Κάνε με να μείνω

Εικόνα: Αφροδίτη Μιχαηλίδου

Οι ελληνικές πόλεις αποτελούν ένα υβρίδιο στασιμότητας και παραίτησης. Η Θεσσαλονίκη σε αυτό το ‘’στέμμα’’ της αστικής απαξίωσης ,αποτελεί το σκονισμένο πετράδι του.

Έχοντας βιώσει μια έτσι και αλλιώς κατάφορη αδικία στο διαμοιρασμό του χρήματος των δημοσίων επενδύσεων επί δεκαετίες, αναλογικά πάντα με τον πληθυσμό και προφανώς την ιστορία των ελληνικών πόλεων, τη σημαντικότητα τους στην πορεία της χώρας, δοκιμάζει τις τελευταίες δεκαετίες τις αντοχές της και με ένα ιδιότυπο παιχνίδι ματαιώσεων που βασίζεται σε πρωθύστερες υποσχέσεις που στην πορεία, αν δεν ακυρωθούν σιωπηλά, καταντούν ανεκδοτολογικές περιπτώσεις παγκόσμιας μελέτης τεντώματος των αντοχών μιας πόλης.

Με κορυφαίο παράδειγμα το μετρό της, που στο όνομα του ήπιαν πολλές φορές νερό στην κρήνη των υποσχέσεων αποπεράτωσης οι προύχοντες του ελληνικού δημόσιου βίου και ακολουθούμενου από δεκάδες άλλες ‘’ φιλόδοξες’’ εξαγγελίες που αποδεικνύονται εξοργιστικά πυροτεχνήματα χωρίς αντίκρισμα, η πόλη βιώνει την αργή και σταθερή διολίσθηση στη δυσπιστία και την απογοήτευση. Αν σε καθολικό μητροπολιτικό επίπεδο η γενικευμένη αυτή εντύπωση είναι κανόνας, σε τοπική κλίμακα είναι αφορμή για καταθλιπτικά επεισόδια.

Ας πάρουμε για παράδειγμα την Καλαμαριά που εξονυχιστικά εξετάζουμε σε αυτό το τεύχος. Προσπαθώντας να επιλέξουμε τις εικόνες που θα ντύσουν τις θεματικές του αφιερώματος, αισθανθήκαμε ένα πραγματικό δέος από την εγκατάλειψη, την απαξίωση και την καταστροφή μιας περιοχής μοναδικού κάλους που οπουδήποτε αλλού στο δυτικό ημισφαίριο, σε μια ευνομούμενη χώρα με προτεραιότητες και αξίες θα αποτελούσε το υπόδειγμα για τον τρόπο που αναπτύσσεται μια πόλη και προχωρά στο μέλλον.

Εδώ όμως είναι η πεμπτουσία του ‘’δεν βαριέσαι’’, η σοκαριστική παραδοχή πως αν αυτή η Καλή Μεριά της πόλης βιώνει αυτή την στασιμότητα τότε καμία άλλη μεριά της δεν έχει ελπίδα.

Το σλόγκαν πούναι γραμμένο σε ένα τοίχο της είναι η επωδός αυτής της παρακμής. Μια κραυγή που ακούγεται παντού: Κάνε με να μείνω…