Φταίμε εμείς που δεν φτιάξαμε έναν κόσμο να τις χωρέσει
Ζούμε στην χώρα που ένα κορίτσι ή ένα αγόρι 17χρονων εκπαιδεύεται να επιβιώνει στα κακώς κείμενα της καθημερινότητας και όχι σε όσα ταιριάζουν στην εφηβεία του
Ελλάδα, Τρίτη 12 Μαΐου μεσημέρι, δύο κορίτσια 17 χρονών, αποφασίζουν να δώσουν τέλος στην ζωή τους πέφτοντας στο κενό από μία ταράτσα.
Η μία καταλήγει, η άλλη χαροπαλεύει. Στη δημοσιότητα δίνεται το σημείωμα που αφήνει η μία κοπέλα στους γονείς της.
Μία εξομολόγηση ενός κοριτσιού τόσο βαθιά, που ζει σε ένα σύστημα που της επιβάλλεται πως για να πετύχεις ως άνθρωπος πρέπει να πάρεις ένα χαρτί και να τελειώσεις μία πολύ καλή σχολή.
Ενός ατόμου που γεννήθηκε τα χρόνια της κρίσης, που είδε τους γονείς της στην απόγνωση, να παλεύουν με το μεροκάματο, που συνήθισε στο μαύρο της κοινωνίας, να πλαισιώνεται από κύκλους σκοτεινούς που δεν βρίσκουν πια νόημα στην ζωή, που τρέχουν στη δουλειά και γυρνάνε κουρέλια και δεν προλαβαίνουν να επενδύσουν σε τίποτε άλλο παρά μόνο να καλύπτουν τα έξοδα που τρέχουν και να νιώθουν κούραση και άγχος.
Που για δύο χρόνια στην εφηβεία κλείστηκε στο σπίτι της υπό τον φόβο του κορονοϊού. Που βλέπει τους συνομηλίκους της να δέρνονται σαν αγρίμια και να τα βιντεοσκοπούν, που δεν ένιωσε ποτέ τις μικρές χαρές της ζωής γιατί η κοινωνία της δίδαξε πως η ζωή έχει μόνο μαύρο, πως για να επιβιώσεις, πρέπει να παλεύεις για πάντα. Πώς είναι δύσκολο να κάνεις όνειρα, να δουλεύεις γιατί η ανταμοιβή σου θα είναι το τίποτα μπροστά σε αυτή την κούραση που τραβάς. Πως ο μισθός σου θα φτάνει ίσα-ίσα για να βγάζεις τον μήνα.
Ζούμε στην χώρα που ένα κορίτσι 17 χρονών λέει στους γονείς της πως δεν θέλει να ζει άλλο, γιατί εμείς οι ίδιοι δεν καταφέραμε να της δημιουργήσουμε ένα ασφαλές περιβάλλον για να αρπάξει την ζωή από τα μαλλιά και να την φτιάξει όπως εκείνη έχει φανταστεί.
Ζούμε στην χώρα που αναγκάζουμε ένα παιδί στα 17 του να πάρει μία απόφαση για το τι θέλει να κάνει στο μέλλον, με ένα σύστημα που του μαθαίνουμε πως να αποστηθίζει και όχι πως να δημιουργεί, ή να σκέφτεται.
Ζούμε στην χώρα που το άγχος είναι το κύριο συναίσθημα που βιώνουμε από πολύ μικρή ηλικία για το “τι θα πουν οι άλλοι” αν αποτύχουμε κάπου. Ζούμε στην χώρα που τα παιδιά το πρωί κάθονται 7 ώρες σε μία καρέκλα και το απόγευμα άλλες 4 σε ένα φροντιστήριο όσο οι γονείς ξεσκίζονται για να μην τους λείψει τίποτε. Ζούμε στην χώρα που ένα κορίτσι ή ένα αγόρι 17χρονων εκπαιδεύεται να επιβιώνει στα κακώς κείμενα της καθημερινότητας και όχι σε όσα ταιριάζουν στην εφηβεία του. Ζούμε στην χώρα που κρίνουμε όποιον βγαίνει και λέει πως ζήτησε βοήθεια από ψυχολόγο.
Αυτά τα παιδιά που σήμερα είναι σε αυτή τη θέση, είναι το μέλλον μας κι αυτό είναι το πιο θλιβερό απ’ όλα. Γιατί δεν θα μάθουν ποτέ τι σημαίνει η ανεμελιά, η αγάπη, το νοιάξιμο, το ότι αν δεν περάσεις στις πανελλήνιες θα καταφέρεις να γίνεις ένας σπουδαίος άνθρωπος και άστους να λένε.
Και ότι κυρίως δεν φταίνε εκείνα που αυτός ο κόσμος δεν τους χωράει, φταίμε εμείς που δεν φτιάξαμε έναν κόσμο να τους χωρέσει. Κανένας άλλος. Μονάχα η πίεση που προκαλούμε στους ανθρώπους να είναι αρκετοί και η σκέψη που κάνουν πριν κοιμηθούν πως η ζωή τους προσπερνά.
*Υ.Γ. Στην Ελλάδα οι γενιές αυτές δεν γνώρισαν ποτέ την ευτυχία.
