Η «Σαβάνα» της Καλαμαριάς
Ο Γιάννης Κυφωνίδης γράφει για την αλλαγή του σκηνικού της φύσης, που έχουμε τόσο πολύ ανάγκη
Λέξεις, εικόνες: Γιάννης Κυφωνίδης
Όποιες, όποιοι και όποια κολυμπάνε στο δημοτικό κολυμβητήριο Καλαμαριάς θα έχουν παρατηρήσει, ειδικά το καλοκαίρι, το ηλιοβασίλεμα και πως αυτό διαμορφώνει την οπτική γωνία των παριστάμενων.
Ο τρόπος που πέφτει το φως και τα χρώματα στο παρακείμενο πρώην στρατόπεδο Κόδρα δημιουργεί την πλάνη ότι βρίσκεσαι στην Αφρική, ίσως σε κάποια σαβάνα, εντάξει με μπόλικη φαντασία. Είναι η δύση του ηλίου και τα χρώματα της , είναι το φως εκείνης της ώρας, είναι η οπτική γωνία, είναι και ο υποκειμενισμός της φαντασίας μας.
Κανονικά, ως σαβάνα χαρακτηρίζεται κάθε μεγάλη πεδινή έκταση στις τροπικές ή υποτροπικές περιοχές της Γης, καθώς και το αντίστοιχο οικοσύστημα, όπου κυριαρχεί πολύ υψηλή ποώδης και θαμνώδης βλάστηση με παρουσία διάσπαρτων μόνο δένδρων, που δεν σχηματίζουν συνεχή θόλο.
Πάντως για να επανέλθω είναι και η ζέστη και η υγρασία των τελευταίων χρόνων που έχει αυξηθεί πολύ.
Έτσι λοιπόν όταν αποφασίζεις να αποτυπώσεις φωτογραφικά τη στιγμή διαπιστώνεις ότι ανάλογα με το κάδρο που επιλέγεις, μπορείς να πετύχεις ένα αποτέλεσμα που δεν παραπέμπει σε Θεσσαλονίκη, δε παραπέμπει σε Καλαμαριά, δε παραπέμπει σε Ελλάδα, έστω με την πρώτη ματιά.
Για αυτό όταν βρίσκομαι εκεί τους μήνες του καλοκαιριού, αποκαλώ την περιοχή Μικρά Αφρική, κατά τη Μικρά Αγγλία του Παντελή Βούλγαρη. Εάν λάβει κανείς υπόψη ότι στις μικρές “ζούγκλες” του Κόδρα έχουν εμφανιστεί κατά καιρούς φίδια, σκαντζόχοιροι, αρουραίοι, πέρα από τις κλασικές γατούλες, αντιλαμβάνεται το ιδιότυπο, έστω με μπόλικη φαντασία, της Καλαμαριώτικης Σαβάνας.
Μέχρι που φθινοπωριάζει και αλλάζει άρδην το σκηνικό. Έτσι όμως είναι η φύση, ακόμη και η αστική. Που την έχουμε τόσο πολύ ανάγκη.
