Κοίτα μια κοινωνία να σαπίζει…

Χθες βράδυ επέστρεφα στο σπίτι μου στην Καλαμαριά γύρω στις 11. Μετά από μία εξαιρετική βραδιά με δυο αγαπημένους μου ανθρώπους. Στην παραλιακή όσο πλησίαζα ακούγονταν σειρήνες από περιπολικά και ασθενοφόρα. Αν και ήταν έντονες οι σειρήνες και διέσχιζαν την Όλγας σκέφτηκα πως θα ήταν ένα ακόμα συνηθισμένο περιστατικό αστικής καθημερινότητας. Σε κάθε περίπτωση θα πήγαινα ως εκεί να διαπιστώσω τι έγινε, η δημοσιογραφική διαστροφή, όμως δεν ήθελα να χαλάσω την αίσθηση της ωραίας βραδιάς. Λίγες ώρες αργότερα, στις εξίμιση το πρωί ο Χάρης μας πληροφόρησε ότι έσφαξαν ένα παιδί είκοσι χρόνων. Στη γειτονιά του. Μια ήσυχη γειτονιά, από αυτές που μοιάζουν ιδανικά ησυχαστήρια μετά τις 9 το βράδυ. Παγώσαμε.

Το μυαλό μου πήγε ασυναίσθητα σε όσα μου είχε πει πριν λίγα χρόνια ο Άρης Καμπανός και σε όσα θυμάμαι από τα εφηβικά μου χρόνια να βλέπω στην τηλεόραση να διαδραματίζονται στη Βρετανία. Αργότερα τα άκουγα στα τραγούδια των Clash. Εκείνη την τυφλή οργή και βία των παιδιών της εργατικής τάξης που οι εξαθλιωμένες ζωές τους δεν τις άντεχαν και εκτονώνονταν στα γήπεδα και τους δρόμους τύφλα στο μεθύσι. Αυτό το κύμα οπαδικής βίας που υποτίθεται θα πάτασε η ιέρεια του σκληρού φιλελευθερισμού Μάργκαρετ Θάτσερ γεμίζοντας τα γήπεδα με αστυνομία και κόβοντας τις αγγλικές ομάδες από τα ευρωπαϊκά πρωταθλήματα.

Όσο και αν τότε προσπάθησαν να παρουσιάσουν σαν άθλο τις αδέξιες κινήσεις της κυρίας η πραγματικότητα ήταν βέβαια άλλη. Όσο υπάρχει βία και εξαθλίωση η οργή θα παρέμενε κυρίαρχη…

Από τότε πέρασαν δεκαετίες πολλές. Τα περιστατικά της οπαδικής και όχι μόνο άρχισαν να γίνονται καθημερινότητα και στη δική μας χώρα. Οικογένειες θρύνησαν και εδώ ανθρώπους, η κοινωνία σοκαρίστηκε και ένας βαφτισμένος επίσημα διώκτης του κακού, εδώ και 25 χρόνια δηλώνει αυτάρεσκα πώς θα την πατάξει τη βία. Ο ίδιος άνθρωπος αλλάζοντας κυβερνήσεις αλλά προτάσοντας το ίδιο αφήγημα. Ο Μιχάλης Χρυσοχοϊδης. Ο Ζορό της γενιάς μας. O ισόβιος υπουργός της Δημόσιας Τάξεως…

Ο Μιχάλης είναι αποφασισμένος ξανά. Ήταν και το 2000 που ο Σημίτης του ανέθεσε τα καθήκοντα να πατάξει τη βία και ανέβασε αστυνομικούς στις κερκίδες. Ο Μιχάλης δεν υπολόγισε καλά τα πράγματα όπως η Θάτσερ. Δεν αντιλήφθηκε ποτέ τι σημαίνει μια κοινωνία να παρακμάζει. Να φτωχοποιείται, να ζει στα όρια της επιβίωσης, να μην έχει όνειρα.

