Μαχαίρωμα στην Καλαμαριά; Άντε, καληνύχτα. Η γενιά που συνήθισε στη βία
Πώς φτάσαμε στο σημείο να μαχαιρώνονται 20χρονοι και να το θεωρούμε πια συνηθισμένο;
Είναι η ώρα 00.10. Βλέπω σε ένα γκρουπ με θέμα την Καλαμαριά «2 ασθενοφόρα και περιπολικά. Μαχαίρωσαν ένα άτομο στην Αργοναυτών».
Το κοιτάω. Η Αργοναυτών δεν είναι και πολύ μακριά. Να πάω να δω τι έγινε;
Πού να τρέχεις τώρα. Άντε, καληνύχτα.
Το πρωί με το άνοιγμα του κινητού πέφτεις πάνω στη θλιβερή είδηση. Σπεύδω στο σημείο. Μαυρίλα.
Φτάσαμε κι όμως στο σημείο να θεωρούμε ένα μαχαίρωμα ότι δεν είναι θέμα, ότι είναι πια ένα συνηθισμένο γεγονός που μπορεί να συμβεί οποτεδήποτε και οπουδήποτε. Τα οπαδικά άλλωστε γεγονότα είναι τόσο συχνά, τα γεγονότα βίας στα σχολεία, επίσης.
Η βία είναι πια τόσο μέσα στη ζωή μας και είναι παντού. Στην πόλη μας, στη γειτονιά μας, στο πάρκο που πάμε μια βόλτα με τα παιδιά μας και το σκύλο μας. Στις ειδήσεις, στους ισχυρούς αυτού του κόσμου, που κάνουν πολέμους για πλάκα, στα παιδάκια που σκοτώνονται σε ένα σχολείο από μια βόμβα, στη γυναίκα που δολοφόνησε ο άνδρας της, στα 15χρονα στο σχολείο που έβαλαν τον συμμαθητή τους να πιει νερό από την λεκάνη της τουαλέτας και το τραβούσαν στο κινητό.
Στην εκπαιδευτικό που δεν άντεξε το μπούλινγκ.
Μα και στο σπίτι είναι, ας είμαστε ειλικρινείς. Σωματική, αλλά κυρίως λεκτική και ψυχολογική.
Λες, ας πάω μια βόλτα να αγοράσω κάτι από το σούπερ μάρκετ να αδειάσει το κεφάλι μου.
Ξάφνου, με την τσάντα στα χέρια από το σούπερ μάρκετ, βλέπεις έναν 20χρονο να καταρρέει μπροστά σου, μαχαιρωμένο από συνομήλικό του. Δεν είναι αστυνομική ταινία, δεν είναι Σικάγο του 1980.
Είναι η γειτονιά σου. Είναι η ζωή σου, η ψυχή σου. Την άλλη μέρα πώς θα περπατάς πάλι κανονικά, πάνω στα αίματα;
Μαχαιριά στον πνεύμονα; Για ποιο λόγο; Για τις ομάδες, για «αντίποινα» ενός άλλου επεισοδίου, που είχε ξύλο, αλλά μπορεί να μην είχε θάνατο. Μα, «μαθηματικά» θα έρθει. Να που ήρθε.
Δε θα ήθελα να γράψω πάλι τα ίδια που γράψαμε μετά τη δολοφονία του Άλκη.
Θα γράψω απλά ότι μιλάμε πια για μια νέα γενιά που μεγάλωσε μέσα στη βία, που η πλειοψηφία της θεωρεί φυσιολογικό να βγάλει στιλέτο και να μαχαιρώσει και το «πέσιμο» είναι καθημερινότητα γιατί «ήρθαν στην περιοχή μας».
Δεν υπάρχουν γονείς; λένε πολλοί. Και τι να κάνουν δηλαδή οι γονείς σε 20χρονα παιδιά;
Αλλά τι να κάνουν και πιο μικρά ακόμη;
Η έκθεση στα σόσιαλ μίντια αλλά και η μαζοποίηση και ο φανατισμός που μπορεί να προκληθεί μέσω αυτών λόγω οπαδικών και όχι μόνο, η παρουσίαση της βίας ως κανονικότητα από τόσο νεαρή ηλικία, είναι μη αντιμετωπίσιμα από τους γονείς. Που λίγα πράγματα μπορούν να κάνουν κι αυτοί, όταν οι ώρες που μπορούν να βλέπουν τα παιδιά τους καθημερινά είναι ελάχιστες, γιατί κανείς πια δε προλαβαίνει.
Οι πηγές λένε ότι το συμβάν είναι οπαδικό, παρά τις προσπάθειες του Υπουργείου να πείσει για το αντίθετο, αλλά έχει σημασία; Η ευκολία με την οποία ένας 20χρονος καρφώνει με το μαχαίρι έναν συνομήλικό του δεν έχει χρώμα. Η βλακεία είναι ανίκητη.
Το ότι σκέπτεται ότι είναι και το μαχαίρωμα «μια λύση» για τον ίδιο, αυτό είναι το παρανοϊκό.
Δε σκέφτεται ότι μπορεί να έχω διαφορές, να είμαι αντίπαλος, αλλά μαχαίρι δε θα βγάλω.
Χάθηκε η λογική.
Ακούω και την άποψη πως η γενιά αυτή είναι ματαιωμένη, δεν έχει πια να πιστέψει σε τίποτα. Και γι΄αυτό, δεν ευθύνεται η ίδια, αλλά η προηγούμενη, που τα ρήμαξε όλα.
Δεν πιστεύει στη δικαιοσύνη, δεν πιστεύει στην οικογένεια, δεν πιστεύει σε κανένα θεό, δεν πιστεύει όμως ούτε στον άνθρωπο και τον ουμανισμό. Δεν πιστεύει σε τίποτα.
Κι όταν δεν πιστεύεις σε τίποτα, είσαι ικανός να τα κάνεις όλα.
