Έξοχη εμφάνιση Λίντμπεργκ και ΚΟΑ, με γαλλικό επιδόρπιο!
Ο Γιώργος Μαρκογιαννόπουλος γράφει για τη συναυλία, κορωνίδα της οποίας αποτέλεσε η σύμπραξή της με τον Σουηδό τρομπονίστα και συνθέτη Κρίστιαν Λίντμπεργκ
Λέξεις: Γιώργος Μαρκογιαννόπουλος
Επιτυχής και ισορροπημένη εξ απόψεως προγράμματος-εκτελέσεων υπήρξε η συναυλία που έδωσε η Κρατική Ορχήστρα Αθηνών στις 6/2/2026, κορωνίδα της οποίας αποτέλεσε η σύμπραξή της με τον Σουηδό τρομπονίστα και συνθέτη Κρίστιαν Λίντμπεργκ. Ο κορυφαίος σολίστ τού εκρηκτικού χάλκινου πνευστού μετακλήθηκε για να ερμηνεύσει το κονσερτίνο για τρομπόνι και ορχήστρα του Γερμανού συνθέτη Φέρντιναντ Ντάβιντ, ενώ ακολούθως παρουσίασε στο αθηναϊκό κοινό το κονσέρτο ιδίας σύνθεσης για το όργανο, υπό τον τίτλο «Golden Eagle». Η διεύθυνση ανατέθηκε στον χαλκέντερο αρχιμουσικό Άλκη Μπαλτά, ο οποίος στο δεύτερο μέρος του προγράμματος εντυπωσίασε με τις εξαιρετικά προσεγμένες αναγνώσεις του σε δύο σπουδαία ορχηστρικά έργα της Γαλλικής μουσικής του ΙΘ’ αιώνα: τη σουίτα «Πελλέας και Μελισάνθη» του Γκαμπριέλ Φωρέ και την σουίτα μπαλέτου από την όπερα «Le Cid» του Ζυλ Μασσνέ.
Τη μουσική βραδιά άνοιξε η «Βυζαντινή Μελωδία» του Αντίοχου Ευαγγελάτου, από την οποία κρατούμε, παρά τη σύντομη και εν πολλοίς πληκτική γραφή, την ευαισθησία στον χειρισμό των δυναμικών και τις ωραίες ποιότητες στα λεγκάτι των εγχόρδων. Το έργο ήταν εντελώς ασύνδετο, ξένο και υφολογικά αντιστικτικό ως προς το υπόλοιπο πρόγραμμα και ενδεχομένως η παράλειψή του να ήταν, σε αυτό το πλαίσιο, ενδεικνυόμενη. Μετά την είσοδο του Λίντμπεργκ επί σκηνής, η εκτέλεση του κονσέρτου του Ντάβιντ δημιούργησε αρχικά αμφιβολίες λόγω της ασταθούς απόδοσης των ξύλινων πνευστών, αλλά σύντομα η ολοκάθαρη άρθρωση του Λίντμπεργκ στο τρομπόνι ανέστρεψε τις εντυπώσεις. Η έκταση και το μέγεθος του ήχου του ομολογουμένως ενθουσίασαν, ενώ στην ενδιάμεση καντέντσα κατάφερε να ξεδιπλώσει όλες τις βιρτουόζικες δυνατότητες του συχνά παραγνωρισμένου αυτού οργάνου.
Στο τελευταίο μέρος παρατηρήθηκαν κάποιες μικροατέλειες σχετιζόμενες με θέματα αναπνοής, στερώντας μερικώς τη διαφάνεια ορισμένων εκπνεόμενων φθόγγων. Μετά το εκτεταμένο χειροκρότημα, ο Λίντμπεργκ επανήλθε για την εκτέλεση του δικού του Κονσέρτου «Golden Eagle». Το ακρόαμα υπήρξε πράγματι ενδιαφέρον και, παρά την εμφανώς εντυπωσιοθηρική γραφή τού έργου, προσέφερε μεγάλη απόλαυση κυρίως λόγω των επιδόσεων του συνθέτη-ερμηνευτή. Η ολοκάθαρη άρθρωση, η δυναμική αφηγηματική παρουσίαση και τα εξωπραγματικά σολιστικά μέρη κατέδειξαν ότι ο Λίντμπεργκ έδωσε το σύνολο των δυνάμεων του σε ένα έργο-καρπό του πάθους του και της αφοσίωσής του στην ανάδειξη του χρωματικού και εκφραστικού πλούτου που διαθέτει το τρομπόνι. Στο μπιζάρισμα ο τρομπονίστας έπαιξε μία ωραία και αισθησιακή εκδοχή του «My funny Valentine».
Το δεύτερο μέρος της συναυλίας, αφιερωμένο στη Γαλλική μουσική δημιουργία, ξεκίνησε με τον Πελλέα και Μελλισάνθη του Φωρέ, όπου έγινε ευθύς αντιληπτή μια εξέχουσα φραστική και πλαστικότητα στα έγχορδα, τις οποίες διατήρησαν καθόλη τη διάρκεια της εκτελέσεως.
Εξαιρετικά επιτυχείς και διαυγείς υπήρξαν εδώ οι συνεισφορές των -τόσο κρίσιμων- ξύλινων πνευστών, με προεξάρχον το κλαρινέτο. Ένας επίσης γλαφυρότατος διάλογος αναπτύχθηκε μεταξύ κόρνου και φλάουτου, ενώ το ονειρικό κλίμα της αφήγησης επιτάθηκε από τις λυρικές παρεμβάσεις της αγγελικής άρπας. Οι κορυφώσεις αποδόθηκαν με τη δέουσα συναισθηματική φόρτιση και οι οποίες πάντως ακολουθούσαν τη φυσική ροή των εκλεπτυσμένων και ιδιαίτερα προσεγμένων δυναμικών διακυμάνσεων.
Η εκτέλεση της ορχηστρικής σουίτας από το «Le Cid» υπήρξε εξίσου εμπνευσμένη με ζωηρότατο ρυθμικό παλμό, ωραιότατες κλακέτες και ανταπαντήσεις εγχόρδων, ξύλινων και χάλκινων πνευστών στην «Castilliane», ενώ στην «Aragonaise» ιδιαίτερα σβέλτη και πυρακτωμένη υπήρξε η κίνηση των βιολιών, δημιουργώντας έντονα χορευτικά στροβιλίσματα. Το χορευτικό αυτό θέμα αποθεώθηκε στην εμβατηριακής υφής, καταληκτική «Navarraise», με τον Μπαλτά να διαθέτει πολύ καλό -αλλά καθόλου καταπιεστικό- χειρισμό τις ορχήστρας, αναδεικνύοντας με μεγάλη πειστικότητα τα ρυθμικά μοτίβα και τα ποικίλματα της γραφής, που τόσο φαίνεται να κατανοούσε. Οι δύο εκτελέσεις απέσπασαν δικαίως το θριαμβικό χειροκρότημα του μουσικόφιλου κοινού, που απόλαυσε την Κρατική Ορχήστρα Αθηνών σε τόσο καλή φόρμα.
