Η αφοπλιστικά τέλεια συναυλία του David Byrne στην Ελλάδα
Ο Δημήτρης Ιωάννου γράφει για τις μοναδικές στιγμές που χάρισε η συναυλία του εξαιρετικού 74χρονου μουσικού
Λέξεις: Δημήτρης Ιωάννου
Τα τελευταία πολλά χρόνια γινόμουν ολοένα και πιο κυνικός με τις συναυλίες, όχι γιατί δεν περνούσα καλά στις λίγες που επέλεγα να πάω, αλλά γιατί, όσο καλά κι αν περνούσα, είχαν πάψει να με συγκινούν και να με παρασέρνουν όπως το έκαναν κάποτε και, σε γενικές γραμμές, έβρισκα την αναλογία κόστους (σε χρήμα, χρόνο, κούραση) – οφέλους (σε αισθητική απόλαυση και ψυχική ανάταση) μάλλον ασύμφορη. Φυσιολογικό, θα πει κανείς, λόγω ηλικίας, συσσωρευμένων εμπειριών κλπ.
Ε λοιπόν, η χθεσινή συναυλία του David Byrne στο “ξέφωτο” του ΚΠΙΣΝ ήταν τόσο αφοπλιστικά τέλεια και τόσο τέλεια αφοπλιστική που δεν άφηνε κανένα περιθώριο στον κυνισμό, ούτε καν στον σεβασμό (που ενέχει και μια μορφή συγκατάβασης), παρά μόνο στον αγνό θαυμασμό. Θα έγραφα ένα θαυμασμό σχεδόν παιδικό, και θα ήταν αλήθεια μπροστά σε όλον αυτό τον οργιαστικό (αλλά εκτελεσμένο με ακρίβεια χιλιοστού του μέτρου και δέκατου του δευτερολέπτου) χορό ρυθμών, ήχων και χρωμάτων, αλλά δεν θα ήταν και ακριβές, γιατί ο θαυμασμός αυτός εμπεριείχε ταυτόχρονα και μια συγκίνηση, και μια επίγνωση, και μια αναγνώριση, οι οποίες ερχονται (ή έτσι το ένιωσα εγώ) με αρκετές χιλιάδες μέρες στο κοντέρ (το δικό μας, όχι μόνο το δικό του).
Το απίθανο ήταν πως όλα αυτά τα πέτυχε η χθεσινή συναυλία χωρίς καν υποψία εκμετάλλευσης της νοσταλγίας (αντίθετα, μιλάμε για ό,τι πιο σύγχρονο έχω δει σε μουσική παράσταση ως περιεχόμενο και ως μορφή) και χωρίς να έχει ανάγκη καμία σχεδόν από τις συνήθεις συναυλιακές συμβάσεις, κι ας χρησιμοποίησε –πολύ λογικά- κάποιες από αυτές. Γιατί όσο κι αν μου έλειψε το “Road to Nowhere”, κι όσο αν βρήκα μερικά από τα κομμάτια της προσωπικής παραγωγής του Byrne μάλλον αδιάφορα σε σχέση με τα διαμάντια των Talking Heads που άνοιξαν και έκλεισαν την παράσταση, αυτή η τελευταία ήταν τόσο ολοκληρωμένη και η ροή της τόσο συγκλονιστικά μελετημένη και εκτελεσμένη, που δεν άφηνε κανένα περιθώριο σε δεύτερες σκέψεις –ίσως ούτε και σε πρώτες με τόσο χορό που ρίξαμε.
Και αν όλα τα παραπάνω θυμίζουν και λίγο μια πολύχρωμη, ανώδυνη φυγή από την πραγματικότητα, ας προσθέσω ότι ήταν μια παράσταση βαθιά πολιτική από στίχο σε στίχο, από νότα σε νότα και από frame σε frame, άλλοτε φανερά κι άλλοτε καλυμμένα, με καθαρό μήνυμα κατά του φασισμού, της μισαλλοδοξίας και της μικρόνοιας, και υπέρ της αγάπης, της αποδοχής και της συμπόνοιας.
Ήταν μια συναυλία αξέχαστη, και δεν ξεκίνησα καν να την περιγράφω.
*Ο Δημήτρης Ιωάννου είναι τραγουδιστής των Bokomolech που γράφει στο μουσικό Fanzine “Lung”
