Δημοκρατικών έγιναν ένα κόμμα ενάντια στην τρομοκρατία.

Όταν ο πόλεμος είχε ήδη αφανίσει πλήθη Ιρακινών, στην πλειονότητα τους γυναίκες και παιδιά, ο Μπους ομολόγησε πως τα όπλα μαζικής καταστροφής δεν υπήρχαν. “Τα πιο θανατηφόρα όπλα που επινοήθηκαν ποτέ” είχαν επινοηθεί από τον ίδιο” όπως ωραία τα έχει εξιστορήσει ο Εδουάρδο Γκαλεάνο.

Στην τωρινή επέμβαση στο Ιράν που μπορεί να εξελιχθεί σε κανονικό πόλεμο, το ψέμα δεν είναι ένα αλλά τουλάχιστον τέσσερα και κυλιόμενα.

Ο ίδιος ο πρόεδρος ο Ντόναλντ Τραμπ έχει επικαλεστεί τρία:

– Μια απροσδιόριστη «άμεση απειλή». Tο πυρηνικό πρόγραμμα – που είχε «εξαλειφθεί» πέρυσι τον Ιούνιο ίσως τελικά να μην είχε εξαλειφθεί και έπρεπε να εξαλειφθεί ξανά!

– Οι όμηροι του 1979.

– Αλλαγή καθεστώτος.

Κάθε λίγες ώρες εμφανίζεται μια νέα εξήγηση για το γιατί οι Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ αποφάσισαν ότι ήταν η κατάλληλη στιγμή να εξαπολύσουν μια παράνομη, απρόκλητη και χωρίς ορατό τέλος επίθεση εναντίον μιας άλλης χώρας, γράφει ο Τζακ Μίρκινσον στο The Nation. Κάθε αφήγηση διαρκεί όσο χρειάζεται, μέχρι να εμφανιστεί η επόμενη.

Υπάρχει όμως ένα μικρό πρόβλημα. Και άλλοι άνθρωποι μέσα στην ίδια την κυβέρνηση μιλούν γιατί ξαφνικά βρισκόμαστε σε πόλεμο και πολλοί δίνουν την ίδια εξήγηση: επειδή το ήθελε το Ισραήλ.

Ο υπουργός Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο είπε σχεδόν αφοπλιστικά:

«Ο πρόεδρος πήρε την πολύ σοφή απόφαση. Γνωρίζαμε ότι επρόκειτο να υπάρξει ισραηλινή ενέργεια, γνωρίζαμε ότι αυτό θα προκαλούσε επίθεση εναντίον αμερικανικών δυνάμεων και ότι αν δεν χτυπούσαμε προληπτικά, θα είχαμε περισσότερες απώλειες.»

Με άλλα λόγια: το Ισραήλ θα χτυπούσε έτσι κι αλλιώς, οπότε είπαμε να μπούμε κι εμείς από την αρχή για να μη χάσουμε τη φάση.

Τα λόγια του Ρούμπιο συμφωνούν με άλλες δημόσιες δηλώσεις αλλά και με δημοσιογραφικά ρεπορτάζ. Ο πρόεδρος της Βουλής Μάικ Τζόνσον έδωσε την ίδια εξήγηση.

Σύμφωνα επίσης με τους Times, ο Μπενιαμίν Νετανιάχου άσκησε έντονες πιέσεις στον Τραμπ ώστε να εγκαταλείψει τις διαπραγματεύσεις με το Ιράν και να στραφεί στον πόλεμο. Σε δήλωσή του ο Νετανιάχου δεν έκανε καμία αναφορά σε κάποια άμεση ιρανική απειλή. Αντίθετα, πανηγύρισε ότι οι ΗΠΑ τον βοήθησαν να εκπληρώσει ένα όνειρο:

«Φέρνουμε σε αυτή την εκστρατεία τη βοήθεια των Ηνωμένων Πολιτειών, του φίλου μου προέδρου Ντόναλντ Τραμπ και του αμερικανικού στρατού. Αυτός ο συνασπισμός δυνάμεων μας επιτρέπει να κάνουμε αυτό που ποθούσα εδώ και 40 χρόνια: να συντρίψουμε το τρομοκρατικό καθεστώς.»

Δεν είναι ιδιαίτερα καλή εικόνα για κορυφαίους αξιωματούχους της αμερικανικής κυβέρνησης να αφήνουν να εννοηθεί ότι η χώρα βυθίστηκε σε έναν αιματηρό πόλεμο χωρίς σαφή δικαιολογία, χωρίς νομική εξουσιοδότηση και χωρίς ορατό τέλος, επειδή μια άλλη χώρα είχε «φαγούρα για πόλεμο» που έπρεπε να ξύσει γράφει ο Μίρκινσον.

Τελικά, είτε πρόκειται για το Ισραήλ είτε για τη γεωπολιτική αντιπαράθεση με την Κίνα, είτε απλά για να διορθωθεί το λάθος που διέπραξε η γεωγραφία όταν έβαλε το πετρέλαιο της Δύσης κάτω από το υπέδαφος του Ιράν είμαστε μπροστά σε έναν νέο ανεξέλεγκτο και επικίνδυνο, όπως φαίνεται πόλεμο.

Εξάλλου κανένας πολεμοκάπηλος δεν είχε ποτέ την ειλικρίνεια να πει καθαρά: «σκοτώνω για να κλέψω».

Τα «σκατά του Διαβόλου», το πετρέλαιο, έχουν ήδη γράψει πολλές σελίδες πολεμικής ιστορίας.

Και μάλλον θα γράψουν κι άλλες, όπως θα έλεγε ο Γκαλεάνο.