Ο Μιχάλης ζει σε ένα άλλο σύννεφο. Όπως ζουν και όσοι μας κυβερνούν. Σε ζωές αποστειρωμένες με οπαδούς,  με περιβάλλοντα που τους παρουσιάζουν έναν ονειρικό κόσμο στον οποίο πάνε καβάλα στα άλογο, δεν παίρνουν φυσικά πρέφα τι ακριβώς συμβαίνει εκεί έξω. Βλέπουν πληρωμένες δημοσκοπήσεις και την αντιπολίτευση στο σύνολο της να παραπαίει και κλείνουν νέες δουλίτσες.

Κάτω όμως βράζουν τα καζάνια της κόλασης. Ένας εικοσάχρονος έπεσε νεκρός από άλλον συνομήλικο του που χε στήσει ενέδρα.

Ας δούμε λίγο τη μεγάλη εικόνα: Βρισκόμαστε σε μια εποχή που κανείς δεν ξέρει στην πραγματικότητα, ούτε καν οι οικογένειες τους, τι βιώνουν αυτά τα παιδιά. Ακόμα περισσότερο δεν γνωρίζει αυτή η ελίτ που κυβερνά τι συμβαίνει αυτή τη στιγμή στην ελληνική κοινωνία.

Πως έχουν διαλυθεί οι δεσμοί, η επικοινωνία, πως η βία κυκλώνει και δηλητηριάζει τους ανθρώπους, πως η ματαίωση και η ακύρωση στην καθημερινότητα είναι ο κανόνας όχι η εξαίρεση, πως στα σόσιαλ κάθε μέρα υποκινείται το έγκλημα, πως στα οπαδικά ραδιόφωνα ακροδεξιοί ρήτορες σπέρνουν το μίσος, πώς όσο οι άνθρωποι απομονώνονται πίσω από μια οθόνη κινητού τα προβλήματα τους γίνονται αόρατα από τους πολλούς. Η ελληνική κοινωνία σαπίζει μέρα με τη μέρα αλλά ακόμα και τα συμπτώματα αντιμετωπίζονται ως ”περιστατικά” και ουδείς αποφασίζει να μιλήσει για τις αιτίες και κυρίως να τις αντιμετωπίσει. Γιατί άλλωστε; Οι μπίζνες πάνε καλά, τα ψιλικατζίδικα με τα τραπεζάκια στα πεζοδρόμια είναι γεμάτα παιδιά που πίνουν μπύρες μετά το φροντιστήριο, τα ναρκωτικά πάνε και έρχονται παντού άνετα, θα ξεχαστεί και αυτό.

Αλήθεια έχει μεγάλη σημασία αν το χθεσινό επεισόδιο ήταν ένα επεισόδιο οπαδικής βίας ή αν ήταν ξεκαθάρισμα λογαριασμών; Την ουσία τη βλέπει κανείς μας; Το ότι διαλύονται οι συνεκτικοί ιστοί;, Ότι τα σπίτια των ανθρώπων μοιάζουν πια με ηλεκτροφόρα ναρκοπέδια απόγνωσης; Πως η ελληνική κοινωνία περνά από το 2008 τουλάχιστον τη μεγαλύτερη κρίση στην νεότερη ιστορία της; Τα βλέπει αυτά ο υπουργός της δημόσιας τάξης; Τα αντιλαμβάνεται και αυτός και οι προϊστάμενοι του; Θα τα λύσει με περισσότερη αστυνομία στις γειτονιές μήπως;

Θα λύσει η αστυνομία τα θέματα μας; Θα πάψουμε να πίνουμε σαν τρελοί για να ξεχαστούμε; Θα πάψουν τα παιδιά να κουβαλάνε μαχαίρια στα σχολεία; Να απειλούν με βιντεάκια συνομηλίκους στα σόσιαλ; Θα πάψει η ντρόγκα να πουλιέται σαν καραμέλες; Οι άνθρωποι να πλακώνονται στα φανάρια με το παραμικρό; Θα σηκώσουμε μήπως τα μάτια από το κινητό για να δούμε τον άλλο στα μάτια και να λύσουμε τα προβλήματα που επιτείνουν τη σήψη μιας κοινωνίας σε αποσάθρωση;