«Η ακρίβεια είναι πόλεμος»: Θα αντιδράσουμε ποτέ;

Είδα χθες στο timeline μου αυτή τη φωτογραφία με το σύνθημα, πάνω που συζητούσαμε με μια παρέα πόσο γρήγορα ανέβηκαν οι τιμές στα καύσιμα -κυρίως- μετά την επίθεση των ΗΠΑ και του Ισραήλ στο Ιράν.

«Η ακρίβεια είναι πόλεμος».

Δύο λέξεις που τις ζούμε πλέον στο πετσί μας, έχουν μπει στην καθημερινότητά μας, αλλά το πιο περίεργο είναι ότι… δεν τρέχει και τίποτα. Σα να μας φαίνεται σχεδόν φυσιολογικό, πια.

Σκοτώνονται παιδιά στο Ιράν, το χτύπημα οδήγησε στο θάνατο 168 ψυχούλες χάθηκαν, επειδή το σχολείο ήταν… δίπλα σε στρατιωτικό στόχο, αλλά και πάλι «δεν τρέχει και τίποτα».

Το διαβάζουμε ως είδηση, στεναχωριόμαστε και συνεχίζουμε τη ζωή μας.

Κάποτε ο πόλεμος φαινόταν κάτι τρομακτικό. Τώρα, με τη «συμβολή» των ΜΜΕ, μοιάζει κάτι φυσιολογικό και καθημερινό. Συνηθίσαμε στη μαυρίλα.  Δίπλα μας σκοτώνονται παιδιά, αλλά ok, δεν αντιδρούμε.

Πίνουμε ποτά, πάμε για φαγητό, γελάμε, σχολιάζουμε και λίγο τον πόλεμο και ξανά τα ίδια. Μέχρι να έρθει η φωτιά στην αυλή μας.

Ανεβαίνουν οι τιμές, η βενζίνη αυξήθηκε την επόμενη μέρα της επίθεσης, μόνο και μόνο με το άκουσμα της είδησης και πριν καν προλάβουν οι αγορές να «απορροφήσουν» όπως πάντα προς τα πάνω αυτό που είχε συμβεί.

Η ακρίβεια δεν σταματά πουθενά.

Η κυβέρνηση λέει μόνο πως «ανεβάζοντας τους μισθούς, μπορεί ο μέσος πολίτης να ανταποκριθεί».

Ούτε λέξη για αυτή την αισχροκέρδεια. Τη συνηθίσαμε κι αυτή.

Πώς είναι να ζεις αυτές τις δύο παράλληλες πραγματικότητες και γιατί έχουμε γίνει τόσο παθητικοί; 

Ζεις  τον πραγματικό πόλεμο, την απώλεια ζωών, που εξαθλιώνει ανθρώπους και καταστρέφει περιουσίες, που δημιουργεί νέους πρόσφυγες και νέα δυστυχία.

Και από την άλλη, ζεις και τις επιπτώσεις του πολέμου.

Το σφίξιμο στην ψυχή, αλλά και το ψωμί που ακριβαίνει.

Η αιτία αυτού του πολέμου είναι και πάλι μόνο τα συμφέροντα.

Δεν είναι πρώτη φορά που συμβαίνει. Πάντα ο πόλεμος ευνοούσε τους ισχυρούς. Η συγκέντρωση πλούτου σε λίγους, εις βάρος των πολλών.

Μόνο που τα τελευταία χρόνια, σαν υπνωτισμένοι,  όλο και περισσότερο συνηθίσαμε να λέμε «δεν βαριέσαι» και να πίνουμε το καφεδάκι μας, που έχει αυξηθεί 200% και να συζητάμε για τα αθώα θύματα, ακούγοντας τις υπεραναλύσεις εθνικιστών και μη.

Δεν τρέχει και τίποτα.  Είμαστε στην εποχή του πιο ακραίου ατομικισμού. Κοιτάμε μόνο το συμφέρον μας.

Μέχρι την επόμενη φορά πάλι που κάποιος από τους μεγάλους του κόσμου θα αποφασίσει να ελέγξει και να χτυπήσει μια περιοχή, χρησιμοποιώντας σχεδόν την ίδια πρόφαση.