Η επιλογή δεν ήταν ποτέ αυτονόητη: Από τη Γαλλία του 1974 στην ευρωπαϊκή ευθύνη του 2025

Λέξεις: Μαρία Γουργούρη

Το 1974 η Simone Veil τότε εξωκοινοβουλευτική Υπουργός υγείας της Γαλλίας, έδωσε έναν σκληρό και βαθιά προσωπικό αγώνα για τη θεσμοθέτηση της αποποινικοποίησης των αμβλώσεων. Αντιμέτωπη με ανοιχτή εχθρότητα από τη γαλλική Καθολική Εκκλησία και τα συντηρητικά κόμματα, στάθηκε σχεδόν μόνη σε μια ιστορική συνεδρίαση της Γαλλικής Εθνοσυνέλευσης και υπερασπίστηκε το δικαίωμα των γυναικών στην επιλογή. Ο νόμος αυτός στο τέλος πήρε και το όνομα της έγινε ο νόμος Veil.

Πενήντα χρόνια αργότερα στις 17 Δεκεμβρίου του 2025 το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο πήρε μια ιστορική απόφαση. Η Ευρωπαϊκή Ένωση στηρίχτηκε στο θεμελιώδες δικαίωμα όλων των πολιτών της για την πρόσβαση των πολιτών της στην υγεία και υποστήριξε την αρχή της ίσης πρόσβασης σε ασφαλείς αμβλώσεις για όλες τις γυναίκες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Στήριξε στην ουσία την Ευρωπαϊκή πρωτοβουλία « My voice my choice». Με το ψήφισμα του, καλεί την Ευρωπαϊκή Επιτροπή να πάρει συγκεκριμένα μέτρα συμπεριλαμβανόμενης της δημιουργίας χρηματοδοτικού μηχανισμού ώστε οι γυναίκες από χώρες με περιοριστική νομοθεσία να μπορούν να έχουν πρόσβαση σε ασφαλή άμβλωση χωρίς οικονομικό βάρος σε άλλες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Αυτή είναι η Ευρωπαϊκή Ένωση. Όχι ως αφηρημένη έννοια, αλλά ως ουσία: ίση προστασία, ίση πρόσβαση και ίσα δικαιώματα για όλες τις γυναίκες, ακόμη κι όταν τα εθνικά νομικά πλαίσια διαφέρουν.

Από τη Γαλλία του 1974 μέχρι το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο του 2025 η ιστορία των δικαιωμάτων δε γράφεται με άλματα αλλά με συνέπεια. Αν η Simone Veil στάθηκε μόνη της έναντι των περισσοτέρων στο γαλλικό κοινοβούλιο το 1974, σήμερα η Ευρώπη έχει την ευκαιρία και την υποχρέωση να σταθεί συλλογικά και θεσμικά στο πλευρό των γυναικών. Γιατί η ιστορία θυμάται πάντα εκείνους που δε σιώπησαν και ακόμη περισσότερο εκείνους που νομοθετούν με συνείδηση.

*Η Μαρία Γουργούρη είναι τελειόφοιτη στο τμήμα Διεθνών και Ευρωπαϊκών Οικονομικών Σπουδών στο Πανεπιστήμιο Δυτικής Μακεδονίας